سرویس تجسمی هنرآنلاین : بادی از شیشه جلوئی یه پهلوی راننده می‌آمد، هرچی می‌آمدیم بالاتر سردتر می‌شد، یه دفعه یادم افتاد؛ اواخر اسفنده و الان هم ساعت ۷شبه! نباید شیشه ماشین پائین باشه!؟ نه، نباید بزارم بدبینی سراغم بیاد، آخه بهاریه باید زیباباشه، لطیف مثل نسیم، مثل حریر، توش باید بوی عطرشکوفه بیاد، بوی شوق، بوی بلوغ.

وقتی تلفنم زنگ زد توی جلسه سمینار اقتصاد هنر بودم، هول شدم و بالاخره خاموشش کردم، اومدم بیرون دیدم حسین است (عبدالهاشم‌پور)؛ گفت می‌تونی تا فردا ظهریه بهاریه بنویسی؟ چی، بهاریه!؟ راستش اولش خوشحالم شدم آخه نسبت به این بهاریه نوشتن آرزو به دل بودم همیشه، می‌دیدم به کیا می‌گن توی روزنامه ها و نشریات بهاریه بنویسند، ا.. پس ما هم بله!؟ سریع گفتم باشه فقط چند کلمه باشه؟ وقتی تلفن رو قطع کردیم تازه شروع کردم کلمه بهار رو مزه مزه کردن. اون موقع بودکه متوجه شدم توچه هچلی افتادم، هی از خودم می‌پرسیدم مگه قراره بهاری هم در کار باشه!؟ آخه بهار بعد از زمستون می‌آد... یه جوری ناچسب بود، باهم جفت‌وجور نمی‌شد!! دیگه نرفتم بقیه سمینار رو، زدم بیرون. کم کم داشتم می‌فهمیدم این حسین چرا سراغ من اومده! اگه قراربودازاون بهارهای واقعی باشه که می‌رفت سراغ ازمابهترون! شک نداشتم به چندنفر از اونا زنگ زده و گفتن..‌ای آقا شمام دلت خوشه‌ها.. نه، این دفعه دیگه حالش نیست!!

نزدیکی‌های پارک ساعی تقریبا دیگه سردم شده بود، از راننده خواستم شیشه رو بکشه بالا، شیشه روکه بست رادیو رو بازکرد، ارتباطشو نفهمیدم، مثل اینکه بی‌سروصدائی اذیتش می‌کرد. رئیس سازمان آب داشت می‌گفت سه شهر از همین حالا ازنظر آب در وضعیت قرمز هستند،‌ ای بابا الان که اول اسفنده، آخه ما میخوایم بهاریه بنویسیم، بدون آب که نمی‌شه، مردم می‌خندن بهمون!! تو همین فکرا بودم که از سرکوچه چهارم ردشدیم یاد ((بی‌فصل)) افتادم توگالری سیحون! راستی چرا اسمشو بی‌فصل گذاشته بودم!؟ یعنی می‌دونستم قرار نیست فصلی درکار باشه!؟ نه، نمی‌شه، این طوری نمی‌شه، اگر قرار باشه این طوری باز بازش بزارم خیلی بعیده از توش بهاریه دربیاد. گور پدر واقعیت، اصلا بعضی وقت‌ها باید گفت واقعیت کیلو چنده!؟ برو بابا! همین هفته پیش بود که توخونه قاسم اون دوست روان شناسمون ع_ج (به سبک ادبیات سیاسی داخلی) اون همه راجع به بیماری مهلک بدبینی و منفی بینی صحبت کرد. فقط نمی‌دونم چرا من گاهی وقتها بدبینی رو نبینی می‌شنیدم. فکر کنم یاد پتک افتاده بودم!! اون جا بود که متوجه شدم چقدر لاعلاجم! فکرش روبکن! برهوت، نیست، بی‌فصل.. این ها اسم‌های نمایشگاه‌هایی است که توهمین ۹۳گذاشتم، خوب معلومه بیماری تا کجا نفوذکرده! حالا آدم می‌فهمه خیلی وقت‌ها گذشته چه قدر هم خوبه، یه مسافرگفت تجریش، یه دفعه جرقه زد، عمه خاور، آهان پیداش کردم، عمه خاور، عیدی‌های عمه خاوریه چیزدیگه‌ای بود، خوب دوسش هم داشتیم، آخه با مهربونی عیدی می‌داد. خوش حال می‌شد وقتی این کارو می‌کرد، ازهمه هم بیشتر می‌داد، پنج تومن، می‌دونی یه دفعه عیدی مون از یازده تومن می‌شد شونزده تومن.. نه! یه کم باورش مشکل می‌شد، شونزده تومن!؟ می‌شد باهاش حتی یه ساعت مچی خرید و بست رفت تو مدرسه.. برای همین هم از دوم سوم عید هی می‌پرسیدیم کی می‌ریم خونه عمه خاور! عید دیدنیش به همون عیدی فقط ختم نمی‌شد، بعدش هم ما رو می‌برد بازارچه امام‌زاده صالح تجریش یه کباب کوبیده سیر بهمون می‌داد، کباب امام‌زاده صالح بانون چرب، بااینکه نابینا بودولی حواسش به همه چی بود، به مادرم می‌گفت: فخری برا هر کدومشون دوتاسیخ بگیر، همه جارم خوب بلدبود. البته بایدمادستشو میگرفتیم، کاریکه توانجامش باهم رقابت داشتیم، خونشون تو ناودونک بود، کوچه هم که پربرف، سفید و لیز عین مرمر، مرمر-پتک-مته برقی!! مردهای سیاه پوش، بعضی هاشون باشلوارجین و ریش خرمائی. باچه قدرت وافتخاری پتک می‌زنند. می‌خوان بت پرستی رو ازبین ببرن. باجهل جهل رو میخوان نابودکنن، تمدن رو جهل دیدن، با هر ردی ازنشانه‌های انسان مشکل دارن. می‌خوان نقطه صفردنیارو از خودشون شروع کنند. جالبه که فکرمیکنند اولین نفرند. چراهمشون سیاه می‌پوشن، مثل اینکه ازتو سیاهی اومدن بیرون، درست مثل آخرین غرفه (اوتوپینه) توموزه هنر‌های معاصر، اشباحی که دردل سیاهی وتباهی مارو تهدیدمیکردن، نه فقط ماروکل بشریت رو، ا.. بهاریه.. بهاریه..

همه عید با اون همه شورش و شوقش یه طرف اون مشق عیدهای لعنتی یه طرف دیگه، بعضی سال‌ها که عید می‌رفتیم شهرستان پیش فامیلمون، خیلی اولش خوش حال بودیم چون برای فراموش کردن مشق عیدسوژه بقدر کافی بود. ولی هرچی به سیزده نزدیک می‌شدیم به روی خود نیاوردن سخت ترمیشد. یه سال تصمیم گرفتم کتاب تاریخ رودوره کنم، این کاره نبودم ولی برای فرار از حساب و هندسه، به مغول‌ها که رسیدم خیلی خوشحال شدم، آخه خیلی از ما دور بودند، به تاریخ پیوسته بودن، خوشحال بودم که دیگه دستشون به زمان ما نمی‌رسه، فکر میکردم جهل زمان برداره... نمی‌دونستم می‌تونه همین نزدیکی ها باشه.

* على فرامرزى، نقاش و مدیرگالرى فرامرزى