سرویس تجسمی هنرآنلاین : "جشن تصویر سال" را به جرأت می‌توان به عنوان یکی از رویدادهای هنری تأثیرگذار کشور توصیف کرد که توسط بخش خصوصی و بدون حمایت‌های دولتی برگزار می‌شود و همه ساله کارنامه‌ای از تازه‌ترین آثار و وقایع تصویری جوانان زیر ۲۵ سال، هنرمندان بالای ۲۵ سال و هنرمندان مدعو را در سه شاخۀ هنرهای تجسمی شامل گرافیک (پوستر)، عکس و کاریکاتور در گالری‌های خانه هنرمندان ایران برای علاقه مندان به تماشا می‌گذارد و در کنار این بخش، "جشنوارۀ فیلم تصویر" هم بخش جدانشدنی این رویداد است که به فیلم‌های کوتاه و تجربی در ژانرهای مستند و داستانی می‌پردازد و در کنار آن فیلم‌های برگزیدۀ جشنواره‌ها را نیز مرور می‌کند.

امسال در عین تحسین و در کمال شگفتی، دوازدهمین دوره این جشن و جشنواره گرانقدر هم برگزار شد، حیرت از آن روی که کمتر رویداد هنری را در این سرزمین سراغ داریم که از سوی بخش خصوصی اداره شود و از حمایت دولتی هم برخوردار نباشد و با تمامی معضلات اقتصادی ریزو درشتی که همگان هم بر آن واقفیم و به نوعی هر روز با آن دست و پنجه نرم می‌کنیم، شاهد استوار و پابرجا ماندن رویدادی سالانه آنهم از نوع هنری‌اش به مدت ۱۲سال باشیم. شکی نیست که پایداری برگزاری این جشنِ تاکنون دوازده ساله، مدیون دبیر و به عبارتی مدیر پرانرژی، دلسوز، تلاشگر و در عین حال آگاه و با تدبیرآن؛ سیف الله صمدیان است. کسی که با آئین و استاندارد برگزاری جشنواره‌هایی از این دست در دنیا آشنایی دارد، خود عکاس و فیلمسازاست وبا وجود سپری کردن ۶۱ سال از عمرخویش، همچنان پرتکاپو و سرشار از توان و انرژی، پا به پای جوانان و هم نفس با آنان پیش می‌رود. او به دنیای تجربه گرای جوانان بها می‌دهد و برای دیده شدن ایده‌ها، خلاقیت‌ها و نوآوری‌های آثار آنان سنگ تمام می‌گذارد.

صمدیان به فتوژورنالیسم مسلط است. شاید به همین دلیل نبض زمان حال را در دست دارد، نگاه معاصر را می‌شناسد و از این روست که دغدغه‌های جوانان را می‌فهمد و متقابلاً جوانان نیز با او ارتباط برقرار می‌کنند. در عین حال او به جامعه، فرهنگ و تاریخ کشورمان توجه دارد و به فرهنگ وهنر گذشته ارج می‌نهد و با استناد به آن‌ها دامنه نگاه تجربه گرای جوانان را دعوت به گستردن می‌کند. برهمین اساس، "جشن تصویر سال" در عین جوان گرایی و همراه کردن جوانان با خود اما در هر دوره به بهانه‌ای هنرمندان پیشکسوت و مدعو را نیزبا خود همنشین می‌کند تا همیشه پیوند میان دو نسل برقرار بماند و پلی برای تبادل تجربیات هنرمندان گذشته و روح جستجوگر، مشتاق وجسور جوانان امروز باشد.

او علاوه بر عکاسی و فیلمسازی عهده دار انتشار نشریه "تصویر سال" است، نشریه‌ای که تا پیش از سال ۱۳۸۱ با عنوان "ماهنامه تصویر" به صورت تخصصی برای هنرهای تصویری ایران منتشر می‌شد و این ماهنامه با همکاری مرتضی ممیز و محمود کلاری و صاحب امتیازی و سردبیری صمدیان از سال ۱۳۷۱ آغاز به انتشار کرده بود. شاید به همین دلیل باشد که او با هنرهایی مانند گرافیک و کاریکاتور غریبه نیست و این دو شاخه را نیز در دل "جشن تصویر سال" جای داده است و باز شاید از همین روی باشد که با هنرمندان دیگر رشته‌ها هم روابط ناگسستنی ونزدیکی دارد. اما جدای از این، بطور کلی سیف الله صمدیان ذاتاً ازصمیمیت و روابط عمومی قدرتمندی برخوردار است و با این خصلت ارتباطی خوب می‌داند که چطور دل جوانان را بدست بیاورد، اعتماد هنرمندان پیشکسوت و حرفه‌ای را جلب کند و یاران وهمکاران "جشن تصویر سال" را همراه خود کند و آنان را برای برگزاری این رویداد همانند خود به تلاش و تکاپو اندازد. چنین است که با مدیریت با تدبیر او، تلاش یاران همراهش و تلاش بی‌پایان وخستگی ناپذیر خودش، صمیمیت بی‌وقفۀ او، آگاهی‌اش به امور و تسلط‌اش به هنر‌ها، ارتباط گسترده‌اش با هنرمندان و همراه با نگاه بی‌تعصبی که دارد، تاکنون دوازده دوره است که رویداد گسترده‌ای چون "جشن تصویر سال" در زمان نسبتاً طولانی ۲۰ روز، همه ساله به سلامت برگزار می‌شود و هر سال نظر مشتاقان بیشتری را به سوی خود جلب می‌کند.

"جشن تصویر سال" در عین هنرمندانه و روشنفکرانه بودنش، رویدادی صمیمی است و به نظرمی رسد صمیمیت آن از روح صمیمانۀ سیف الله صمدیان که دومینو وار به اجزاء و اشخاص سرایت می‌کند و پیش می‌رود، نشأت گرفته است. این صمیمیت از فراخوان غیررسمی و روان آن در هر سال آغاز می‌شود، در فراخوان‌های "جشن تصویر سال" و اطلاعیه‌های مربوط به آن همیشه به عمد سعی شده است از لحنی صمیمانه که حس نزدیکی و آشنایی را در مخاطب به وجود می‌آورد، در لابلای جزئیات فراخوان استفاده شود.

مثلاً فراخوان دوازدهمین "جشن تصویر سال" با نوشته‌ای به قلم سیف الله صمدیان چنین آغاز شده است: "آقای احمد مسجدجامعی، بازدیدکننده همیشگی دوره‌های مختلف تصویر سال و بار آخر با عنوان" رییس شورای شهر تهران "بعد از تماشای نمایشگاه یازدهمین جشن تصویر سال رو به من کرد و گفت: می‌دانی توی این مملکت وقتی عدد یک می‌شود دو یعنی چه؟ بی‌آنکه من جوابی بدهم، خودش ادامه داد: پدر آمرزیده جشن تصویر سال یک حالا شده جشن تصویر سال یازده! گفتم: می‌دانم، بدجوری هم می‌دانم! چون هنوز زیادند آنهایی که بخواهند دور از سیاست‌زدگی‌های رایج در یک فضای امن فرهنگی دورهم جمع بشوند و ما تصویرسالی‌ها قدر این موهبت را خوب می‌دانیم".

در انتهای همین فراخوان و پس از بیان جزئیات مربوط به ارسال آثار،‌‌ همان لحن صمیمانه دوباره بازگشته و چنین آمده است: "مهلت ارسال آثار فقط یک ماه (از ۱۶ آذر تا ۱۶ دیماه ۱۳۹۳) درنظر گرفته شده بود که برای اولین‌بار! تمدید چهار روزه دریافت آثار را پیشاپیش اعلام می‌کنیم که مهلت نهایی بیستم دی‌ماه خواهد بود و لاغیر! ولی باز پیشاپیش معروض می‌داریم که به نفع همه حتی اهالی محترم فرضیه قطعی شده‌" دقیقهٔ ۹۰ "خواهد بود که در‌‌ همان مهلت یک ماهه یعنی تا شانزدهم دی‌ماه آثار خود را آپلود کنند که دچار ترافیک شدیدا شدید چهار روزهٔ آخر آپلود تصاویر در سایت نشوند که به تجربه دریافته‌ایم که دیرکردگان عزیز عطای لذت دقیقه‌ نودی بودن را به لقایش بخشیده‌اند!.... چه به رویشان بیاورند و چه نه!"

این شکل نوآورانه فراخوان دادن که نظیرش را در کمتر فراخوانی دیده‌ایم در فراخوان‌های پیشین این رویداد هم به صورت‌های دیگر تکرار شده است. در فراخوان یازدهمین دوره آن، درتوضیح دلیل دریافت مبالغ ورودیه از شرکت کنندگان در این رویداد که دریافتش از دورۀ دهم "جشن تصویر سال" شروع شده است، در آغاز فراخوان چنین نوشته شده: "با همراهی و حضور زیبای ده سالهٔ شما تصویری‌ها در آستانه یازدهمین دوره جشن تصویر سال و جشنواره فیلم تصویر قرار گرفته‌ایم و‌‌‌ همان مقدمهٔ سال گذشته حرف امروزمان در این دوره نیز هست با این توضیح که ورودیه‌های دریافت شده در دهمین دوره فقط نقش مسکنی همراه کننده داشت و هرگز گره گشای مخارج برگزاری و هزینه چاپ آثار راه یافته به نمایشگاه نشد. (یک مثال ساده: هزینهٔ چاپ هر اثر ارایه شده در نمایشگاه، با دستگاه اپسون، بیش از یکصد هزار تومان است!) پس با درنظر نگرفتن تورم غیرطبیعی همه چیز، ولی قطعا با درنظر گرفتن امکانات مالی تصویری‌های قدیم و جدید، عین مقدمهٔ سال گذشته تکرار و اعمال می‌شود: ده سال تمام، سعی کردیم "صورت" نزارِ اقتصادِ جشن تصویر سال را با "سیلی" بهانه‌های بی‌دلیل و با دلیل فرهنگی و عاطفی-خانوادگی "سرخ" نگه داریم. حالا با چه درصدی از سرخی... بماند! خلاصه اینکه ادامه کار، در آغاز دهه دوم برگزاری جشن تصویر سال "فعلا" فقط با روی آوردن به روشی امکان پذیر است که بخشی از هزینه‌های اجرایی از طریق دریافت "ورودیه" تامین شود. فکری که در مسیر عبور از ذهن به زبان، قلب و جانمان را به شدت آزرد؛ هر چند در بسیاری از رویداد‌های مستقل آنسوی مرز سال‌های سال است که شرکت کنندگان با پرداخت ورودیه آثار خود را به نمایشگاه‌ ارسال می‌کنند. برای رسیدن به مبلغ پیشنهادی برای ورودیه، با هر دارا و ندار، دانشجو و فارغ‌التحصیل، فرهنگی و بازاری، و هر ترکیب متضادی که تصور کنید، شُور کردیم که آش مربوطه شور نشود...".

این گفتار و رفتار صمیمانه حتی در نشست‌های خبری "جشن تصویرسال" و در مقابل چشم‌ها و گوشهای تیز و خرده گیر خبرنگاران هم، بی‌محابا از سوی صمدیان ادامه می‌یابد و با این روش، فضای عموماً رسمی را که در اغلب نشست‌های خبری شاهدش هستیم، می‌شکند. در روزهای افتتاح، برگزاری و اختتامیۀ "جشن تصویر سال" هم همین صمیمیت جاری می‌شود و او گرمی و شور و حرارت و عشق خود را در میان تک تک حاضرین و علاقه مندان به "جشن تصویر سال" می‌پراکند. در مراسم افتتاحیه و پایانی یا در حضور خود درآغاز و پایان نمایش بعضی فیلم‌های "جشنواره فیلم تصویر" هیچگاه برتری جویی و نخوت را به عنوان دبیر دوازده ساله این رویداد در اونمی بینیم و رفتار او در عین صمیمیت به گونه‌ای بوده که همیشه او را جزئی از کل مجموعه "جشن تصویرسال" دیده‌ام.

کیفیت، صمیمیت و حمایت صادقانۀ این رویداد که در رأس آن سیف الله صمدیان قرار دارد سبب شده است که جوانان هنرمند یا علاقه‌مند، به آن پناه بیاورند و پله‌های ترقی خود را در آن جستجو کنند، کما اینکه تاکنون نیز هنرمندان موفق بسیاری از "جشن تصویرسال" خوش درخشیده و به جامعه هنری معرفی شده‌اند. از سویی دیگر بخاطر ارج نهادن به هنرمندان پیشکسوت در این جشن ۲۰ روزه - که به دور از سیاست‌زدگی‌های رایج و معمولاً به شکل‌های مختلف انجام می‌شود - مورد اقبال و توجه این قشر از هنرمندان نیز قرار گرفته است... و همۀ این‌ها مدیون تلاش‌ها و روشهای در پیش گرفته شده صمدیان و یاران همراهش است.

انتهای پیام/

مریم نظری