سرویس تجسمی هنرآنلاین: تقریبا دو ماه هست که دیوارهای تهران شاهد عکسهایی بینام نشان است، گویی دستی ناشناس عکسها را روی دیوار چسبانده و میرود. عکسها مستند هستند و آدمهایی را نشان میدهند که بسیاری از مردم شهر حتی از وجود آنها نیز بیخبرند؛ با این حال دیدن این عکسها آن قدر تاثیرگذار است که کمتر کسی ممکن است متوجه آنها نشود.
حامد سوداچی عکاس این عکسها، درباره این مجموعه عکس و اینکه چرا خیابان را به عنوان محل نمایش آثارش انتخاب کرده است به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: این عکسها بخشی از مجموعهای هستند که من در دروازه غار آنها را عکاسی کردهام. در واقع ۲۱ پرتره از مجموعه را که به نظرم بیشتر ارتباط برقرار میکند را انتخاب کردم و سپس در تیراژ ۷۰ نسخه پرینت کرده و در مناطق پر رفت و آمد شهر نصب کردهام.
وی ادامه داد: این کار را از بهمن ماه آغاز کردم و هر بار پس از نصب این عکسها روی دیوارهای شهر در گوشهای منتظر بازخورد مردم نسبت به آنها ماندهام و تا کنون برخورد جالب بسیاری از مردم در مواجهه با این عکسها دیدهام.
این عکاس مستند اجتماعی با بیان اینکه عمر این آثار روی دیوارهای شهر کوتاه است اظهار کرد: ماموران شهرداری بیشتر از هر کسی به کندن عکسها من از دیوار علاقه دارند اما مردم هم چنین رفتاری را با این عکسها دارند هرچندگاه پیش آمده است که یکی از این عکسها در تجریش، پارک وی یا ونک حدود یک هفته سالم باقی مانده است.
سوداچی درباره شناخت مردم از دروازه غار و موضوع افراد معتاد و بیخانمان این منطقه نیز گفت: بسیاری از مردم اصلا نمیدانند دروازه غار کجاست، بسیاری هم فکر میکنند که پس از انقلاب این مکان دیگر به شکل قبل نیست و گودهایی که آنجا وجود دارد پر شده است که این طور نیست. اینها افرادی هستند که از جامعه رانده شدهاند و حتی اگر به مرکز شهر بیایند نگاه مردم آنها را به حاشیه شهر فراری میدهد و من دیدهام که اصلا دوست ندارند در جامعه حضور داشته باشند. این عکسها برای من یک اعلان هستند میخوام مردم این عکسها را ببیند. بسیاری این عکسها را میکنند، شاید چون فکر میکنند که دیوار را زشت میکنند یا شاید چون تحمل دیدن چهرههای واقعی این آدمها را ندارند؛ به هر حال کندن این عکسها از دیوار نیز خود نوعی چالش در شهروندان ایجاد میکند که به نظر من مهم است.
وی با بیان اینکه افراد معتاد با این عکسها ارتباط جالبی پیدا میکنند افزود: افراد معتاد یا بیخانمان با دیدن این عکسها بسیار تحت تاثیر قرار میگیرند و به شدت با این عکسها ارتباط برقرار میکنند.
این عکاس جوان درباره اینکه این آثار را در یک گالری و به شکل متمرکز به نمایش خواهد گذاشت یا خیر نیز گفت: بعضی تکهپارههای این عکسها را جمع کردهام و دوست دارم آنها را به شکل مجموعه نمایش بدهم. با این حال این موضوع چندان هم برایم مهم نیست زیرا اینکه از یک کودک ۵ ساله تا یک فرد ۸۰ ساله مخاطب کارهای باشد برایم بسیار جالب است. از سوی دیگر معتقدم بین عکاسی مستند اجتماعی و کارکرد اصلی آن فاصله افتاده است. بسیاری به این دلیل به سراغ عکاسی مستند اجتماعی میروند که بتوانند در جشنوارهها شرکت کنند. کمتر کسی به این فکر میکند که این عکسها درباره آدمهایی است که واقعا وجود دارند، کسی به آنها، شرایط سختشان و اینکه چه بر سر آنها خواهد آمد فکر نمیکند. به عنوان یک هنرمند من هم دوست دارم دیده شوم اما بیش از آن دوست دارم دیگران بدانند که این آدمها که هستند.
حامد سوداچی متولد ۱۳۶۳ تهران، فارغ التحصیل کارشناسی هنرهای تجسمی از دانشگاه علم و فرهنگ است. او پیش از این در سال ۱۳۹۱ آثارش را در قالب نمایشگاه انفرادی به نام «مسحورشدگی» در معرض دید عموم قرار داده است.
انتهای پیام/