سرویس تجسمی هنرآنلاین: تقریبا دو ماه هست که دیوارهای تهران شاهد عکس‎هایی بی‌نام نشان است، گویی دستی نا‌شناس عکس‎‌ها را روی دیوار چسبانده و می‌‎رود. عکس‎‌ها مستند هستند و آدم‎هایی را نشان می‌‎دهند که بسیاری از مردم شهر حتی از وجود آن‌ها نیز بی‎خبرند؛ با این حال دیدن این عکس‎‌ها آن قدر تاثیرگذار است که کمتر کسی ممکن است متوجه آن‌ها نشود.

حامد سوداچی عکاس این عکس‎‌ها، درباره این مجموعه عکس و اینکه چرا خیابان را به عنوان محل نمایش آثارش انتخاب کرده است به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: این عکس‎‌ها بخشی از مجموعه‎ای هستند که من در دروازه غار آن‌ها را عکاسی کرده‎ام. در واقع ۲۱ پرتره از مجموعه را که به نظرم بیشتر ارتباط برقرار می‌‎کند را انتخاب کردم و سپس در تیراژ ۷۰ نسخه پرینت کرده و در مناطق پر رفت و آمد شهر نصب کرده‌ام.

وی ادامه داد: این کار را از بهمن ماه آغاز کردم و هر بار پس از نصب این عکس‎‌ها روی دیوارهای شهر در گوشه‎ای منتظر بازخورد مردم نسبت به آن‌ها مانده‎ام و تا کنون برخورد جالب بسیاری از مردم در مواجهه با این عکس‎‌ها دیده‎ام.

این عکاس مستند اجتماعی با بیان اینکه عمر این آثار روی دیوارهای شهر کوتاه است اظهار کرد: ماموران شهرداری بیشتر از هر کسی به کندن عکس‏‌ها من از دیوار علاقه دارند اما مردم هم چنین رفتاری را با این عکس‎‌ها دارند هرچند‌گاه پیش آمده است که یکی از این عکس‎‌ها در تجریش، پارک وی یا ونک حدود یک هفته سالم باقی مانده است.

سوداچی درباره شناخت مردم از دروازه غار و موضوع افراد معتاد و بیخانمان این منطقه نیز گفت: بسیاری از مردم اصلا نمی‌‏دانند دروازه غار کجاست، بسیاری هم فکر می‌‏کنند که پس از انقلاب این مکان دیگر به شکل قبل نیست و گودهایی که آنجا وجود دارد پر شده است که این طور نیست. این‌ها افرادی هستند که از جامعه رانده شده‌اند و حتی اگر به مرکز شهر بیایند نگاه مردم آن‌ها را به حاشیه شهر فراری می‌‏دهد و من دیده‌ام که اصلا دوست ندارند در جامعه حضور داشته باشند. این عکس‌ها برای من یک اعلان هستند می‌‎خوام مردم این عکس‎‌ها را ببیند. بسیاری این عکس‎‌ها را می‌کنند، شاید چون فکر می‌‎کنند که دیوار را زشت می‌‎کنند یا شاید چون تحمل دیدن چهره‏های واقعی این آدم‌ها را ندارند؛ به هر حال کندن این عکس‎‌ها از دیوار نیز خود نوعی چالش در شهروندان ایجاد می‌‎کند که به نظر من مهم است.

وی با بیان اینکه افراد معتاد با این عکس‌ها ارتباط جالبی پیدا می‌‎کنند افزود: افراد معتاد یا بی‌خانمان با دیدن این عکس‎‌ها بسیار تحت تاثیر قرار می‌‎گیرند و به شدت با این عکس‎‌ها ارتباط برقرار می‌‎کنند.

این عکاس جوان درباره اینکه این آثار را در یک گالری و به شکل متمرکز به نمایش خواهد گذاشت یا خیر نیز گفت: بعضی تکه‎پاره‎های این عکس‌ها را جمع کرده‌ام و دوست دارم آن‌ها را به شکل مجموعه نمایش بدهم. با این حال این موضوع چندان هم برایم مهم نیست زیرا اینکه از یک کودک ۵ ساله تا یک فرد ۸۰ ساله مخاطب کارهای باشد برایم بسیار جالب است. از سوی دیگر معتقدم بین عکاسی مستند اجتماعی و کارکرد اصلی آن فاصله افتاده است. بسیاری به این دلیل به سراغ عکاسی مستند اجتماعی می‌‏روند که بتوانند در جشنواره‎‌ها شرکت کنند. کمتر کسی به این فکر می‌‏کند که این عکس‎‌ها درباره آدم‎هایی است که واقعا وجود دارند، کسی به آن‌ها، شرایط سختشان و اینکه چه بر سر آن‌ها خواهد آمد فکر نمی‌‎کند. به عنوان یک هنرمند من هم دوست دارم دیده شوم اما بیش از آن دوست دارم دیگران بدانند که این آدم‎‌ها که هستند.

حامد سوداچی متولد ۱۳۶۳ تهران، فارغ التحصیل کار‌شناسی هنرهای تجسمی از دانشگاه علم و فرهنگ است. او پیش از این در سال ۱۳۹۱ آثارش را در قالب نمایشگاه انفرادی به نام «مسحورشدگی» در معرض دید عموم قرار داده است.

گزارش تصویری مرتبط

انتهای پیام/