سرویس تجسمی هنرآنلاین: محدودیت به معنای بازدارندگی است. به معنی نشد، نمی‌شود، نخواهد‌ شدهای از پیش تعیین شده. اما در فضایی که تضاد‌ها و پارادوکس‌ها وجود دارند مفهوم محدودیت تعدیل می‌شود. هرچند سخت است که تضاد‌ها را در یک فضا، مفهوم یا شیء گنجاند. سخت است که سبک و سنگین را، تعادل و عدم تعادل را، سنت و مدرنیته را، روشنایی و تاریکی را، شرقی و غربی را کنار هم قرار داد و نتیجه هنوز هم پایدار باشد، آنجا باشد و شاید هم دلپسند. حداقل‌اش این است که نتیجه جدید است. تبدیل به روزمره نشده و روزمره‌گی را مصرف نکرده است. "نتیجه" مخاطب را قلقلک می‌دهد، کنجکاو می‌کند، به فکر فرو می‌برد، به شک می‌اندازد و چهارچوب‌هایش را تَرَک می‌دهد. تا به‌حال به شدنشان فکر نکرده بود، چه برسد به رویت و استفاده‌اِشان. ولی در دل و ذهنش نجوایی می‌شنود که زمزمه می‌کند: کار نشد ندارد. بنابراین، بنیان مجموعه را بر قرار دادن علامت سوالی مقابل "نشدن‌ها" نهادیم. طیفی از تضاد‌ها را هدف قرار دادیم و تلاش کردیم تا با در کنار هم قرار دادن این اِلمان‌ها، به خلق اشیای مصرفی که معرف روزمره‌گی هستند نزدیک شویم. تا شاید به تضاد‌ها دوباره نگاه، به پارادکس‌ها دوباره فکر، محدودیت‌ها تعدیل و زاویه دیدگان قدری دستکاری شوند. شاید.

این اعلامیه نمایشگاهی متفاوت است در گالری آبی ؛گالری‌ای که با آن معماری ساده و متفاوت و نمایشگاه‌های خاص و بی‌ادعا کم‌کم به بیننده‌های خود افزوده است و در آخرین نمایش امسال خود از دو هنرمند به نام نیما فردی و آسیا صمیمی دعوت کرده تا با نمایشگاهی به نام "گذر از حد" آثارشان را نمایش دهند. قرابه‌های شیشه‌ای که شبیه لوستر هستند یا ظروفی شیشه‌ای آغشته به سیمان در تضادی چالش برانگیز. یا سیمان‌هایی شبیه باگیرهای یزد و آثاری که هر کدام با نور خودشان هویتی متفاوت می‌بایند. نوری که در نگاه اول روشنایی بخش محیط است و در نگاهی دوم شاید مفهومی اشراقی پیدا کند.

گفتگوهای مجزای کوتاهی با این دو هنرمند در فضای گالری مهیا شد.

نیما فردی هنرمند ۳۴ ساله ایست که در شهید بهشتی ریاضی خوانده و به قول خودش این رشته را به کل کنار گذاشته و لیسانس و فوق لیسانس طراحی مبلمان خود را در پلی تکنیک میلان اخذ کرده و حالا که برگشته استودیو دیوایس را دایر کرده است. البته قبل از آن این آثار را در میلان نمایش داده و اکنون در اولین نمایشگاه خود در ایران این آثار را نمایش می‌دهد. قبلا هم این آثار در مجلات آلمانی و چند سایت معتبر نمایش داده شده.

فردی می گوید: ما با تضاد‌ها کار می‌کنیم. یعنی فلسفه ما این است که این تضاد موجود در فرم و متریال را در کنار هم قرار داده و به نتیجه برسیم و هدفمان کنجکاو کردن مخاطب است. قلقلکش بدهیم تا اثر را لمس کند. ببیند و درگیر شود در صورتی که معمولا در نمایشگاه‌ها اثر به هیچ وجه لمس نمی‌شود. در این آثار که نور عنصری مهم است مخاطب اثر را خاموش و روشن کند و خود را در مواجهه با آن قرار دهد.

یعنی خودش را در اثر هنری دخیل کند؟

اولا که این اثر هنری نیست. بیشتر این‌ها دیزاین هست و تفاوت دارد.

چه فرقی دارد؟

خب اولین المان یک دیزاین کاربردی بودن آن است.

اما اثر هنری در نگاه نخست یک اثر دکوراتیو و کاربردی است و بعد از آن می‌تواند یک اثر هنری باشد!

خب این کار سوای دکوراتیو بودن کاربردی هم هست. مثلا این چراغ اول از همه باید خاصیت نوردهی و روشنی داشته باشد وسپس بعد زیبایی و هنری آن مد نظر قرار بگیرد. در ضمن این کار‌ها کانسپت است؛ مثلا در مفهوم شرق و غرب.

بخاطر نور و تاریکی یا شیشه و سیمان یا تضادهای دیگر؟

نه مثلا در لوستر‌ها فرم قرابه که یک شکل غربی است و متعلق به غرب بوده و در بالای آن فرم بادگیرهای یزد مشخص و ملموس است. یا بتونی که ناچار نیاز به استراکچر فلزی دارد و ما نمای درونی و بیرونی را توامان نشان دادیم. سیمان یک خشونت ذاتی دارد و در کنار آن فلز بیرون آمده که با نور روشن‌تر هم می‌شود و انگار پس کار مشخص می‌شود و هویتی دیگر پیدا می‌کند.

خب حالا اگر این‌ها آثار هنری نیستند چرا در گالری نمایش داده شده؟

در ایران مرسوم نیست که کارهای دیزاین در گالری نمایش داده شود. این بخاطر پیش زمینه هر دوی ماست که در ایتالیا درس خواندیم و تعریفمان متفاوت است. در ضمن این اثر صرفا اثری صنعتی نیست که داخل فروشگاه عرضه شود. این آثار المان‌های متمایزی دارد که کار را متفاوت می‌کند.

آسیا صمیمی ۲۹ سال دارد و در دانشگاه هنرهای زیبای تهران درس خوانده سپس به ایتالیا رفته و همکلاس نیما فردی بوده و هم اکنون نیز ساکن ایتالیا است.

در نگاه هر دوی شما این نگاه ایرانی به چشم می‌خورد. از هندسه و گره معماری موجود در آثار تا مفهوم نور که مفهومی شرقی‌تر دارد. این تعلق جغرافیایی چقدر در نگاه شما موثر بوده؟

ما سرمایه‌ای پشت سر داریم و این سرمایه از جایی نشات می‌گیرد که اصلا شاید حیف باشد که از این منبع غنی چشم پوشی کنید. خب این آثار برای ایتالیایی‌ها جذاب بود. چون هم تعلق جغرافیایی و ایرانی بودن ما را نشان می‌دهد و در درجه دوم کاربرد طراحی دارد.

نور در این آثار حضور چشمگیری دارد. آیا فلسفه خاصی داشت؟ مفهوم تضاد با تاریکی؟

چون ما دیزاینر و طراح هستیم نور برای ما مفهوم روشنایی دارد، اما برداشت دوم نگاه مخاطب است. مثلا به این قرابه‌ها که برای سرکه یا ترشی و حمل مایعات بودند هویت دیگری بخشیدیم و با گذاشتن گل در آن مفهوم گلدان را هم به آن اضافه کردیم وحیات و مفهومی دیگر بخشیدیم.

علاقمندان برای دیدن این نمایشگاه متفاوت می‌توانند تا ۲۵ اسفند به گالری آبی مراجعه کنند.

انتهای پیام/

هانی شرار