سرویس معماری هنرآنلاین: قباد شیوا متولد ۴ بهمن ۱۳۱۹ فارغ التحصیل رشته نقاشی دانشکده هنرهای زیبا، تحصیل کرده رشته طراحی ارتباطی از دانشگاه pratt شهر نیویورک و برنده بسیاری از مسابقات ایرانی و خارجی در حوزه گرافیک و طراحی پوستر، یکی از مشاهیر گرافیک ایران است. با وی در سالروز تولدش گپی خودمانی درباره زندگی و کارش زدیم که در زیر می‌خوانید.

آقای شیوا امروز چند ساله شدید؟

من ۱۵۲ سال بیشتر ندارم.

در این ۱۵۲ سال هنوز به کارتان علاقه دارید یا دیگر از آن خسته شده‌اید؟

من از اول صرفا برای اینکه پولی در بیاورم و زندگی کنم این کار را انتخاب نکردم. علاقه‌ام، کارم است. حتی جمعه‌ها بلند می‌شوم می‌روم دفتر و کار می‌کنم. یعنی هم امرار معاشم از این طریق است و هم عشقم است. این است که از کار خسته نمی‌شوم. یعنی از ۵۰ سال تاکنون این عشق را حفظ کرده‌ام. اگر خلاف این بود، باید ۲۰ سال پیش می‌رفتم و دراز می‌کشیدم در خانه. الان هم که اینجا نشسته‌ام از دفتر کار آمدم و دلم می‌خواهد زود برگردم به کارم برسم.

تعریف شما از زمان چیست؟

من اصلا از این چیز‌ها که جشن تولد می‌گیرند ناراحتم. مثل اینکه یک شماره بیفتد روی کنتر. ۷۴ ساله بودی حالا شده‌ای ۷۵ ساله. اصلا این سنت زندگی ما ایرانی‌ها نبوده است. این چیز‌ها از غرب آمد. هپی برس دی و.... اگر این اتفاقات نباشد اصلا حساب نمی‌کنم و نمی‌دانم چند سال دارم. انگلیسی‌ها ضرب المثلی دارند که محتوایش این است که زمان یک چیز ذهنی است و تقویمی نیست.

پس شما عادت ندارید روزهای تولدتان را در هر سال بشمارید.

اگر تقویم نبود اصلا نمی‌فهمیدیم الان بهمن است و یا امسال چه سالی است. اگر اهمیت ندهی سن‌ات را هم فراموش می‌کنی. ما به دلیل همین تاریخ‌هاست که تکرار می‌کنند و احساس پیری می‌کنیم. خیلی‌ها زنگ می‌زنند و تولدم را تبریک می‌گویند من تازه یادم می‌افتد. معمولا تولدم را مخفی می‌کنم. آرزو می‌کنم یک روزی تقویم از بین برود. صبح بلند می‌شوی و می‌روی سر کار‌هایت و یک روز صبح هم ممکن است بلند نشوی.

روزی چند ساعت مشغول کار هستید؟

من از ساعت ۹ توی دفتر کارم هستم تا ساعت ۵ بعدازظهر و بعد از آن هم کلاس‌هایم شروع می‌شود و تقریبا ساعت 10 می‌رسم به خانه.

دلتان می‌خواهد خودتان را وقف سفر و طبیعت گردی کنید و از شهر فاصله بگیرید؟

خب همیشه این ایده را دارم ولی اگر من بروم کویر، کار گرافیک دیگر نیست. نفس کار ما این است که باید در جمعیت و شهر باشیم و سفارش‌ها و نیازهایی که دارند حل کنیم. منتهی روزهای تعطیل مرا در کوه‌ها می‌بینید.

آدم در سن جوانی خلاق‌تر است یا در پیری؟

مسئله خلاقیت یک امر زنانه است. چون ماده است که زایندگی دارد. جنس ماده مدام واحدهای جدید اجتماعی را تولید می‌کند تا اینکه دیگر نمی‌تواند زایمان کند. هنر هم همین است. اما در هنر هر چقدر یائسگی هنری دیر‌تر اتفاق بیفتد بهتر است. مثل پیکاسو که در نود سالگی هنوز خلاق بود. زمانی که در نود سالگی در بیمارستان بستری می‌شود با انگشتش روی شیشه اتاقش طراحی می‌کند. یائسگس این نقاش خیلی دیر اتفاق افتاد. بعید نیست اگر زنده بود الان باز هم کار می‌کرد. اما بعضی‌ها به لحاظ خلاقیت بیست یا ۵۰ سال خوب هستند و بعد دیگر کلیشه می‌شوند.

تا حالا شده طرح بدی بزنید که خودتان از آن راضی نباشید؟ یا فکر کنید این کار را خراب کرده‌اید؟

نه. چون تا راضی نباشم به کارفرما تحویل نمی‌دهم. من برای خودم کار می‌کنم. به کارفرما‌ها می‌گویم شما از کار من استفاده می‌کنید. نمی‌آیم کاری را که دوست ندارم انجام بدهم و فقط پولی بگیرم. اول رضایت خودم شرط است. از اول جوانی تا حالا همینطور بوده‌ام.

اگر دوباره از نو زندگی کنید باز گرافیک انتخاب اول شما است؟

این را دیگر نمی‌دانم. بستگی به شرایط زندگی بعدی‌ام دارد. اگر دست خودم باشد، باز خودم را ادامه می‌دهم.

انتهای پیام/