سرویس تجسمی هنرآنلاین: "عکس" حاصل فرایندی است که با کمک لوازم عکاسی، یک تصویر بیرونی را به شکل ماندگار (چاپ بر روی کاغذ عکاسی و یا فایل‌های رقومی و دیجیتال) ثبت می‌کند. اما اثر عکاسانه، تصویری است که با نگاهی کاوش‌گر و با زبانی که خاص هنر عکاسی است، به بیان دغدغه‌ها و یافته‌های هنرمند عکاس می‌پردازد.

عکس‌ها بیشتر به دنبال ثبت زیبائی هستند اما نگاه عکاسانه فراتر از همه زیبائی‌های ظاهری، به ورای تصاویر و زیبائی‌شناسی توام با تفکر نظر دارد. عکاسی در پی ثبت آنچه هست به وجود می‌آید و آثار عکاسانه در پی خلق. از این نظر تفاوتی ماهوی بین عکاسی و نگاه عکاسانه وجود دارد و هر چقدر فناوری‌ها و ابزارآلات، کاربران را بیشتر از مهارت‌ها و تخصصات فنی بی‌نیازتر می‌کنند، این تفاوت ارزش بیشتری پیدا می‌کند. عکاسی از بدو تولد فراز و نشیب‌های زیادی را پشت سر گذاشته است. ساده‌ترین این تحولات را می‌توان در اوج و افول نسبت رقابت آمیز عکس با نقاشی جستجو کرد.

هنر معاصر در چند دهه اخیر به سرعت تغییر شکل و تغییر ماهیت داده است. برخی از کاربردهایش را به کلی از دست داده و بعضی کاربری‌ها و نمودهای تازه پیدا کرده است. این تغییرات اعم از شکلی و معنایی غیرقابل انکار و غیرقابل چشم‌پوشی است. مدیوم‌های تازه، مخاطبین متفاوت، اندیشه‌های خلاقانه،‌ ساختارهای دگرگون شده اجتماعی و اقتصادی و... همه و همه فضای درونی و بیرونی آثار هنری را تحت تأثیر قرار داده است. عکاسی به عنوان هنری نسبت جوان از جمله هنرهایی است که به جرأت تغییراتش را می‌توان سال به سال احساس کرد. تحولات و تطوراتی که از حوزه معنا و تعاریف پایه شروع شده و شامل تولید و تکنیک و البته پس تولید و ارائه هم می‌شود.

دو سالانه‌های عکس، که خود را حسب آیین‌نامه‌ها و روال معمول بینال‌ها، موظف به نمایش وضعیت هنر عکاسی در دو سال گذشته‌ی هر دوره برگزاری می‌دانستند، در حدود بیست و اندی سال پیش و 12 دوره برگزاری، علی رغم موفقیت‌های بی‌شمار، تقریباً نتوانسته بودند خود را هم گام با پویایی عکاسی نشان دهند. (چرایی این وضعیت خارج از حوصله این بحث است و فرصتی دیگر می‌طلبد.)

مهمترین ویژگی سیزدهمین دوسالانه عکس، درک همین فرایند ساده است و تلاش برای جبران این فاصله‌ای که به خصوص نسل تازه عکاسان از آن رنجیده خاطر بودند.

انتهای پیام/

سعید فلاح فر