سرویس تجسمی هنرآنلاین : عصر یک روز زمستانی راهی درکه شدیم تا سری به آتلیه کوچک اما صمیمی حمید پازوکی بزنیم، خانهای قدیمی که تنها چند متر با رودخانه فاصله دارد و شنیدن دایمی صدای آب از درون آن باعث میشود فکر کنید که بیرون همیشه باران میبارد.
آتلیه حیاط کوچکی دارد، اما در همین حیاط کوچک چیزهای بسیاری میتوان دید، مانند فضای نقاشیهای پازوکی، حیاط آتلیه نیز پر از نوستالژی است. اشیایی که از درخت آویزان شدهاند و حیاط و درخت را توامان آذین بستهاند؛ یک پرنده فلزی، مفتولها، یک فانوس و حتی چند بادمجان کوچک خشک شده این تزیینات را شامل شدهاند. در همین حیاط حمید پازوکی به استقبال ما میآید تا به درون خلوت آتلیهاش راهنمایی کند.
در همان نخستین لحظه ورود تابلوی بزرگی که در مرکز آتلیه روی میز قرار داده شده است نظرها را به خود جلب میکند. یک تابلوی آبستره خاکستری رنگ که جزو مجموعه آخر پازوکی است حضور عناصر طبیعی مانند دیگر آثار این نقاش در آن دیده میشود. خودش درباره این تابلو میگوید: هر کسی به شکلی کار میکند. کارهای آخر من فضایی آبستره دارد اما در آنها عناصر طبیعی مثل کف رودخانه، ساحل و چیزهای دیگری مثل سفالینهها دیده میشود. شاید علاوه بر همه اینها رنگ و فرم آن ظرف کشکسابی که از مادرم به من رسیده است نیز در این کار هویدا باشد.
پازوکی یک نوستالژی باز حرفهای است، یادمانها، تابلوها، یادگاری و حتی اشیایی که از جاهای مختلف جمعکرده است در همه جای آتلیه دیده میشود. وقتی از او میخواهیم از کارهای ابتداییاش بگوید به یک تابلوی منظره کوچک که روی دیوار کنار چند تابلو دیگر آویزان شده اشاره کرده و میگوید: پیش از آنکه برای تحصیل به اسپانیا بروم در لواسان روی نقاشی منظره کار میکردم. این کار منظرهای است که من در اسپانیا کار کردم و به خاطر آن یک بورسیه بسیار خوب در این کشور گرفتم.
او چه اکنون که ترکیب مواد کار میکند و چه در همان سالهای آغازین متریال مختلفی را برای نقاشی آزموده است، پازوکی حتی با قیر هم نقاشی میکند: این پرتره قهوهای رنگ را با قیر کشیدم، آن زمان در اسپانیا مشغول تحصیل بودم و به خاطر علاقه شدیدی که نقاشی با قیر داشتم و در اسپانیا هم قیر پیدا نمیشد با خودم از ایران یک شیشه قیر بردم و با آن کار کردم هرچند اصلا کار با آن را اصلا به دیگران توصیه نمیکنم.
گوشه آتلیه قاب عکس قدیمی اما بزرگی قرار دارد از انبوهی دختر و پسر جوان که معلوم است تازه از دانشگاه فارغالتحصیل شدهاند و حمید پازوکی هم یکی از آنهاست: "پس از فارغالتحصیل شدن از دانشکده هنرهای زیبای مادرید از همه فارغالتحصیلان عکس گرفتند و من نخستین فرد از ردیف ششم هستم."
یادگاریهای آتلیه به همینها خلاصه نمیشود هرچند بعضی از آنها مانند آن پنج ساعت شماطهدار، اشیایی شخصی نیستند: من زمانی به جمعآوری اشیا نوستالژیک خیلی علاقه داشتم، اشیایی که با خود داستانهای بسیاری دارند. روزی در یک مغازه کوچک ساعتسازی تعداد زیادی ساعت شماطهدار دیدم و تصمیم گرفتم پنج تای آنها را بخرم. البته ساعتساز ابتدا نمیخواست آنها را به من بفروشد، فکر میکرد میخواهم ساعتسازی باز کنم. به هر شکل ساعتها را خریدم و باخودم به دانشگاه بردم. آنها مدت روی کمدی در دفتر دانشگاه بودند و مدام کمپوزیسیونهای خاصی با آنها ساختم حتی استادهای دیگر نیز به اینها علاقهمند شده بودند. این ساعتها کار فیزیکیشان را تمام کردهاند اما اکنون مشغول انجام کار متافیزیکیشان هستند و خاطرات صاحبانشان را در خود دارند و چه سحرها که مردم را از خواب کردهاند.
در روزهایی که حتی CD و DVD هم از مد افتادهاند و هیچکس از تبلتش جدا نمیشود کلکسیون نوارهای موسیقی او هم دیدنی است. نمیشود باور کرد هنوز هم کسی موسیقی را روی این نوارهای قدیمی را گوش دهد هرچند پازوکی از آن دسته نقاشانی نیست که هنگام کار باید دستگاه پخششان روشن باشد: "من موسیقی فلامنکو را خیلی دوست دارم و البته از همه موسیقیهای فولکلور جهان هم خوشم میآید، گاهی اوقات خیلی گوش میدهم اما هنگام کار پس از مدتی متوجه میشوم که کار خودش موسیقی دارد و ترجیح میدهم در سکوت کار کنم".
قصههای حمید پازوکی درباره آتلیهای که ۱۷ سال است در آن کار میکند تمام شدنی نیست. با او درباره کارهایش، طبیعت و علاقهاش به زندگی حرف زدیم و در نهایت پای دری که یک کاشی مزین به نقاشی صادق تبریزی کنار آن آویزان شده است خداحافظی کردیم.
انتهای پیام/
حمیده پازوکی
* در دیدار با حمید پازوکی، هنرمند نقاش گفت و گویی درباره آثارش هم انجام شده که به زودی خواهید خواند.