سرویس تجسمی هنرآنلاین : عصر یک روز زمستانی راهی درکه شدیم تا سری به آتلیه کوچک اما صمیمی حمید پازوکی بزنیم، خانه‎ای قدیمی که تنها چند متر با رودخانه فاصله دارد و شنیدن دایمی صدای آب از درون آن باعث می‌‎شود فکر کنید که بیرون همیشه باران می‌‏بارد.

آتلیه حیاط کوچکی دارد، اما در همین حیاط کوچک چیزهای بسیاری می‌‏توان دید، مانند فضای نقاشی‎های پازوکی، حیاط آتلیه نیز پر از نوستالژی است. اشیایی که از درخت آویزان شده‎اند و حیاط و درخت را توامان آذین بسته‎اند؛ یک پرنده فلزی، مفتول‎‌ها، یک فانوس و حتی چند بادمجان کوچک خشک شده این تزیینات را شامل شده‎اند. در همین حیاط حمید پازوکی به استقبال ما می‌‏آید تا به درون خلوت آتلیه‎اش راهنمایی کند.

در‌‌ همان نخستین لحظه ورود تابلوی بزرگی که در مرکز آتلیه روی میز قرار داده شده است نظر‌ها را به خود جلب می‌‏کند. یک تابلوی آبستره خاکستری رنگ که جزو مجموعه آخر پازوکی است حضور عناصر طبیعی مانند دیگر آثار این نقاش در آن دیده می‌‏شود. خودش درباره این تابلو می‌‏گوید: هر کسی به شکلی کار می‌‏کند. کارهای آخر من فضایی آبستره دارد اما در آن‌ها عناصر طبیعی مثل کف رودخانه، ساحل و چیزهای دیگری مثل سفالینه‎‌ها دیده ‎می‎شود. شاید علاوه بر همه این‎‌ها رنگ و فرم آن ظرف کشک‌سابی که از مادرم به من رسیده است نیز در این کار هویدا باشد.

پازوکی یک نوستالژی ‌باز حرفه‌‏ای است، یادمان‎‌ها، تابلو‌ها، یادگاری و حتی اشیایی که از جاهای مختلف جمع‎کرده است در همه جای آتلیه دیده می‌‏شود. وقتی از او می‌‎خواهیم از کارهای ابتدایی‌اش بگوید به یک تابلوی منظره کوچک که روی دیوار کنار چند تابلو دیگر آویزان شده اشاره کرده و می‌‎گوید: پیش از آنکه برای تحصیل به اسپانیا بروم در لواسان روی نقاشی منظره کار می‌کردم. این کار منظره‌ای است که من در اسپانیا کار کردم و به خاطر آن یک بورسیه بسیار خوب در این کشور گرفتم.

او چه اکنون که ترکیب مواد کار می‌کند و چه در‌‌ همان سال‎های آغازین متریال مختلفی را برای نقاشی آزموده است، پازوکی حتی با قیر هم نقاشی می‌‏کند: این پرتره قهوه‎ای رنگ را با قیر کشیدم، آن زمان در اسپانیا مشغول تحصیل بودم و به خاطر علاقه شدیدی که نقاشی با قیر داشتم و در اسپانیا هم قیر پیدا نمی‌‏شد با خودم از ایران یک شیشه قیر بردم و با آن کار کردم هرچند اصلا کار با آن را اصلا به دیگران توصیه نمی‌‏کنم.

گوشه آتلیه قاب عکس قدیمی اما بزرگی قرار دارد از انبوهی دختر و پسر جوان که معلوم است تازه از دانشگاه فارغ‌التحصیل شده‌اند و حمید پازوکی هم یکی از آنهاست: "پس از فارغ‌التحصیل شدن از دانشکده هنرهای زیبای مادرید از همه فارغ‎التحصیلان عکس گرفتند و من نخستین فرد از ردیف ششم هستم."

یادگاری‎های آتلیه به همین‏‌ها خلاصه نمی‌‏شود هرچند بعضی از آن‌ها مانند آن پنج ساعت شماطه‎دار، اشیایی شخصی نیستند: من زمانی به جمع‎آوری اشیا نوستالژیک خیلی علاقه داشتم، اشیایی که با خود داستان‏‌های بسیاری دارند. روزی در یک مغازه کوچک ساعت‎سازی تعداد زیادی ساعت شماطه‌دار دیدم و تصمیم گرفتم پنج تای آن‌ها را بخرم. البته ساعت‌ساز ابتدا نمی‌‎خواست آن‌ها را به من بفروشد، فکر می‌‏کرد می‌‎خواهم ساعت‌سازی باز کنم. به هر شکل ساعت‌ها را خریدم و باخودم به دانشگاه بردم. آن‌ها مدت روی کمدی در دفتر دانشگاه بودند و مدام کمپوزیسیون‎های خاصی با آن‌ها ساختم حتی استادهای دیگر نیز به این‎‌ها علاقه‏‌مند شده بودند. این ساعت‎‌ها کار فیزیکی‎شان را تمام کرده‌اند اما اکنون مشغول انجام کار متافیزیکی‌شان هستند و خاطرات صاحبانشان را در خود دارند و چه سحر‌ها که مردم را از خواب کرده‌اند.

در روزهایی که حتی CD و DVD هم از مد افتاده‎اند و هیچکس از تبلتش جدا نمی‌‏شود کلکسیون نوارهای موسیقی او هم دیدنی است. نمی‌‎شود باور کرد هنوز هم کسی موسیقی را روی این نوارهای قدیمی را گوش دهد هرچند پازوکی از آن دسته نقاشانی نیست که هنگام کار باید دستگاه پخششان روشن باشد: "من موسیقی فلامنکو را خیلی دوست دارم و البته از همه موسیقی‎های فولکلور جهان هم خوشم می‌‏آید، گاهی اوقات خیلی گوش می‌‏دهم اما هنگام کار پس از مدتی متوجه می‌شوم که کار خودش موسیقی دارد و ترجیح می‌‎دهم در سکوت کار کنم".

قصه‌های حمید پازوکی درباره آتلیه‎ای که ۱۷ سال است در آن کار می‌کند تمام شدنی نیست. با او درباره کار‌هایش، طبیعت و علاقه‎اش به زندگی حرف زدیم و در ‌‌نهایت پای دری که یک کاشی مزین به نقاشی صادق تبریزی کنار آن آویزان شده است خداحافظی کردیم.

انتهای پیام/

حمیده پازوکی

* در دیدار با حمید پازوکی، هنرمند نقاش گفت و گویی درباره آثارش هم انجام شده که به زودی خواهید خواند.