به گزارش هنرآنلاین به نقل از روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، پریناز آل آقا کارشناس ارشد کارگردانی تئاتر است و فعالیت هنری خود را در زمینه تئاتر از سال ۱۳۷۷ آغاز کرده است. این هنرمند عرصه تئاتر به دلیل علاقه به عکاسی از سال ۱۳۹۰ به صورت حرفهای مشغول به عکاسی تئاتر شده و تاکنون در بیش از ۱۵ نمایشگاه گروهی شرکت کرده و موفق به کسب رتبه دوم عکاسی در بیست و یکمین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان، رتبه دوم عکاسی خلاقه در مسابقه عکاسی نمایش۹۱۹۱۳ شده است. آل آقا همچنین برای مجموعه عکسهایش در جشنواره بینالمللی تئاتر فجر سال ۱۳۹۲ مورد تقدیر قرار گرفته است.
ادراک آثار هنری مستلزم شناخت نسبی از هنر است. ترکیب و تلفیق هنرها در دنیای امروزی شاید امری عادی جلوه نماید اما خلق اثری جدی توام با خلاقیت، نیازمند هوشیاری و شناخت هنرمند از محیط پیرامونش است. "لحظههای ناب تاریکی" حاصل همنشینی هنر عکاسی و تئاتر است. ثبت لحظاتی ناب در صحنههای تاریک تئاتر که شاید دیگر هرگز آن گونه که در زمانه خویش دیده شدهاند تکرار نشود.
پریناز آل آقا در حاشیه افتتاح نمایشگاه "لحظههای ناب تاریکی" درباره عکسهای ارائه شده در نمایشگاه، گفت: این نمایشگاه شامل عکسهای تئاتری است که در طی ۳سال اخیر عکاسی شدهاند. در این مدت حدود ۱۵۰ نمایش را عکاسی و از بین آنها تعدادی جهت نمایشگاه انتخاب کردم زیرا مسلما در یک نمایشگاه انفرادی بیش از این، ظرفیت انتخاب وجود نداشت.
وی درباره تعداد آثار ارائه شده در این نمایشگاه، افزود: در مراحل اولیه ۵۳۲ قطعه عکس انتخاب شد که پس از حذف و اضافههای فراوان تعدادشان به ۶۳ قطعه رسید اما باز هم امکان به نمایش گذاشتن همه آنها نبود (البته مسئله اقتصادی هم در این میان بیتاثیر نیست زیرا چاپ این تعداد اثر عملا برای من ناممکن بود و اسپانسری هم وجود نداشت در نتیجه تمام مسائل مالی نمایشگاه بر عهده خودم بوده است.) لذا از میان ۶۳ قطعه عکس باز انتخابها دشوارتر شد و وسواس من برای گزینش بیشتر، نهایتا تعداد ۱۵ قطعه انتخاب شد.
این عکاس در پاسخ به این سوال که ۱۵ عکس نماینگر آنچه هدف نمایشگاهیاش بوده، است؛ اظهار داشت: بر اساس نوع چیدمان و روایت داستانی که در این نمایشگاه در نظر داشتم و با توجه به مشکلاتی که برشمردم، همین تعداد کفایت میکرد.
وی در توضیح چگونگی روایتگر بودن آثار نیز گفت: عکسهای این نمایشگاه سیاه و سفید و تعدادی سیاه و قرمز هستند. ابعاد عکسها نیز بر اساس نوع فیگوراتیو هر اثر متفاوت است. روایت داستانی در این نمایشگاه بدین گونه است که قطعات سیاه و سفید نشان از طلب، خواستن و خواهش و قطعات قرمز (به سبب ماهیت این رنگ) نشان از اعتراض، هجوم و خشونت دارد. سعی کردم در این نمایشگاه زندگی جریان داشته باشد و با تمام خوشیها و ناخوشیهایش به نمایش گذاشته شود.
آل آقا با اشاره به هویت مستقل عکسها در قبال تئاترهایی که از آنها عکاسی شده است، اضافه کرد: عناصر بصری در تمام عکسها انسانهایی هستند که در قالبی دیگر خود را به نمایش در آوردهاند. ماسکهایی بر صورت دارند و زندگی را به گونهای دیگر به نمایش میگذارند، در نتیجه من با استفاده از این فضاها قصه شخصی خودم را روایت میکنم. از نظر من بازتاب رویدادهای مختلف از دیدگاه هنرمند میتواند تفاوتی قابل ملاحظه داشته باشد. نگاه وی به جریانات روزمره زندگی نیز شاید متفاوت جلوه کند بنابراین رسالت هنرمند در ارائه آثار هنری باید هوشمندانه و متفاوت باشد تا تاثیری شایسه بر مخاطب خویش بگذارد.
وی با بیان اینکه عکسهای این نمایشگاه حاصل عکاسی از ۱۲ نمایش است، گفت: آثار این نمایشگاه از نمایشهای "یرما" به کارگردانی دکتر علی رفیعی، "سقراط" به کارگردانی حمیدرضا نعیمی، "نمایش کابوسهای خندهدار برای شب و چند تایی هم برای روز" و "کسی نیست همه داستانها را به یاد آورد" به کارگردانی رضا حداد، "ویتسک" به کارگردانی رضا ثروتی، "پروانگی" به کارگردانی عامر مسافر آستانه، "این لحظه را جایی دیدهام" به کارگردانی مونا محمودزاده، "یرما" به کارگردانی سما موسوی، "بیچاره مکبث" به کارگردانی پیام عزیزی، عکاسی شدهاند.
این کارگردان و عکاس عرصه تئاتر درباره تلفیق عکس و تئاتر، اظهار داشت: عکاسی و تئاتر، هنرهایی هستند که در طی سالهای اخیر همنشینی مناسبی پیدا کرده و منجر به ثبت لحظات تکرار نشدنی در صحنههای تئاتر شدهاند. هنرمند عکاس نابترین لحظات عمر هنری یک گروه تئاتر را به دست تاریخ میرساند. شاید روزی بازیگران و عوامل آن نمایش، حضور فیزیکی نداشته باشند اما تصاویر تلاش و هنر آنها همواره به واسطه عکسهای بهجا مانده جاودان خواهد ماند.
پریناز آل آقا در پایان توضیحاتش با اشاره به تخصیص بخشی از عواید فروش آثار این نمایشگاه برای کمک هزینه درمان هنرمندان مبتلا به سرطان، افزود: سعی بر آن بوده که این سیاه و سپیدیها پاسداشتی باشد برای هنر هنرمندانی که زیر نور پروژکتورهای رنگارنگ سالنهای دورافتاده و ناشناخته، هنر خود را عرضه کردند؛ تا بدانند هستند، دیده میشوند و تا همیشه ثبت خواهند شد. دوستانی که دورانی با انرژی کامل بر روی صحنههای تئاتر میدرخشیدند اکنون بر روی تخت بیمارستان با بیماری دست و پنجه نرم میکنند و این سهم کوچک و ناچیزی برای من در ادای دین به آنها و هنر جاویدانشان است.
این نمایشگاه، تا ۲۲ آبان در نگارخانه زمستان خانه هنرمندان ایران دائر خواهد بود و علاقهمندان میتوانند برای دیدن آثار همه روزه از ساعت ۱۳ تا ۲۰ به نشانی خیابان آیت الله طالقانی، خیابان شهید موسوی، باغ هنر، خانه هنرمندان ایران مراجعه کنند.
نمایشگاه عکس "پرندههای من" به نفع کودکان مبتلا یه سرطان افتتاح شد نمایشگاه عکسهای هادی نوید با عنوان "پرندههای من" به نفع کودکان مبتلا به سرطان، در نگارخانه میرمیران خانه هنرمندان ایران افتتاح شد.
هادی نوید متولد سال ۱۳۳۴ و فارغ التحصیل معماری است. از دوران نوجوانی شروع به عکاسی کرده است و در این نمایشگاه عکسهایش با موضوع پرنده را که در نقاط مختلفی از دنیا گرفته است به نمایش گذاشته و تمام عواید حاصل از فروش آن را به کودکان مبتلا به سرطان موسسه محک اهدا کرده است.
نوید در افتتاحیه نمایشگاهاش، درباره شروع کار عکاسی گفت: اولین عکسهایی که گرفتم با دوربینهای بدون لنزی بود که خودم به شکل اسباب بازی درست میکردم ولی واقعا عکسهایش قبل چاپ بود. اولین نمایشگاه انفرادیام را با عنوان چهره ایرانی در سال ۱۳۵۶ در انجمن ایران و آمریکا در شهر مشهد برگزار کردم. بعد از این نمایشگاه، انقلاب شد و دیگر ماجاهای شرکت در انقلاب واینها را داشتیم. دانشگاهها تعطیل شد و بعد از تعطیلی دانشگاه من در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، مربی عکاسی و فیلم سازی بودم بعد از آنجا به تلویزیون رفتم، اوایل انقلاب بود با یک تیمی رفتیم به زاهدان و تلویزیون زاهدان را راه اندازی کردیم و همزمان در کانون پرورش فکری آنجا هم درس میدادم. با شروع جنگ برگشتیم تهران و با یکی از دوستان گروه جنگ تلویزیون را راه انداختیم و بعد دیگر درگیر کارهای اجرایی سیاسی شدم. بعد از آن همزمان در دانشکده معماری هم دانشجو بودم و هم عکاسی درس میدادم. مجددا به عنوان نماینده صدا و سیما به آلمان رفتم، در این دوره باز کار خبری میکردم و در واقع به نوعی فتوژورنالیسم بودم؛ ولی باز هم بیشتر کار اجرایی بود تا کار عکاسی.
وی افزود: بعد از اینکه به ایران برگشتم تا یک دورهای عکاسی به شکل خیلی فرعی در کارهایم حضور داشت و بیشتر درگیر کارهای فرهنگی دیگری بودم، انتشارات داشتم و کارهای بخش صنعت دسک تاپها یا همان صنعت نشر رومیزی را در ایران ارائه دادم. از ابتدای دهه ۸۰ مجددا تمام وقتم را گذاشتم روی عکاسی و به ویژه روی عکاسی تئاتر و در حال حاضر عضو انجمن عکاسان خانه تئاتر هستم. حدود ۶ نمایشگاه عکس تئاتر داشتم به صورت گروهی و انفرادی و ۳ نمایشگاه خارج از ایران داشتم که دو نمایشگاه درباره ابیانه بود و یکی درباره چهره در صحنه بود که در روسیه برگزار شد. آخرین کتابی هم که از من چاپ شده کتابی است با عنوان "طعم عسل، عطر مهربانی" که به زبان انگلیسی در آمریکا منتشر شده است. این کتاب مجموعه عکسهایی است که به صورت سفرنامه از سفری که به روسیه داشتم، جنوب سیبری و شمال اورال.
این هنرمند عکاس در پایان اظهار داشت: قرار بود در نمایشگاهم در خانه هنرمندان ایران، مجموعه آثاری را با عنوان پرسه در پاریس به نمایش بگذارم که به دلایلی جا به جا شد و مجموعه پرندههای من جایگزین آن شد. این مجموعه عکس را به موسسه محک تقدیم کردهام و تمامی عواید حاصل از فروش این آثار به کودکان مبتلا به سرطان این موسسه تعلق خواهد داشت. من نمایشگاه آیندهام را هم به کودکان مبتلا به سرطان اهدا خواهم کرد، اصولا موضوع کودکان مبتلا به سرطان یک اتفاق نیست که بتوان از آنها به سادگی گذشت. در واقع بیماری و افراد مبتلا به بیماری دغدغه من است و احساس میکنم باید کار روابط عمومی بیشتری در این زمینه انجام شود. ۳۰ اثر در این نمایشگاه ارائه شده که در هر دو قالب سیاه و سفید و رنگی ارائه شدهاند. سالها است که سوژه پرنده را دنبال میکنم و همه جا از پرندهها عکس میگیرم و این مجموعه را ادامه میدهم، امیدوارم که یک روز در قالب یک کتاب منتشر شود. عکسهای این نمایشگاه در کشورهای مختلفی چون فرانسه، آلمان، مالزی، روسیه، آمریکا، ایران و... است.
نمایشگاه "پرندههای من" تا ۲۱ آبان در نگارخانه میرمیران خانه هنرمندان ایران ادامه خواهد داشت و علاقهمندان میتوانند برای دیدن آثار همه روزه از ساعت ۱۳ تا ۲۰ به نشانی خیابان آیت الله طالقانی، خیابان شهید موسوی، باغ هنر، خانه هنرمندان ایران مراجعه کنند.
انتهای پیام/