سرویس تجسمی هنرآنلاین : پویا جمالی متولد ۱۳۶۱ و کار‌شناس ارشد نقاشی است و مدت ۳ سال است که به عنوان مدرس دانشگاه، عکاسی و حجم سازی را به دانشجویان رشته نقاشی تدریس می‌کند. جمالی در روز افتتاح نمایشگاه "تیتر یک-تولد نقاش" نیز در خانه هنرمندان ایران، پرفورمنسی را طراحی، مدیریت و اجرا کرد. در حاشیه برگزاری این دو رویداد و در شلوغی پیش از برگزاری، گفت‌و‌گویی با این هنرمند داشتیم.

ـ چه مدت است که به کار حجم می‌پردازید؟

من هنرستان تجسمی تحصیل می‌کردم آن زمان با استاد ایرج محمدی حجم‌سازی گذراندم و بعد به دلیل اینکه ۳ نفر بودیم در رشته حجم سازی، تغییر رشته دادم و رفتم نقاشی. دیپلم، لیسانس و فوق لیسانسم را در رشته نقاشی گرفتم اما در کنارش مجسمه‌سازی را ادامه دادم و کلاس‌های مختلفی را گذراندم از جمله در کلاس‌های انجمن هنرمندان نقاش ایران شرکت کردم و همینطور کلاس‌های حجم‌سازی را زیر نظر استاد شانس ادامه دادم. در حال حاضر هم عضو انجمن نقاشان، انجمن هنرمندان بدون مرز و انجمن عکاسان و نقاشان کانادا هستم.

ـ چقدر جنبه نقاش بودن، روی سبک مجسمه‌سازی شما تاثیرگذار بوده است؟

سوال جالبی است ولی من هیچ وقت از این زاویه به موضوع نگاه نکردم. از نظر من نقاشی، عکاسی، مجسمه و... در واقع فقط مدیوم هستند؛ این بیان هنری است که انتخاب می‌کند با چه مدیومی کار کند. بعد از ۱۲ نمایشگاه انفرادی نقاشی، عکاسی و حجم این نخستین باری است که نمایشگاه مجسمه برگزار می‌کنم. پیش از این در نمایشگاه‌هایم ترکیبی از حجم و عکس و حجم و نقاشی و یا ماسک و نقاشی ارائه کرده بودم. البته در اکثر افتتاحیه نمایشگاه‌های انفرادی‌ام پرفورمنس‌آرت هم داشته‌ام.

ـ چند اثر در این نمایشگاه به نمایش در می‌آید؟

حدود ۱۰۰ اثر.

ـ ابعاد آثار کوچک است؟

بله، ابعاد مجسمه‌ها تقریبا کوچک است، البته بدون در نظر گرفتن پایه‌ها و قاب‌ها؛ می‌توانم بگویم چیزی حدود ۱۰ تا ۳۰ سانتی‌متر هستند.

ـ پایه‌ها و قاب‌ها؟ مجسمه‌های دیواری هم دارید؟

بله، از تعداد ۱۰۰ اثر چیزی حدود ۶۰ اثر مجسمه‌های اصطلاحا روی می‌زی هستند یعنی بر روی پایه سوار شده‌اند و حدود ۴۰ اثر نیز دیواری محسوب می‌شوند.

ـ مجسمه‌ها از چه ماده‌ای ساخته شده‌اند؟

مجسمه‌ها کلا با گل ساخته و پخته شده‌اند در واقع ترکیب مواد (‌Mix Media) هستند، با پتینه‌های مختلف پوشیده شده‌اند به صورتی که حس برنز، حس مس، چوب و... را القا می‌کنند. این مجسمه‌ها با سنگ، فلز، صفحه‌های فلزی، پایه‌های چوبی، زمینه‌هایی آینه کاری شده و... ترکیب شده‌اند و بعضی با نخ پوشیده شده‌اند؛ نخ‌های سیاه، سفید و... این نخ‌ها یا به بدنه وصل هستند و یا به خود مجسمه.

ـ مجسمه‌ها دکوراتیو هستند یا روایتگر؟

کار‌ها مفهومی هستند و می‌شود گفت که به نوعی روایتگری نیز دارند. در کل، آثار رئالیستی نیستند و همگی اغراق شده (اگزجریت) هستند. همانطور که خواهید دید مجسمه‌هایی هستند بیانگر و اکسپرسیو.

ـ قیمت آثار چقدر تعیین شده است؟

از ۱۵۰هزار تومان تا ۱ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان، بنا بر ابعاد و پر کار و کم کار بودن آثار، قیمت‌گذاری شده‌اند.

ـ آثار فیگوراتیو هستند؟

فیگوراتیو محسوب می‌شود اما صرفا سر انسان هستند، حالا یا سرهایی هستند که به پایه یا صفحه نصب شده و یا سرهایی هستند که گردن دارند؛ اما بدن ندارند.

ـ پس در واقع سردیس هستند.

بله، اسم جالبی است.

ـ در افتتاحیه نمایشگاه "تی‌تر یک- تولد نقاش" در خانه هنرمندان ایران پرفورمنسی اجرا کردید، درباره این کار بیشتر توضیح بدهید.

از طرف انجمن هنرمندان نقاش ایران از من دعوت شد و دلیل آن این بود که من قبلا در خانه هنرمندان و چند گالری دیگر با عنوان "رسانه" پرفورمنس داشتم. بنابراین از من خواستند تا طرحی بر مبنای همین موضوع ارائه کنم، طرح را ارائه کردم و با آن موافقت شد، خانه هنرمندان نیز اجرای طرح را تایید کرد. عنوان این پرفورم رسانه بود و توجه ویژه‌ای داشتیم بر رسانه‌های جمعی؛ در این کار من هم به رسانه‌های قدیمی و کلاسیک مثل روزنامه پرداختم و هم به رسانه‌های جدید مثل تبلت، نوت‌پد، گوشی‌های هوشمند چیزهایی که دست همه هست و دارند با هدفون چیزهای مختلف می‌شنوند، عکس می‌گیرند و روی اینترنت به اشتراک می‌گذارند. موضوع پرفورم ربط مستقیمی به این فضا داشت و هدف این بود که در واقع نشان دهیم تولید انبوه رسانه‌ها به حدی رسیده که ما گاهی کارهای مهم خود را کنار می‌گذاریم و فقط به رسانه‌ها می‌پردازیم.

ـ اشاره به رسانه‌های خاصی دارید یا منظورتان نوع استفاره از رسانه‌ها است؟

همانطور که امروز می‌بینیم در اتوبوس، خیابان، کوچه، خانه و همه جا همه دارند با موبایلشان کار می‌کنند، از نرم افزارهای مختلفی برای ارتباطات مجازی استفاده می‌کنند به حدی که گاهی اصلا حواسشان به اطراف نیست. من کاری به این ندارم این کار خوبی است یا بد، برای من گستردگی رسانه مطرح بود.

ـ این موضوع را چطور به نمایش گذاشتید؟

این اجرا در واقع شصت و هفتمین کار اجرایی من محسوب می‌شد. حدود ۱۲ هنرمند، تقریبا به مدت ۴۰ دقیقه این پرفورم را اجرا کردند. داستان به این صورت بود که لباس اجراکننده‌ها، سیاه بود و بعضی بخش نیازمندی‌های روزنامه دستشان بود، برخی هدفون در گوششان و با موبایل یا تبلت در حال عکس گرفتن از نمایشگاه، آثار و خود اجرا بودند وهمزمان آن‌ها را در اینترنت به اشتراک می‌گذاشتند و در بین مخاطبان و در فضاهای مختلف نمایشگاه پراکنده بودند،‌گاه جایی می‌نشستند و گاهی در حال بازدید از آثار دیده می‌شدند و در مجموع کنتراستی بودند از سیاهی لباس‌ها و سفیدی ابزاری که به همراه داشتند وتضادی داشتند با محیط اطراف، برای دیده شدن.

ـ در واقع شما می‌خواستید انسان امروزی را مشابه سازی کنید و در مقابل خودش که به عنوان بازدیدکننده به نمایشگاه آمده است، قرار دهید؟

کاملا درست است. می‌خواستیم مردم را متوجه خودشان کنیم که ببینند از بیرون در واقع اینگونه دیده می‌شوند. ما آدم‌ها خیلی وقت‌ها کارهایی می‌کنیم که ممکن است اصلا حواسمان به آن نباشد اما از بیرون وجهه و جلوه دیگری داشته باشد؛ فارغ از اینکه بعد چه تعبیری از آن شود.

این نمایشگاه تا ۲۰ آبان در نگارخانه پاییز خانه هنرمندان ایران دایر خواهد بود و علاقه‌مندان می‌توانند برای دیدن آثار همه روزه از ساعت ۱۳ تا ۲۰ به نشانی خیابان آیت الله طالقانی، خیابان شهید موسوی، باغ هنر، خانه هنرمندان ایران مراجعه کنند.

انتهای پیام/

فرین روحانیان