سرویس تجسمی هنرآنلاین: فریدون آو طراح عنوان نمایشی از آثار یا به عبارت بهتر ایده پردازی‌های او در زمینه‌هایی است که شاید تاکنون کمتر از او دیده‌ایم. نمایش؛ چیدمانی است از ارجاعات متعدد به فعالیت‌های آو در عرصه طراحی اسباب و ادوات صحنه و لباس و پوسترنمایش‌ها که در سال‌های جوانی هنرمند طراحی شده‌اند. اما بیایید توصیف همه آنچه در این مجموعه به نمایش درآمده را یکسره‌‌ رها کنیم و تنها به آنچه می‌تواند برآیند این نمایش باشد بپردازیم یعنی فریدون آو در مقام طراح.

مجموعه آو در یک چشم انداز عمومی و پیش از هرچیز تلاشی را در پرداختن به یک فعالیت فرهنگی صرف نشان می‌دهد و دنیای تئا‌تر و نمایش، با همه مختصات انسانی و هستی شناسانه‌اش بستری برای این فعالیت رقم زده است. دیزاین‌های آو در این مجموعه انگار بازتاب خودِ اوست. پس من هر چه باشم در کارم پیدا می‌شود. حتی آنی که نمی‌دانم که هستم، چیزی شبیه به این‌ها. یا چیزی مثل اینکه کارِ هر کس مثل خطوط کف دستش، همهٔ آن چیزی که هست را نشان می‌دهد. آنچنان که دغدغه‌ها، اوج‌ها، دستاورد‌ها و رنج‌های درونی هرکس، به نسبت مهارتی که دارد، در اثر هنری‌اش بیرون می‌ریزند.

کار فریدون آو در خلق مجموعه طراحی‌هایش تجلیل از ارزش‌های فرهنگی بشریت هم هست. ژرف نگری‌های دراماتیک آثار نمایشی و خلاقییت نبوغ آسای چهره‌های درام جهان جایی برای حضور ستایشمندانه او فراهم می‌کند.

آو در این مجموعه با پرسش‌هایی نیز درگیر می‌شود. درگیر چگونگی ارتباط دادن ابعاد گوناگون اندیشه‌های بشری با شرکای جامعه خود. انگار با درک اینکه او در مورد چه چیز صحبت می‌کند، فی الفور حوزه گسترده تری از مفاهیم قرار است ظهور یابند. چالش اصلی آو در این خصوص درآمیختن با نیروی عمیق شهود است که البته شاید تنها در یک پروسه عقلانی است که می‌توان به آن شکل داد و مطلوبیت و کارآمدی آن را مورد سنجش قرار داد. تنها در این صورت است که می‌توان موفقیت یا عدم موفقیت دیزاین‌های او را در رسیدن به هدف مورد نظر سنجید. اما شهود، امکان رسیدن به مرحله‌ای را فراهم می‌سازد که دستیابی به آن تنها با کاربست قوانین اصولی دیزاین امکان پذیر نیست و این، بخش مهمی از پروسه تولید اثر برای او است. شهود یا آنچه در متن قرار گرفتن می‌خوانیم، در حقیقت راهی است که خالق اثر را بیش از پیش در جریان عمل خود قرار داده و امکانات بنیادین بسیاری پیش رویش قرار می‌دهد.

کمین‌گاه آو در زیبایی‌شناسی فعالیت هنری‌اش به وضوح مدرنیستی است، آنچنان که در مقطعی که دست به کارشان بود می‌توانست که باشد اما او در عین حال به دنبال "بررسی ابعاد فرهنگیِ هنر" هم هست برای فهم نظام زیبایی‌شناختی که پیشنهادش می‌کند. شاید او هنر را هم در امتداد زیبایی‌شناسی پیشنهادی‌اش یک پدیده فرهنگی یا به تعبیر بهتر، یک تولید فرهنگی می‌داند. به هرحال او در رویکردش نسبت به آفرینش هنری نوعی هستی‌شناسی ارائه می‌دهد، که هنر را بیش از آنکه نوعی رسانه بیان محسوب کند، شکلی از وجود می‌داند. تولید هنری برای او نه صرف ورود ایده‌ها و مضامین فلسفی به جهان آثارش، و نه به عنوان یک می‌انجی صرف برای بیان یک ایده، بلکه به این معنا است که طراحی خود باید شکلی از تفکر باشد. او در رویکرد هستی شناسانه‌اش، درباره تصویر می‌اندیشد.

از این منظر هستی‌شناسی او با معرفت‌شناسی مدرنیسم در پیوندی تنگاتنگ قرار می‌گیرد. هنری که می‌خواهد محصول تفکر مدرن و یک پاسخ زیبایی‌شناختی به مقتضیات آن باشد.

انتهای پیام/

بهروز فایقیان