سرویس تجسمی هنرآنلاین : "تیتر یک: تولد نقاش" آغاز تغییراتی در ارائه کار‌ها و سیاستگذاری برگزار کنندگان آن می‌باشد. "انجمن هنرمندان نقاش ایران" برگزار کننده نمایشگاه با نحوه برگزاری و نمایش تغییر نسبت به گذشته به صورت کنایی به منتقدانش اعلام می‌کند که: صدایتان را شنیدم. ابتدا آن‌ها که به نحوه ارائه کار‌ها در سال‌های گذشته اشکالاتی را وارد می‌کردند. روزنامه نگارن و منتقدانی که اوج این صدا‌ها را در حاشیه برگزاری نمایشگاه زنان نقاش (سال گذشته) مستقیم به گوش تصمیم گیرندگان رساندند. از سویی دیگر منتقدین که همواره فقدان گفتگو را پیش می‌کشند و انجمن‌ها را تصاحب کنندگان قدرتی پدرسالار می‌دانند با این موضوع روبرو شدند که گوشی برای شنیدن و قدم‌هایی هر چند اندک برای تغییر وجود دارد.

انتخاب سه کیوریتور، در نظر گرفتن یک تم، سفارش کار‌ها برای این پروژه و نگارش و ارائه یک نوشته (با توجه به فقدان آن‌ها در برنامه‌های پیشین) از جمله عناصری هستند که روایت نمایشگاه را جهت می‌دهند و انگاره تغییر را در ذهن مخاطب فعال. "تیتر یک" اشاره به روزنامه و صفحه اول آن به شکل مستقیم دارد. قطعه مقواهایی افقی (۵۰*۷۰) در اختیار هنرمندان قرار گرفت تا با فرض یک روزنامه کنشی از خود را ثبت کنند. کادر خالی عرصه یک میل و خاطره یک کنش است. میل به تاثیر گذاردن بر جهان و تصویر آنکه به "خود" هویت می‌بخشد. و خاطره ایی که در حافظه مشترک نوشتارهای زندگینامه ایی هنر اولین قدم‌های علاقه نقاش را ترسیم می‌کند و افق‌های آینده‌اش را ترسیم. هر یک از نقاشی‌ها با عنوان‌هایی که در کنارشان درج شده و فاصله ایی که از هم حفظ می‌کنند و نظامی از تمایز را به نمایش می‌گذارند اما "ناخودآگاه سبکی" تاثیر خود را می‌گذارد که ناخودآگاهی مشترک برای بسیاری از نقاشی هاست و امکان بخش به وجود آمدنشان؛ رویکردهای مشخص را به نمایش می‌گذارد. بخش قابل توجهی از نقاشی‌ها بر مرکز کادر تمرکز کرده‌اند، رنگ و کنتراس در اولویتشان بوده و همین موضوع وجوه زیبا‌شناختی دوبعدی بودن سطح را در مورد توجه قرار داده است. بسیاری از کار‌ها آبستره‌هایی متمایل به فیگور هستند که تعادل و هیجان رنگ‌ها بیش از هر چیز در آن‌ها می‌درخشد. بیان اکسپرسیو خط و مانورهای طراحانه بر روی کاغذ زیاد به چشم می‌خورد تاکید بر مهارت و چیره دستی هنرمند که در انتخاب‌های انجمن نقاشان تداوم پیدا کرده است. "عناصراکسپرسیونیستی" سبک اتخاذ شده بسیاری از نقاشی هاست و لحن کارهای اواخر دهه ۷۰ ه. ش بازتولید گردیده. نمایشگاه با تا کید بر وجوه زیبایی‌شناختی دو رویکرد را از صحنه خود دور کرده است ابتدا نقاشی‌های ضد زیبا‌شناختی با لحن کیچ را که این سال‌ها در گالری‌های پایتخت تسری داشته‌اند و بیشتر مربوط به نسل متاخر نقاشی ایران می‌باشد. (البته باید عدم عضویت بسیاری از این هنرمندان را در انجمن لحاظ کرد و یا عدم تمایل آن‌ها برای پیوستن به چنین تشکلاتی را) دیگر، نقاشی- خط که با وجود هیاهوی بسیارش در این سال‌ها چندان سهمی از دیوارهای نمایشگاه نبرده‌اند. انجمن با توجه بدین موضوع لحن کلاسیک خود را نیز تثبیت کرده که مبتنی بر تمایز نقاشی و "نقاشانه بودن" با دیگر اشکال کارهای هنری مانند خوشنویسی می‌باشد.

مختصر بودن و وضوح در توصیف از ویژگی‌های نوشته ارائه شده در نمایشگاه بود که باید بدان توجه کرد. چیدمان نمایشگاه به دلیل تعدد کار‌ها فشرده می‌باشد. انجمن این بار نیز به سنت گذشته‌اش رجوع کرد و تعدادی بالا از کار‌ها را در نمایشگاه ارائه داد. برای تقسیم بندی فضا بر روی دوازده مقوا نام هر یک از ماه‌ها درج شده و در فاصله ایی در مسیر تابلوهای نصب شده قرار گرفته است. مقوا‌ها بدون قاب برروی دیوار نصب شده‌اند. نقاشی‌هایی که اکسپرسیو هستند و بیان می‌کنند به دنبال ارتباطی بی‌و اسطه و بی‌آلایش از هنر هستند خودشیفتگی هنر با این لحن که بی‌زمان و مکان یا‌‌ همان جاودانه است و در هر صورت جوهر مفروض داشته خود را ارائه می‌کند و چندان زمینه لحاظ نیست. از سویی دیگر تم نمایشگاه نیز این عریانی کاغذ بر دیوار را توجیه و تثبیت می‌کند. "تیتر یک: تولد نقاش" با رویکردی آرام به تغییر می‌پردازدو با اتخاذ تساهل و انتظار قدم‌های آینده آغازی است برای انجامی.

جواد حسنجانی

انتهای پیام/