سرویس تجسمی هنرآنلاین : تمایل به مستند شدن در هنر چند دهه اخیر جهان هست و روایتهایی پیچده از این مستند شدن، هنر را مشغول به خود کرده است. دومجموعه "ساخت و پرداخت" و "پوسته" نازگل انصاری نیا در نمایشگاه پوست انداختن نیز تمایل به مستند کردن و مشغول شیوههای مفهومی برآمده از این تمایل هستند.
نقاشیهای دیواری بر روی ساختمانهای مسکونی تهران زمینه اصلی کارهایی هستند که در کنار هم قرار گرفتهاند. دستگاه نمایش، اسلایدهایی از تصاویر نقاشی در گوشههایی از تهران را به نمایش میگذارد. چند قدم آنسوتر بر روی برگه مشخصات کار میخوانیم: "ساختمان مسکونی تجاری/مسجد و حیات مرکزی در بزرگراه رسالت". این مشخصات مکانی و نوع بنای معماری است که در تصاویر اسلاید به نمایش درآمده است. بر روی سکوهای کوچک؛ حجمی همچون یک ماکت از بناهای تصویر شده قرار دارد. با ارجاع به هر یک از این تصاویر حجمی سه بعدی ساخته شده است. ابعاد کوچکتر، رنگ مات و خنثی همچنین فرم دگرگون شده و برش خورده مدلهای ساخته شده روندی از دگرگونی را درمجموعه "ساخت و پرداخت" میسازد. دگرگونی که مفهوم پروژه هنری براساس آن پیاده میشود.
نقاشیهای دیواری که در سیاستگذاریهای شهری، شهروندان تهرانی را در معرض تصاویر قرار میدهند، بازنمایی نوستالژیک و آرمانی از معماری سنتی ارائه میکنند و با نگاه به گذشته تصویر شکوهمند از آن را ارائه میکنند. این بعد آرمانی ابتدا در خود تصویر به مثابه شی دوبعدی وجود دارد چرا که شی دوبعدی از آسیبهای مادی حجمها جدا میشود و مادیت خود را فرو میگذارد. دیگر اینکه رنگهای درخشان و شکلهای منظم هندسی این فضاها، طراوتش را به واسطه بکر بودن فضا و ناب بودن رنگها پیدا میکند و این به وجه آرمانی شده تصاویر نقاشیهای دیواری نیرویی دوباره میبخشد. دربازسازیهای سه بعدی نازگل انصاری نیا این ابعاد آرمانی تصویر از بین میرود شکل سه بعدی یافتن ناب بودگی سطح را مورد تردید قرار داده است ساخته شدن آنها به شکل یک ماکت مطالعه ساختن و پرداختنشان و ابعاد کوچک، اندازههای عظیم را که قدرتی سلطه بخش داشتهاند را تخریب کرده است.
از نظر بسیاری از مخاطبان نقاشیهای دیواری، تنها تزئیناتی در فضای شهر هستند هنر در این امکان حضور، تفسیر دیگری پیشنهاد میکند و دلالتهای فرهنگی این تصاویر را در حافظه جمعی مورد بازخوانی قرار میدهد. توجه دوباره به ابعاد مختلف تجربه شهری به ویژه جایگاه زیباییشناسی در ساختن بخشی از این تجربه شهری از زاویه دید هنر دور نمیماند. از همین روست که کارهای نازگل انصاری نیا ارجاع به شهر تهران و مستند به بازنماییهای آن هستند. آنچه مورد توجه ارجاع به این بازتماییها است تنها بازنمایی به عنوان یک تصویر نیست بلکه بازنمایی در برگیرنده خواستها و منافع اجتماعی مدنظر است. بخشی دیگر از نمایشگاه یعنی "پوسته" قطعه بزرگ سفید رنگ به ابعاد۵۵۰-۵۰۰ است که با خمیر کاغذ ساخته شده و از سقف گالری آویزان شده، دیواری باقیمانده از یک ساختمان با خمیر قالب گیری شده، مستند شدن در این کار شکل مستقیم و بیو اسطه ایی پیدا کرده است. ابعاد عظیم و غول آسای اثر که کمتر در گالریهای ایران موردی مشابه دارد برگزاری پروژههای هنری عظیم نمایشگاهی در تیت مدرن لندن را یادآوری میکند. لایه معلق و سفید رنگ شکلی انتزاعی دارد که نزدیک شدن به آن تاثیرات سطوح شکل یافته تحت تاثیر نیروی تخریب شدن دیوار را در خود ثبت کرده است. کارهای نمایش پوست انداختن گشودن فضایی مفهومی از شهر تهران در هنر ایران است. هنر: ساده و بدون آرایه؛ استعارهای را میسازد تا نسبت به مسائل کنونی از در خود ماندن خارج شود.
جواد حسنجانی
انتهای پیام/