سرویس تجسمی هنرآنلاین : آثار نقاشی صبا صفری با عنوان "تکهها" از 21 شهریور در گالری گلستان به نمایش درآمده است. صفری در مورد نحوه شکلگیری آثار خود به خبرنگار هنرآنلاین گفت: این نقاشیها با یک جمله در ذهن من شکل گرفت، عنوانی که میگفت "هزار زن در یک زن" یعنی زنی که هزار تکه دارد و هر تکهاش یک کاری انجام میدهد، اما همه آنها یک حال مشترک دارند.
صفری افزود: قبلا در کارهای من رنگهای بیشتری وجود داشت ولی الان فضای کارها خیلی ساده شده است، چون فکر میکنم ذهن زنهایی که در کارهایم هست همین قدر ساده شده و جذابیت آنها در این است که فضای ذهنی آنها از درگیریهای ذهنی بیهوده خالی شده و به آرامش رسیدهاند. این فضای ساده در کارها به دلیل آرامش زیاد شخصیتها است و هرکس با توجه به حال و هوای خودش میتواند این فضا را درک کند.
او با اشاره به اینکه زنان این مجموعه هیچ فعالیت خاصی انجام نمیدهند گفت: زنها را در زندگی عادی روزمره و در حال نوشتن یا خواندن میبینیم. اما در تعدادی از کارها روی "وقت چای" خیلی تاکید شده است. این تاکید نه فقط به معنای صرف چای بلکه به معنای اختصاص زمانی به خودشان و داشتن فضایی کاملا شخصی است.
صفری افزود: یکی از نکاتی که سعی کردم خیلی واضح نباشد حضور عنصر مردانه در کارهاست. در همه نقاشیها این عنصر به شکل یک عینک مردانه، یک گربه و... حضور دارد و ردی از یک مرد را میبینیم که اصلا غالب نیست و فضای زنانه در کار جاری است. اما مهمترین نکته در تمام کارها، تنهایی است که کاملا واضح است و بیننده آن را حس میکند. اما این تنهایی اصلا آزاردهنده نیست و خود شخصیت نقاشی از آن لذت میبرد.
او با بیان اینکه از تکنیک اکریلیک و کلاژ در کارها استفاده کرده است افزود: من همیشه نقاشی فیگوراتیو کار میکنم و نقاشیهای من حول ارتباط آن آدم با فضایی که در آن است، مانند طبیعت یا اتاق شخصی و... میگردد. این ارتباط برای من نقشمایه اصلی کارها است و همین توجه به ارتباطها و دنیای وجودی انسان باعث شده آدمها را نقاشی کنم.
صفری که لیسانس نقاشی را از دانشکده هنرهای زیبا و فوق لیسانس خود را از مدرسه هنر شیکاگو دریافت کرده است، در مورد کاربرد رنگ در آثار خود گفت: روی رنگ تاکید زیادی دارم و همیشه از رنگهای درخشان استفاده میکنم. استفاده از رنگها همیشه برایم مفهوم خاصی دارد و به شکل اتفاقی از رنگ استفاده نمیکنم، به خصوص رنگ لباس آدمها و فضا برایم بسیار مهم است. همچنین یک فضای قدیمی در اکثر کارها وجود دارد که حرف از نوستالژی و خاطرات میزند، از دل نکندن و فراموش نکردن. فنجانهای قدیمی، لباسهای قدیمی و... در کارها وجود دارند. این زنها وابستگیهایی به گذشته دارند که نتوانستهاند از آن جدا شوند اما برایشان زجرآور هم نیست و از آن خاطرات لذت میبرند.
صفری در استیتمنت نمایشگاه خود آورده است: "عادت داشتم به دوست داشتنِ مدامِ زنی که انگار زنان بسیاری را در خود داشت، تقریبا همهی زنان جهان. کوچکترین زنی که هرگز بزرگ نمیشد. تنبلترین زنی که همهی کارهای خیلی مهم را در آخرین لحظه انجام میداد، رنگارنگترین زنی که به سیاه و سفیدها پناه میبُرد، خیالپردازترین زنی که حرفهای منطقی میزد، زنی که با لحظهها مست میکرد، با تو ساعتها در کنج نیمه تاریک کافه مینشست و عجیبترین دمنوش جهان را به یک باره سر میکشید، که نقاشی میکرد، خطش خوب بود، گاهی چیزکی مینوشت، آشپزی را دوست داشت، توی سالادهاش سیب و گردو و کاهوی بنفش میریخت، تو را هنگامی که دروغ میگفتی سختتر در آغوش میفشرد، بازی میکرد، با تو بازی میکرد، زنی که مهربانیش سودازده بود، گاهی بود و گاهی نبود، گاهی بنفش بود و گاهی طوسی، زنی با بزرگترین چشمها و کوچکترین قلب جهان.
من عادت داشتم به دوست داشتن همهی تکههای زنی که همهی تکههایش با همهی تکههای زنی که تو در رویا داشتی فرق میکرد. زن در دورترین گوشهی شهر، درست زیر قدیمیترین پنجرهی جهان ایستاده بود و با لذت به همهی تکههایش نگاه میکرد، و تو خیلی دورتر با لذت به همهی تکههای همان زن دست میکشیدی. نقاشی شده بر بیست و دو بوم در بیست و دو اندازهی مختلف، هیچکدامشان را نمیخواستی و همهشان با هم، رویای نهانت بود."
صفری که اولین نمایشگاه انفرادی خود را در گالری گلستان برگزار کرده، سابقه شرکت در چند نمایشگاه گروهی در گالری ایگرگ، گرند بازار شیکاگو، صد اثر صد هنرمند و... را دارد.
انتهای پیام/