سرویس تجسمی هنرآنلاین : یکی از مشکلات اصلی انجمن نقاشان این است که معلوم نیست این انجمن صنفی است یا غیر صنفی. تمام انجمنهایی که قرار است از طریق اعضای آن فعالیتهایشان را پیش ببرند به بودجه نیاز دارند. هرچند اعضای انجمن حق عضویت پرداخت میکنند اما بودجهای که بتوان با آن کار مفید و گسترده انجام داد از این طریق تامین نمیشود و حراجهایی هم که انجمن برگزار میکند کافی نیست. در نتیجه انجمنها باید درآمدزایی داشته باشند که بتوانند به اهداف خود برسند.
انجمنهای هنری برای اینکه از کار خود نتیجه بهتری بگیرند باید فعالیت آنها متمرکزتر باشد و در شهرهای مختلف فعال باشند، ولی این کار به بودجه نیاز دارد که چرخ کار آنها بچرخد. اگر بودجه وجود داشته باشد شوق به وجود میآید که باعث زایندگی میشود، در غیر این صورت هر چیز که در آن شوقی نباشد خاموش میشود.
در کشور ما که بسیار ثروتمند است دولت باید بدون چشمداشت برای انجمنها بودجه در نظر بگیرد، ولی دخالت زیادی در کار آنها نداشته باشد، همانطور که در همه جای دنیا این کار انجام میشود. البته درست است که آنها هم باید در جریان باشند پولی که دادهاند چگونه خرج میشود ولی این موضوع به این معنی نیست که در جزییات دخالت کنند.
ما احتیاج داریم به طور منظم از دستاوردهای جامعه هنری آمار گرفته شود و این آمار در بینالها به دست میآید. بینالها باید به صورت منظم برگزار شوند تا ببینیم در جامعه هنری ما چه خبر است و بعد دستاوردهای آن و آخرین اتفاقاتی که در آن دیده میشود را به نحوی به اتفاقات بینالمللی هنر گره بزنیم. همه اینها ساز و کارهای خود را میخواهد و همه کشورهای مطرح دنیا همین کار را میکنند، استعدادها را میشناسند، پر و بال میدهند و در عرصههای وسیعتر معرفی میکنند تا این روند گسترش پیدا کند.
ظاهرا در ایران دولتها به هنر اهمیتی نمیدهند، مگر اینکه کارشان به هنر نیاز داشته باشد. محدودیتهایی که در زمینه هنر وجود دارد باعث میشود اتفاقاتی که لازم است نیفتد. دولت باید قبول کند اگر قرار است امر افتخارآفرینی برای ایران وجود داشته باشد، در مرحله اول هنر و بعد از آن علم است. اینها هستند که باعث میشوند نام ایران به نیکی جا بیفتد و فرهنگی به وجود آید که ماندگار شود.
انتهای پیام/
بابک اطمینانی نقاش و مدرس هنرهای تجسمی