سرویس تجسمی هنرآنلاین : معمولا انجمن‌های هنری به ویژه آن‌ها که مستقل‌اند، محور جمعیتیشان خود هنرمندان هستند. این تشکل‌ها جنبه دموکراتیک صنفی و هنری دارد. به همین دلیل باید برای این انجمن‌ها که از نوع NGO هستند شرایطی فراهم باشد که بتوانند ارتقا پیدا کنند.

در شرایط فعلی احساس می‌کنم برای کسانی که متولی انجمن‌ها هستند انگیزه زیادی وجود ندارد که فعالیتی جدی صورت بدهند. بزرگان هنر به اصطلاح بار خود را بسته‌اند و اصلا در انجمن‌ها حضور پیدا نمی‌کنند، معمولا هنرمندان متوسط در انجمن حضور دارند و هنرمندان تازه کار هم خیلی مشتاق عضویت هستند. اما این رویه کارساز نیست. باید از سوی نهادهای متولی فرهنگ و هنر نیز حمایت‌هایی برای انجمن‌ها تعریف شود، اصولا جماعت تشکیل دهنده انجمن که هنرمند هستند با چه انگیزه‌ای باید فعالیتشان را ادامه دهند؟ انجمن به تنهایی این توانایی را ندارد که برای اعضایش امکانات جذب کند یا آن‌ها را تامین مالی کند.

هنرمندان در وهله اول به مکانی برای آتلیه نیاز دارند که بتوانند اثر هنری خلق کنند، ولی وقتی جا ندارند نمی‌توانند کار کنند. من نمی‌گویم که انجمن آتلیه بدهد، بلکه باید این قدرت را داشته باشد که در کنار شهرداری قرار گیرد و از آن‌ها بخواهد به هنرمندان آتلیه بدهند. این اتفاق در پاریس، اسپانیا، ایتالیا و... می‌افتد.

انجمن باید این قدرت را داشته باشد که جریان‌هایی را در عرصه فعالتیش ایجاد کند. انجمن باید بتواند بیانیه دهد ولی انجمن‌های ما هیچ وقت بیانیه نمی‌دهند یا نسبت به حوادث سیاسی و اجتماعی عکس‌العمل ندارند.

هنرمند یک انسان است که حق اظهار نظر دارد، ولی ما هنوز در کشور خود چنین شرایطی را نداریم. هنوز یک هنرمند برای برپایی نمایشگاه باید از وزارت ارشاد اجازه بگیرد که چه تابلوهایی روی دیوار برود. این‌ها مسائلی است که اعضای انجمن را بی‌انگیزه می‌کند، در حالی‌که انجمن باید شرایطی داشته باشد که هنرمند از عضویت در آن احساس افتخار کند.

من بعد از بیست سال عضویت در انجمن نقاشان احساس می‌کنم انجمن کارکردی ندارد. ما باید حقوق صنفی و اجتماعی داشته باشیم، همانطور که در جوامع پیشرفته هنرمندان عضو انجمن حقوق ماهیانه دریافت می‌کنند، ولی این حقوق باعث نمی‌شود تعهدی به دولت پیدا کنند. آن‌ها فقط آثار خود را تولید می‌کنند و به فروش رفتن یا نرفتن آن اهمیت نمی‌دهند. ولی در کشور ما وقتی دولت از انجمنی حمایت کند باید وامدار دولت باشد، بنابراین کار درست پیش نمی‌رود و انجمن‌ها نمی‌توانند هیچ اتفاقی در روند کار ایجاد کنند. بنابراین هنرمند بعد از مدتی دلسرد شده و کار خود را‌‌ رها می‌کند.

انتهای پیام/

ایرج اسکندری، نقاش و مدرس هنرهای تجسمی