سرویس تجسمی هنرآنلاین: معمولا تعداد شاهکارهای یک هنرمند به یکباره به چنان فهرست بلندبالایی نمی رسد که اساسا تبدیل به نقض غرض شود و معنای خود را از دست بدهد چرا که وقتی می گوییم شاهکار یعنی حدآخر توانایی های هنرمندانه ممکن، که طبیعی است در مقایسه با دیگر آثار هنرمند معنی می یابد. صدالبته هم که هر عمومیتی استثناهایی دارد و گاه وسعت نبوغ آدمی سربه آنجا می زند که که شمار شاهکارهای فرد تقریبا به اندازه تمامی آفریده هایش می شود.

خودتان بهتر می دانید از میکل آنژ و لئوناردو به عنوان نابغه های هنر رنسانس که بگذریم و به دوران حاضر برسیم، بدون هیچ تردیدی به هنرمندی یگانه می رسیم که نبوغ هنری بیمانندش شاهکارهایی بسیار به هنر جهان عرضه کرده است.

حتما با خود فکر می کنید که با گفتن این بدیهیات می خواهم به کجا برسم که البته کاملا حق دارید و سعی می کنم مقدمه ستایش آمیزم را درباره نوابغ هنری کوتاه کنم و به اصل قضیه بپردازم.

البته اصل قضیه هم همین بود که گفتم، منتها به جا است که به مصداقی روشن اشاره کنم. راستش را بخواهید بحران ها و درگیری هایی که این روزها در نقاط مختلف جهان و به خصوص در اطراف مان می بینیم بی اختیار یکی از شاهکارهای مسلم تاریخ هنر پیش چشمم مجسم شد که به گواه آرای بیشمار پس از آن هنوز اثری در این قدوقامت به دنیای هنر ارائه نشده است.

شاید گوئرنیکای پیکاسو را همه دیده باشیم. مولفه‌های اصلی این اثر (بعد از اغتشاش و سردرگمی چشم‌گیری که در اولین نگاه به بیننده دست می‌دهد) می‌تواند مرگ، خشونت، بی‌رحمی، زجر و درماندگی باشد که با استفاده از قالبی سیاه و سفید و به سبک عکس‌های خبری در جراید کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند.

در مقام تفسیر کاراکترهای موجود در این اثر، خودِ نقاش گفته‌است: "... اگر شما معانی مشخص به مولفه‌های نقاشی‌های من بدهید، ممکن است کاملاً به حقیقت نزدیک شده باشید، اما به هیچ عنوان به نیت من در جان بخشی به این مولفه‌ها پی نبرده‌اید. هر حدس، گمان و استنتاجی که شما دارید بخشی از حالتی است که من هم تجربه کرده‌ام اما به صورت ناخودآگاه و غیرارادی. من نقاشی می‌کنم برای خودِ نقاشی. من اشیا را برای چیزی که هستند، می‌کشم..."

سخن از گوئرنیکای پیکاسو است که گویی با خلق این اثر یکبار برای همیشه رنج ها و مصیبت هایی که در اثر جنگ ها بر انسان می رود را تصویری ساخته در کوبنده ترین و اثرگذارترین شکل ممکن. دوباره دیدن این شاهکار بی بدیل خود به تنهایی کافی بود تا بهانه ای برای حرف زدن از آن مهیا باشد اما ضلع دیگر این ماجرا روایتی از توضیح پیکاسو درباره این اثر است که امروز با هویت این اثر گره خورده و بحث ما راهم پایان خواهد داد.

پیکاسو که در سال های جنگ داخلی اسپانیا در پاریس و در تبعید زندگی و کار می کرد گوئرنیکا را به نمایش درآورد.در هنگام نمایش این اثر در یکی از افسرهای فرانکو که در پاریس حضور پیداکرده بود روبه پیکاسو کرد و پرسید: "این کار شما است؟" و پیکاسو با حضور ذهنی بیمانند و با غیظی کوبنده گفت: "نه، کار شماست"

بپذیرید که با نقل این روایت دیگر نتوانم چیزی را به ادامه مطلب اضافه کنم...

انتهای پیام/

روزبه صدر