سرویس تجسمی هنرآنلاین : از وقتی تحریر یادداشت‌های هفتگی در نشریه فخیمه هنرآنلاین موظف یا به عبارت دقیق‌تر مقدر شده، روز قبلش لرزه‌ای - خفیف- به جان هریک از ما -به نمایندگی از تحریریه عرض می‌کنم- می‌افتد که حالا بیا و در میان بگیر و ببند‌های هر روزه که از قرار معلوم خاصیت خبرنگاری و خبرگزاری - از میان بیشمار خاصیت‌هایش- باید باشد، به صرافت موضوعی برای یادداشت بیفتیم که چه بنویسیم و از چه و که؟ که البته باز هم نه به جایی و کسی بربخورد یا احیانا از مصادیق مجرمانه به حساب بیاید. بگذریم.

هفته پیش که رضا جلالی عزیز موضوع یا بهانه یادداشت را در اختیارم گذاشت و این هفته پیمان اسماعیلی که اگر از آن دسته همکارانی باشد که زیاد نبینیمش ولی روزهایی که بیشتر می‌دیدیمش خوب به یادمان مانده. این بار بهانه را تیتر یادداشت او به دستم داد. یادداشتی با عنوان "کافه لرد سر ویلا" که همین دیروز، اینجا منتشر شد و البته متنی بود درباره نمایش "هیولاخوانی" محمد یعقوبی که این روز‌ها در سالن چهارسوی تئا‌تر شهر ساعت... - چه کنم که مرض خبرنویسی اینجا هم‌‌ رهایم نمی‌کند- اما تلنگری که می‌باید زد و به این ترتیب موضوع این هفته یادداشتم را خدا رساند. تا هفته بعد هم که اصلا معلوم نیست زنده باشم و در قید خبرگزاری و البته که خدا هم بزرگ است.

سرتان را درد می‌آورم. ماجرا از این قرار است که عنوان "کافه لرد سر ویلا"، سخت غلغلکم داد که‌ ای بابا! چه نشسته‌ای که موضوع مثل همیشه همین دور و بر و نزدیکی خودمان است. شاید ۴-۵ ماهی باشد که همکار تازه‌ای پیدا کرده‌ایم اما نه از جنس همکارهایی که هر روز با تو می‌آیند و با تو می‌روند. اینجا در نزدیکی‌مان راحت و آسوده - این دو واژه را با چه حسرتی می‌نویسم- برای خودش نشسته و روزگار می‌گذراند. پیر است و هفتاد هشتاد سال را شیرین دارد. البته بر دوستان‌مان در سرویس معماری است که عمرش را تخصصی تعیین کنند و سعید برآبادی هم که اوستای این کار است.

یکی از عکاس‌هایمان او را به ما معرفی کرد. معجزه‌ای دیگر از سرویس عکس. آخرهای سال ۹۲ بود که هنرآنلاین با حضور هنرمندان بزرگ کشورمان سرشار می‌شد. پرویز کلانتری، پری صابری، لوریس چکناواریان و خیلی‌های دیگر که با وجود امکانات محدودمان دوست داشتیم میزبانی اگر نه شایسته، بی‌ریا برایشان باشیم. نمی‌دانم شد یا نه ولی باز هم او بود که شاید در لحظه‌های خداحافظی به دادمان رسید و نمک سفره شد.

می‌دانم که سخن به درازا کشیده و کم کم دارد کار به دشنام و ناسزا به من می‌رسد - اگر تا حالا نه- اما به من حق بدهید که چطور لازم می‌دانم معرفی او را با مقدمه‌ای این چنین طویل و شاید ملال آور همراه کنم - شما را ارجاع می‌دهم به شازده کوچولوی اگزوپری در باب اهلی شدن و اهلی کردن- اگرچه در سطور بعد خواهید دانست که پیش از این خود با او آشنا بوده‌اید.

به احتمال زیاد در گفتگوهایی که در هنرآنلاین می‌خوانید - و شاید خواندنی‌ترین‌ها هم باشند- میهمان‌های ما را دیده‌اید که، بر پس زمینه‌ای کاهگلی که سایه سار شاخ و برگ درخت توت بالای سرش برآن می‌رقصد، عکاسی شده‌اند. شاید فکر کرده‌اید دکور و صحنه آرایی است یا چیزهایی از این قبیل و بیشتر از همه شاید فکر کرده‌اید "فتوشاپ" است اما ماجرا چیز دیگری است.

ماجرا از این قرار است که درست روبه روی ساختمان هنرآنلاین شاید تنها خانه باغ باقیمانده از میان بیشمار باغ‌هایی که بهجت آباد سابق و کریمخان فعلی را آن قدر خاطره انگیز و دوست داشتنی کرده بود، واقع شده و به معنای واقعی کلمه واقع شده است. در میان ساختمان‌هایی به غایت زشت و ناهنجار - از جمله همین هنرآنلاین- که گویی تنها برای دهن کجی به زیبایی‌ها ساخته شده‌اند. هنوز آنچنان خودش را به رخ می‌کشد که وقتی هر روز از کنارش می‌گذریم، هر روز به یادمان می‌آورد که چه زیبایی‌ها که از دست نداده‌ایم.

ماجرای عکس‌های پای دیوار که به این خانه باغ مربوط است و حالا کار به جایی کشیده که از قضا اگر وقت برای پرسیدن آخرین سئوال مصاحبه با میهمانانمان را هم تنگ ببینیم، کشاندنشان تا پای این دیوار برای عکس برداشتن را دیگر هرگز نمی‌توانیم که بی‌خیال شویم.

انتهای پیام/

بهروز فایقیان