سرویس تجسمی هنرآنلاین : واضح است که شعفی در مجموعه بوم‌های سه بعدی‌اش با دو چالش عمده درگیر است. یکی درآویختن با کارکرد سنتی بوم‌ها و دیگر چالش فضا-زمان.

ایده اصلی او در ابتدا بر پی ریزی بوم‌ها بر اساس کارکردی مبتنی بر حرکت و به تبع آن دست یافتن به گستره‌ای از بعد و فضای پیش رونده است که مختصات‌اش را در پیوند عناصر بصری فرم، سطح و رنگ باز می‌یابد. آثار شعفی در این مجموعه به نحو چشمگیری خودارجاع‌اند و او از هرگونه دلالت برون متنی پرهیز می‌کند. هر چه هست در روابط بصری -فضایی آثار و البته مکانی که در آن به نمایش در می‌آیند تحقق پیدا می‌کند. از این منظر بوم‌های سه بعدی او در حقیقت در چیدمانی می‌توانند جان بگیرند که قرار گرفتن مخاطب را در فضایی از کلیت مجموعه امکان پذیر می‌کند.

شعفی در رویکرد خود به ظهور یک تجربه بصری جدید دست می‌یابد که با تکثیر و جابجایی ابعاد آثارش گسترش می‌یابد. این یک تجربهٔ ذهن بنیاد است و به نقش دوگانه‌ای اشاره دارد که تکنولوژی‌های رسانه‌ای در بازسازی هویت بصری انسان امروز، تاثیر و تاثرات خود را بر روی هم دارند.

فضای رابطه‌ای آثار شعفی در این مجموعه را نمی‌توان با صفات جوهری یا ذاتی و کیفیت هایِ ثابت تعریف کرد بلکه مجموعه او در حقیقت شبکه‌ای از عناصر بصری را سازمان می‌دهند که از طریق ارتباط‌های برقرار شده میان بخش‌های مختلف آثارش تجلی و نمود پیدا می‌کند. چنین ارتباطی بیش از همه باتغییر پذیری و ناپایداری شناخته می‌شود و پیوندهای تثبیت شده تری که معمولا اثر هنری را برپایهٔ تفکیک از فضا معرفی می‌کنند را از طریق جایگزینی آن توسط پیوند‌های ارتباطی پرتحرک و پویا در مقابل بیننده‌اش قرار می‌دهد.

بر این اساس می‌توان گفت پیوند‌های میان متنی آثار او کوتاه، فشرده و ناپیوسته هستند و پیوستگی روایی هم ندارند. به این ترتیب احتمالا روابط بصری میان اجزای مجموعه او ممکن است مدتی دوام بیاورند و پایداری نسبی داشته باشند ولی این در هالهٔ آمادگی مخاطب در بازآرایی مداوم رنگ می‌بازد و دخالت مستقیم بیننده در سازماندهی ذهنی را به امری تعیین کننده در درک ماهیت مجموعه تبدیل می‌کند.

در چنین رویکردی به نظر می‌رسد می‌نیمالیسم به معنی فروکاستن عناصر و حشو زواید فرمی و تنها باقی نگه داشتن خصوصیات اصلی آن‌ها از جمله خطوط هدایت کننده و پایبندی نسبی به ارزش اولیه رنگ‌ها نقشی تعیین کننده را ایفا می‌کند و مانع از پیچیدگی و ضعف در ارتباط میان آثار پراکنده این مجموعه می‌شود.

با تمام این‌ها تمایلات قلمروزدایانه شعفی در این نمایش طوری هم عمل نمی‌کند که مرکز یا مبداء حرکت طور مطلق و کامل از میان برود. در واقع آثار او در حرکت ذهنی مخاطب، مراکز جدید ظهور و بروز پیدا می‌کنند و درعین حال که مراکز جدید هم فاقد استمرار و دوام است، هر مرکز وابسته و مرتبط بامراکز متعدد دیگری است که در نگاه اول در فضای نمایشگاه پراکنده شده‌اند. به این ترتیب احتمال درگیر شدن بیننده به صورت همزمان با بیش از یک قطعه از مجموعه سه بعدی‌های او زیاد خواهد بود.

انتهای پیام/

روزبه صدر