سرویس تجسمی هنرآنلاین //

چندی پیش به طوراتفاقی چند آگهی تبلیغاتی درصفحه شخصی یکی ازدوستانم دیدم، آگهی هایی که آن قدر احمقانه و سخیف بود که به اولین چیزی که فکر کردم این بود، حتما کسی با تهیه این آگهی ها وسفارش درمطبوعات آمریکایی قصد داشته است که مخاطب را با موضوعی طنزآمیز روبرو کند، اما با کمی تحقیق متوجه شدم که نه قضیه خیلی جدی تر ازاین حرف هاست و این یک آگهی واقعی است و سفارش دهنده با انتشار چنین آگهی درانتظار است که کسی با چنین مشخصات و مختصاتی پیدا شود و با شماره تماسی که پای آگهی درج شده تماس بگیرد و زمینه ارتباط فراهم شود.

انتشار این آگهی آن قدربی ربط و نابه جا بود که با گذشت ماه ها همچنان ذهن من را به خود درگیر کرده است، تا این که این نابه جایی سر اززیر زمین دستان درآورد، اما این بار برخلاف سفارش دهنده این آگهی ها که یک فرد بسیار عامی بود، هومن مرتضوی هنرمند نقاش وگرافیست پشت قضیه بود که اتفاقا چند صباحی هم در آمریکا زندگی کرده است. هنرمندی که با انتشارآگهی ها می خواهد مخاطب را با موضوع هولناک و اسفباری که یکی از پیامدهای مهاجرت است روبرو کند. آگهی هایی که کاریکاتوری سیاه اززندگی طیف وسیعی ایرانی های مهاجر است.

همواره ازدوران مدرن که امکانات سفر به دیگر سوی جهان فراهم شده است، بیشترایرانی ها مهم ترین هدف و آمال زندگی شان سفر به دیگر سوی جهان است، قاره‌ای درآن سوی جهان که اتفاقا صدای آواز دهلش از دورخوش است اما همیشه این همه چیز ختم به خیر نمی شود.

مهاجرت درواقع همیشه هم خوش‌آیند نیست و مهاجر برای پذیرفته شدن در کشور میزبان باید شرایط و ویژگی هایی داشته باشد و البته توانایی هایی. گاه آن قدر مقوله مهاجرت ذهن فرد را اشباح می کند که دیگر به این فکر نمی کند که باید پس از پذیرش مهاجرت اش در کشور میزبان چه کند و چگونه زندگی روزمره خود را تامین کند و این گونه می شود که فرد مهاجر در یک دور باطل می افتد دور باطلی که ما را به سمت طنز هولناک و سیاهی سوق می دهد و در چنین شرایطی است که شخصیت به ظاهر همه چیز دادن و همه کاره سیمون اردوبادی خلق می شود.

جوانی تهرانی و سی و چند ساله که دریکی ازشعب بانک مسکن کارمی کرده، از وقتی یادش می آمده عاشق سفر به آمریکا بوده اما به سوئد و نروژ هم راضی بوده، زبانی جز فارسی حرف نمی زند و انگلیسی را دست و پا شکسته از یکی ازهمین آموزشگاه هایی که مثل قارچ در سطح شهر می رویند یاد گرفته.

تخصص خاصی ندارد و در آمریکا هیچ کس را نمی شناسد. دست خالیست و مجبور است همه چیز را از نو بسازد، البته نه راه و نه رویی برای بازگشت به ایران دارد. سکوی پرش او جامعه لس آنجلسی است. او چون توانایی این را ندارد که قابلیت جدیدی برای خودش بوجود بیاورد یکی می شود مثل آنها که دست در دست هم می دهند تا بر سر یکدیگر کلاهی بگذارند و به اصلاح خودشان پولی به جیب بزنند تا امورات زندگی شان بگذرد.

از این رو هر یک خود را همه چیز تمامی معرفی می کنند که با همان چیزهای اندک می خواهند زندگی خود را بسازند.

سلیمان اردوبادی هم نماینده همین گروه است که همه فن حریف است و در آگهی هایی که درمطبوعات می دهد، خود را به عنوان فردی معرفی می کند که توانایی این را دارد که به عنوان نماینده سازمان ملل از سوی مردم انتخاب شود. او حتی فردی توانا درآموزش از منچ گرفته تا تخته نرد و گل کوچک هم هست. او حتی در مقام یک عارف جان سوخته هم می تواند وارد عمل شود و گاه در مقام یک مشاور که مشکلات خانوادگی را حل کند.

در نمایشگاه "نابه جایی" هومن مرتضوی 28 آگهی تبلیغاتی که درمطبوعات لس آنجلس منتشر کرده است را به نمایش گذاشته است. او گوشه دیگری از دیوار گالری را نیز به تکه های بریده شده از آگهی های تبلیغاتی واقعی که در روزنامه های لس آنجلس منتشر شده اند، اختصاص داده است تا مخاطب با هولناکی این آگهی ها و وضیعت بخشی از جامعه مهاجران ایرانی در این شهر آشنا شوند.

نمایشگاه نابه جایی در عین سادگی نمایشگاه جالبی است. در همین چند روزه باقی مانده سری به زیرزمین دستان بزنید نمی دانم شاید از خیرمهاجرت گذشتید و...

انتهای پیام/

مریم آموسا