به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین نمایشگاه چیدمان چندرسانهای مریم امینی با عنوان " تاریکیات مرا پر از زندگی میکند" در گالری آران برپاست. امینی درباره روند شکل گیری آثارش میگوید: من هر سال برای خودم یک آرتیست بوک دارم که شامل خاطرات روزمره و چیزهایی است که هر روز برای خودم میکشم و بعد با توجه به آنها هر سال یک نمایشگاه برگزار میکنم. آرتیست بوکها مواد اولیهای است که من برای خودم نگه میدارم اما آن دفتر را به آدمها نشان نمیدهم و هربار آنها را به یک شکل ارائه میدهم. مثلا سال 2010 من آرتیست بوکم را به صورت پرفورمنس ارائه کردم و امسال فکر کردم به این شکل باید ارائه شود. تمرکز من روی این است که هنر اثر هنری و هنرمند باید در کنار هم قرار بگیرند. یعنی مخاطب، اثر هنری و هنرمند سه ضلعی هستند که میتوانند با هم در یک راس قرار بگیرند.
او با اشاره به اینکه این نمایشگاه هیچ گونه بیانیه تعریف شدهای ندارد افزود: در این نمایشگاه با تصویر به مخاطب خوراک داده میشود. در هر بخش یک اتفاق میافتد. وقتی داخل آن اتاق تاریک میشویم و آن نقاشی را که با نور و صدا همراه شده است میبینیم با منظر و بینش هنرمندی روبه رو میشویم که در تاریکی سیر میکرده و خواسته به روشنایی برسد و این یک فلسفه شرقی است.
امینی با بیان اینکه عنوان نمایشگاه مکالمهای بین هنرمند وخود هنرمند است گفت: حتی شمای مخاطب هم میتوانید در این عنوان قرار بگیرید چون شما دعوت میشوید به درون داستانی از زندگی یک هنرمند که ببینید در یک سال چه چیزهایی به او گذشته تا کارهایش را به این شکل ایجاد کرده است. در بخشی از نمایشگاه تعدادی از کتابهای تصویری من در غالب جعبهای که شبیه سه پایه نقاشی است قرار گرفتهاند و انگار نقاشیها همه روی فلز کشیده شدهاند. در صورتیکه این طور نیست و هرکدام از این جعبهها شامل 16 تصویر از کتاب من است که جای هرکدام براساس روایتهایشان عوض میشود و مخاطب میتواند آنها را بردارد و جایشان را مثل پازل عوض کند. رول نقاشی وسط گالری هم همینطور است، یعنی همه اجزای نمایشگاه مثل خطی به هم وصل است و همه تمرکز آن روی تاریکی است، و این تاریکی معنی گستردهای را دربرمیگیرد.
او با اشاره به همکاری خود با علی پناهی در تولید ویدئو آرت موجود در نمایشگاه گفت: علی پناهی یک دیجیتال آرتیست است و من طرحم را در اختیارش قرار دادم و به این فکر کردیم که چه تکنیکهای جدیدی را میتوانیم در هنرهای تجسمی استفاده کنیم. این کار را به صورت مشترک و با ظرافت زیادی انجام دادیم. من بوم نقاشی را کشیدم و در اختیار او گذاشتم و پرسیدم با توجه به اینکه نور و صدا برای من خیلی مهم است چه ایدهای برای این کار میتوانی داشته باشی. صدای این کار را هم خود او ساخت.
امینی درباره دلیل استفاده از فیلم رادیولوژی در آثارش گفت: این کار دلایل زیادی داشت ولی در کل برای اینکه بتوانم یک خط هارمونی به آن بدهم از داستانهای کمای چندسال پیش خود الهام گرفتم که نشان دهم در آن دوره ترس و تاریکیها با من چه کار کرده است. همه این آرتیست بوکها میتواند نشان دهنده این برگههای رادیولوژی باشد که اینها هرکدام به تنهایی شفاف هستند ولی وقتی روی هم قرار میگیرند تراکمی را ایجاد میکنند که به یک بافت فلزی و سخت و سرد میرسید.
او درباره پیشینه فعالیت هنری خود گفت: من کار خود را از نوجوانی با مینیاتور شروع کردم ولی بعد از فارغ التحصیلی از دانشگاه در زمینه میکس مدیا کار کردم و با مواد مختلف کارکردم تا بالاخره در این نمایشگاه به نیومدیا رسیدم. در واقع در هر دوره با توجه به نیازی که داشتم ابزار و نحوه بیان خود را انتخاب کردم. در این سالها بیشتر آثار من در خارج از ایران به نمایش درآمد و در بیروت، ایتالیا، فرانسه، لندن و... کارهای خود را ارائه کردم. در ایران هم 6 نمایشگاه انفرادی داشتم که از نظر خودم این سومین نمایشگاه جدی من است. ضمن اینکه تجربهای در زمینه سرامیک داشتم و در یک پروژه که در کشور هلند برگزار شد متوجه شدم مفهمومی که به دنبال آن میگردم باید در قالب مجسمه ارائه شود.
انتهای پیام/