سرویس تجسمی هنرآنلاین //

منظره پردازی در تاریخ نقاشی از جایگاه والایی برخوردار است و هنرمندان نقاش در مواجهه با زیبایی های آن، رفتارهای متفاوت و خلاقانه داشته اند. نقاش با به کار بستن عناصری مانند نور، رنگ، فرم و زمان در ایجاد رابطه عاشقانه خود با طبیعت، تفسیری زیبا از معشوق را بر پرده نقاشی ارائه کرده است. در این روایت زیبا ،نقاشانی چون کنستابل، ترنر، پیسارو، سزان، گوگن، وان گوگ، مونه، لویتان، پلاستوف و بسیاری دیگر زیبایی های طبیعت را با بیانی شخصی بازآفرینی کرده اند.

پُل سزان در این مکاشفه می گوید: طبیعت همیشه برای چشم آن گونه جلوه می دهد که نقاش درآثارش می پروراند و چشم فقط با چنین تعبیر و تفسیری طبیعت را درک و احساس می کند. این است که مبارزه در راه یافتن وسائل نوین تجسم هنری با پیکار برای ایجاد دید ِنو و احساسِ نو، یعنی با آموزش و فرهنگِ نو برای چشم، بستگی کامل دارد .

در واقع سزان براین امرتأکید دارد که در مواجهه با طبیعت نباید مطیع محض از حالت های آن شد، بلکه باید شرایط جدیدی برای نگرش نوین بدان ایجاد نمود.

نقاشان جوان در این نمایشگاه با تکیه بر تجربه های آکادمیک از مطالعه طبیعت دریافت های تجسمی خود را بر پرده های نقاشی نشانده اند. آن ها در این رویکرد نقاشانه طبیعت برون را با طبیعت درونی خویش پیوند داده تا مخاطبان آثار خویش را با ملاحتی شاعرانه وارد باغ ها و دشت های رویایی ایرانی کنند.

"آسمان آبی از زیبایی خود هیچ نمی بیند، و نه کوهساران، پوشیده در سرمای جاودانی خویش، هرگز می تواند چهره غرور آمیز خویش را ببیند، و نه یک گل می تواند دلربایی خویش را ببیند، و آنگاه که قدم می گذاری در میان جنگل ها،یا از جاده ای پیچاپیچ و مار وَش بالا می روی، دانستن اش مطبوع است که : طبیعت، این بی آلایش ترین، والاترین و زیباترین از طریق چشمان سیری ناپذیر توست که خود را تحسین می کند."

انتهای پیام/

مرتضی اسدی