به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین نشست تخصصی گابریل پاچکو و تصویرگران ایرانی روز یکشنبه 1 تیرماه در شورای کتاب کودک برگزار شد. در این جلسه که به همت استودیو دانه آب و با حمایت مجله تخصصی شهرزاد و شورای کتاب کودک برگزار شد عده زیادی از تصویرگران و علاقه‌مندان به این رشته حضور داشتند. در بخش‌هایی از جلسه پاچکو با نمایش تصاویری از کارهای خود به ارائه توضیحاتی درباره آنها پرداخت و در ادامه به سوالات حاضران پاسخ داد.

او با بیان اینکه فعالیت هنری خود را از تئاتر آغاز کرده است گفت: من ابتدا طراحی صحنه تئاتر انجام می‌دادم و چیزی از تصویرگری نمی‌دانستم. به همین دلیل کار تصویرگری را با همان چیزهایی که در دسترس داشتم و با خاطرات و آرزوها و رویاهای خود شروع کردم. ولی در اصل ازسه هنرمند که ارتباطی هم با تصویرگری ندارند تاثیر زیادی گرفتم. اوکتاویو پاز شاعر، تئو آنجلوپولوس کارگردان سینما و پینا بائوس که طراح صحنه است. به نظر من این سه نفر به من کمک کردند که یک جهان بینی پیدا کنم و این حقیقت را بفهمم که عنصر شاعرانه می‌تواند دیدی به تو بدهد که هم خودت باشی و هم آنچه می‌خواهی به دیگران انتقال دهی.

پاچکو افزود: در شروع کارنسبت به آن فضا خیلی احساس دوری می‌کردم اما این حس شاعرانه کمک کرد که به دنیای تصویرگری نزدیک شوم و از همان ابتدا سه سوال برای من پیش آمد. اول اینکه چه چیزی بکشم، دوم با چه منظوری و سوال سوم که هنوز به آن نرسیده‌ام. وقتی کسی وارد یک کار خلاقانه هنری می‌شود مهمترین کار این است که یک جهت‌گیری و نگاه خاص داشته باشد. به همین خاطر وقتی می‌خواهم یک کارهنری را شروع کنم اول از خودم می‌پرسم که به چه منظور این کار را انجام می‌دهم. وقتی به این سوالات پاسخ می‌دهم در واقع کار را مال خود می‌کنم و آن کار به یک موضوع شخصی تبدیل می‌شود. همچنین این سه سوال به من سه عنصر می‌دهند که بعدا به سبک کار من تبدیل می‌شود. سه عنصر ابهام، عدم قطعیت و باورنکردنی بودن.

او درباره چگونگی بهره‌گیری از این سه عنصر گفت: کارهای من ممکن است سوررئال به نظر برسد ولی در اصل همان بعید بودن و غیر قابل باور بودن است که آنها را ساخته است. تصویری که این سه عنصر را داشته باشد شاید در نظر اول کمی بی‌معنی بیاید ولی باعث فعال شدن تخیل بیننده می‌شود و تخیل اولین راه رسیدن به آگاهی است. من مطمئن نیستم که کارهایم کاملا درک می‌شوند ولی هدفم این است و امیدوارم که کارم خوانده شود و وقتی بیننده تصویر مرا بخواند آرام می‌شوم. کار درک و خواندن تصاویر یک کار خلاقانه است و گاه بیننده در دیدن اثر به مفاهیمی می‌رسد که اصلا در ذهن تصویرگر نبوده است. به همین دلیل خیالم راحت است که حتی اگر آنچه می‌خواستم بگویم منتقل نشود، چیزهای جدیدی از آن دریافت می‌شود. گاهی از من می‌پرسند برای کودک کار می‌کنم یا بزرگسال اما در حقیقت من اصلا به این موضوع فکر نمی‌کنم. من به خواننده‌ای فکر می‌کنم که عمیق فکر می‌کند و تصویر را درک می‌کند.

پاچکو درباره چگونگی رسیدن به فرم و ظاهر شخصیت‌های آثارش گفت: هر روز صبح که بیدار می‌شوم تا شب سه کار انجام می‌دهم. خواندن، نوشتن و نقاشی کردن. وقتی روی یک شخصیت کار می‌کنم در مورد او می‌نویسم تا ذهنم نظم پیدا کند. در کنار این نوشتن گاهی طرح‌هایی هم از صورت او می‌کشم. انجام این سه کار به من کمک می‌کند تا به سه سبک مختلف به یک ایده فکر کنم و تصاویری را خلق کنم که شاید در عالم واقع وجود نداشته باشد. وقتی به یک ایده کلی رسیدم تازه شروع به کار می‌کنم. ژست و شکل شخصیت برایم اهمیت زیادی دارد و گاه چند ماه روی شکل آن شخص کار می‌کنم تا به نتیجه دلخواه برسم. سعی می‌کنم لحظه‌ای را تصویر کنم که شخصیت بدنش را از دست داده و فقط تبدیل به یک فکر شده است.

او در پاسخ به سوالی درباره تاثیرگذاری آثارش بر افرادی از فرهنگ‌های مختلف گفت: من عقیده دارم تصویر متعلق به کسی است که آن را می‌بیند، پس کاری که شما می‌بینید متعلق به خود شماست نه من. وقتی یک ایده از درون من به تصویر درآید و یک بافت کلی از تصویر بسازد، زمانی که یک خواننده یا بیننده حساس و ریزبین آن را ببیند بین آنها یک دیالوگ برقرار می‌شود و تصویر با بیننده صحبت می‌کند و حتی گاهی باعث می‌شود یک مفهوم جدید به وجود آید. من فکر می‌کنم با کار تصویری باید زندگی کرد. وقتی یک تصویر قدیمی از اشیاء و آدم‌هایی که دیگر نیستند می‌بینید یک حس بی‌قراری در شما به وجود می‌آید، درحالی‌که تصویر سرشار از آرامش است. پس این شما هستید که حس متناسب با خود را دریافت می‌کنید.

در ادامه پاچکو درباره تفاوت تصویرگری مولف و غیر مولف گفت: کار من الان که برای داستان‌های خودم تصویرگری می‌کنم با آن زمان که برای متن دیگران کار می‌کردم تفاوتی ندارد چون تصویرگر نویسنده‌ تصاویر است. ما هم نوشتن با حروف داریم و هم نوشتن با تصاویر و هر کس در کار خلاقانه یک دنیای جدید خلق می‌کند و دید خود از دنیا را نشان می‌دهد.

همچنین پاچکو در پاسخ به سوالی در مورد استفاده نکردن از رنگ‌های متنوع و زنده گفت: من به اقتصاد رنگی معتقدم و این یعنی نحوه و مقدار استفاده از رنگ. این فکر به خاطرات من از تئاتر برمی‌گردد و اینکه در صحنه تئاتر هر چیز غیر لازم را از صحنه خارج می‌کردیم تا صدای بازیگر به خوبی شنیده شود و بازی او به عنوان عنصر اصلی صحنه به خوبی دیده شود. در تصویرگری هم همین‌طور است و باید نقش اصلی دیده شود. باید اعتراف کنم اگر خیلی رنگ به کار ببرم نمی‌توانم آنها را مدیریت کنم و کار من خراب می‌شود.

لازم به ذکر است نمایشگاه آثار گابریل پاچکو تا 6 تیرماه در خانه هنرمندان برپاست و علاوه بر این پیش از نمایشگاه ورک شاپ 4 روزه‌ای توسط او در فرهنگسرای شفق برگزار شد.

انتهای پیام/