سرویس تجسمی هنرآنلاین // افتتاح 37 نمایشگاه جدید آن هم در یک روز آمار بالایی از فعالیت گالریهای تهران را نشان میدهد. نمایشگاه های های متنوعی که طی روز گذشته در گالریها نمایش خود را آغاز کردند طیفی از هنرمندان پرسابقه و جوان را دربرمیگیرد که بازدید از هر یک لطف خاص خود را دارد. نگاهی به مهمترین این نمایشگاهها انداختهایم که در ادامه میخوانید.
آواز دور حاجیزاده در گالری ماه
قاسم حاجی زاده مجموعه ای از آثارش را در گالری ماه به نمایش درآورده است. حاجی زاده در مجموعه آواز دور همچون آثار پیشین اش یادواره هایی تصویری را پیش روی ما می گذارد که پیش از هر چیز نوستالژیک اند و باری از خاطرات هنرمند را با خود دارند. او با نگاهی بی واسطه و سرشار از عواطف جهانی را بازخوانی می کند که مختصات اش دیگر رنگ باخته و در هاله فراموشی فرو رفته اند.
نقاشی های حاجی زاده ثبت دیگرباره رویدادها و لحظه های بدیعی است که نقاش یا خود آن ها را در گذشته تجربه کرده و یا تصویر او از جهانی با ویژگی های حسی و عاطفی مطلوب او است. حاجی زاده در پرداخت تکنیکی نقاشی ها بسیار ازاد و به گونه ای فارغ از قید و بندهای قواعد رایج بازنمایانه عمل می کند.
وحدتی که آثار او را شکل می دهد نه از نوع پای بندی به منطق های تصویری معمول که در حقیقت نوعی دریافت و درک شخصی از آنچه است که او می خواهد از طریق حسی به مخاطب انتقال دهد. سوزه های نقاشی های او اغلب روبه روی مخاطب و در گفت و گوی مستقیم با او قرار می گیرند و پیچیدگی های مضمونی را در آثارش کمتر مشاهده می کنیم.
نمایشگاه گزیده آثار تجسمی شاگردان "پرویز تناولی"
نمایشگاه گزیده آثار تجسمی شاگردان "پرویز تناولی" با عنوان "مجسمه سازی با اشیاء بازیافتی"، "معاصر سازی اسطوره" و "سه بعدی بر دیوار" از دیگر نمایشگاههایی بود که دیروز افتتاح شد.
علی مرادخانی معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، مجید ملا نوروزی، مدیر کل هنرهای تجسمی، شهرام گیل آبادی رئیس مرکز ارتباطات بین الملل شهرداری تهران وعباس سجادی مدیر عامل بنیاد آفرینش های هنری و سرپرست فرهنگسرای نیاوران با حضور در این نمایشگاه از آثار شاگردان تناولی دیدن کردند.
در این نمایشگاه 30 اثر از 24 هنرمند که شاگردان پرویز تناولی هستند، به نمایش گذاشته شد و از مجسمه "سیمرغ در چمن زار" اثر "پرویز تناولی" که در سال 1389 ساخته شده، برای نخستین بار در این نمایشگاه رونمایی شد.
هنرمندانی که در این نمایشگاه حاضر هستند، در کلاس های آموزشی تناولی شرکت کرده اند. این کلاس ها در سه دوره و با سه محور برگزار شده است؛ دوره نخست مربوط به مجسمه سازی با اشیاء بازیافتی بوده، دوره دوم معاصر سازی اسطوره و دوره سوم نیز سه بعدی بر دیوار بوده است. شرایطی که برای حضور آثار در نمایشگاه وجود داشته؛ سه بعدی بودن آثار بوده که بتوان آن را بر روی دیوار به نمایش گذاشت.
آبرنگهای فریدون آو در زیرزمین دستان
فریدون آو که به عنوان هنرمندی گزیده کار شناخته می شود در مجموعه آبرنگ هایش که در گالری زیرزمین دستان به نمایش درآورده، همچون گذشته دغدغه های همیشگی اش در پرداخت گرافیکی آثار را بازگو می کند.
او در خلق آثارش پیش از هر چیز با نگاهی محاسبه گر به دقت اجزا و عناصری را که سوژه کارش قرار می دهد انتخاب می کند و سپس با تلاش در ارائه ترکیب هایی بدیع آن ها پرداخت می کند. او معمولا سوژه هایش را از بستر واقعی شان جدا می کند و آن ها را در قالبی گرافیکی به نمایش می گذارد. از این جهت باید گفت فریدون آو موفق می شود این خصیصه را به امضای آثار خود بدل کند و از این رویکرد برای فاصله گذاری در ذهن مخاطب میان آنچه در واقعیت پیرامون شاهد اش هستیم و آن چه از فیلتر ذهن و خیال می گذرد، استفاده کند.
آو موفق می شود با ساختن فضایی به دقت نشانه گذاری شده عناصر و اجزای مجموعه اش را در ترکیب هایی مفهومی قرار دهد و از طریق چیدمان و تلفیق اجزا که یکی از ویژگی های اصلی اثارش به شمار می روند حس و دریافتی تازه را پیش روی مخاطب بگذارد.
فیگورهای اکسپرسیونیستی در پنجره
نمایشگاه نقاشی آریا ساعتچی با نمایش 14 اثر در گالری پنجره کار خود را آغاز کرد. ساعتچی در اولین تجربه نمایشگاه انفرادی خود به سراغ کشیدن پرتره هایی از چهره آشنایانش رفته اما با سبکی اکسپرسیونیستی سعی در بیرون ریزی شخصیت این افراد بر اساس خوانش خودش از آنها داشته. او که توانسته با ضربه قلم های قدرتمند و استفاده از رنگ های خام و رنگین، تضادی میان حالت چهره این شخصیت ها و محیط بیرون که گاه چهارچوب بوم را هم شامل می شود، ایجاد کند، در نهایت توانسته به بیانی اجتماعی نیز نزدیک شود که این را با در نظر گرفتن فضای کل نمایشگاه و کنار هم چیدن 14 تصویر می شود دریافت.
ساعتچی گرچه جوان است و این نخستین نمایشگاه انفرادی اش به حساب می آید اما با این آثار نشان می دهد که نقاش خوش تکنیک و خوش ایده ای است که رنگ و فرم را خوب می تواند در کنار هم تلفیق کند. همچنین بی پروایی او را در انعکاس شخصیت درونی در روج چهره افراد تا جاییکه به دگرگونی چهره و مخدوش شدن آن می رسد نیز می تواند قابل تامل دانشت.
دلبری و زیورآلات شاعرانه در گالری روژ
امیر حسین دلبری در تازه ترین مجموعه زیورآلات حجمی اش که در گالری "روژ" به نمایش درآورده ، پیوندی میان مفاهیم ذهنی از یک سو و آثاری که به شدت در پی ایجاد نوعی ساختار زیبایی شناسانه هستند را ارائه می دهد که به نوعی یادآور ظرافت ها و حس بصری هنرهای کاربردی ایران در سده های گذشته است.
زیورآلات او اگرچه در کالبدی مدرن و استیلیزه جای گرفته اند اما از حیث بدعت های صنعتگرانه یادآور اثار هنرمندان قرن های پیش از خود است که با وسواس و ظرافتی بی نظیر همچنین با رویکردی تغزلی و شاعرانه خلق اثر هنری را پیش برده اند.
دلبری در ساخت و پرداخت زیورآلاتش همانقدر که به فرم و زیبایی توجه دارد متن و مفهوم را نیز به عنوان عناصر اصلی کارش در نظر می گیرد و در جستجوی ایجاد پیوندی دیگرگونه، شکل و محتوی را در قالبی مبتنی بر زیبایی های بصری سامان می دهد. او ایده های اصلس اثارش را از میان واژه ها و اشعار برمی گزیند و سپس در پروسه ای شهودی و حسی روحی تازه در آن ها می دمد.
ذات اشیا در گالری آن
پرهام تقی اف در این مجموعه که "دست بگیر دست بکش" نام دارد، با استفاده از رسانه ویدئو و عکس بیش از هرچیز دریافت های ذهنی و ادراکی خود از واقعیت ها و رویدادهای پیرامون اش را پیش روی مخاطب می گذارد که با تلاش او برای ورود به لایه های درونی این رویدادها گره می خورد و بازآفرینی تازه ای از رخدادها را در مقابل بیننده قرار میدهد.
فضای آثار او در عین حال مبهم و به طرزی ساختاری ناواضح و غیر موکد است. به این ترتیب هنرمند سعی دارد تا بیننده را در خوانشی از متن رویدادها همراه و قضاوت نهایی را نیز به خود او واگذار کند.
درنمایشگاه "دست بگیر دست بکش" ، آثار بر دو فرم اجرایی متفاوت استوارند که به نظر می رسد رابطه دقیق و حساب شده ای با کانسپت میانشان بر قرار است . با آفریدن فضایی مفهومی جنبه هایی از زندگی روزمره سوژه هایش را به تصویر می کشد. او با سرک کشیدن به لحظاتی از دنیای شخصی و دغدغه های ذهنی سوژه تاویلی را می آفریند که برای هریک از ما می تواند آشنا و تداعی کننده باشد.
"خوشنویسان مشغول کارند" در گالری مژده
نمایشگاه "وضعیت مرزی" نخستین نمایشگاه از مجموعه "خوشنویسان مشغول کارند" با نمایش 12 اثر از بهرام حنفی و محمد فدایی از دو نسل هنرمندان معاصر خوشنویسی در گالری مژده برپا شد.
ویژگی مشترک آثار او و بهرام حنفی در این نمایشگاه حول و حوش موضوع آثار است که به نوعی بازتابی از اضطراب زیستن انسان معاصر را به نمایش می گذارد. از بدو ورود به گالری مژده برگزار کنندگان نمایشگاه، با نصب نوار زرد که بر روی آن نوشته شده بود خوشنویسان مشغول کارند، مخاطبان را به داخل گالری راهنمایی می کردند. شیوه طراحی این نوار زرد رنگ به نوعی یادآور نوارهای زرد رنگی که در اطراف ساختمان های در حال ساخت و ساز هستند بود. نوارهای هایی که بر روی آن نوشته کارگران مشغول کارند و به نوعی با این نوار زرد رنگ برگزار کنندگان از بدو ورود به مخاطب هشدار می دادند که احتمال خطر در این مکان وجود دارد. خطری که از بدو امر دلهره و اضطراب را می خواست به مخاطب القاء کند.
در این ویدئو حمید عجمی و محمد فدایی هر کدام به نوبت به خلق یک اثر می پرداختند. وجه اشتراک شیوه کار این دو هنرمند در این بود که در هر مرحله از کار آثری که در حال خلق آن بودند را با شلینگ آب می شستند و دوباره پرسه خلق اثر ادامه پیدا می کرد. نکته قابل تامل این نمایشگاه این بود که هر دو هنرمند این نمایشگاه لباس کار پوشیده بودند.
دو نمایشگاه متفاوت در گالری شیرین
گالری شیرین 23 خرداد ماه میزبان دو نمایشگاه متفاوت بود. در گالری شماره 1 صفاالدین امامی مخاطب را دعوت به تماشای نمایشگاهی متفاوت کرد. در این نمایشگاه امامی مجموعه ای از چاپ های سیلک خود را به نمایش گذاشت. در این نمایشگاه نخستین اثری که به نمایش گذاشته بود بر روی آن موتیف گوشت ایران تکرار می شد و در باقی آثار نیز به تناوب چرخ گوشت، ساتور و عناصری که در فضای سردخانه مخاطب با آن روبرو می شد تکرار می شدند.
به نوعی مخاطب با قرار گرفتن در این نمایشگاه و تفاوت سفرهای ایرانی که این چاپ ها بر روی آن نقش بسته با این موضوع مواجه می شد که چرخه مصرف گرایی همچنان ادامه دارد و تضاد طبقاتی نیز به شکل همه مختلف خود را نشان می دهد. آخرین اثری که در این نمایشگاه این هنرمند به نمایش گذاشت یک چاپ سیلک دیگر بود که به جای گوشت ایران بر روی آن نوشته شده بود چرخه گوشت، به نوعی مخاطب در مواجه با این نمایشگاه با این موضوع رویرو می شد که همه چیز در عین خوش آب و رنگی در حال تکرار است و هیچ گریزی از آن نیست.
گالری شیرین 2 هم نمایشگاه متفاوت دیگری با عنوان خون بازی بود. در این نمایشگاه امید مهدی زاده با استفاده از یک دوربین یک مگا پیکسلی مجموعه ای از عکس های اجتماعی خود را از سطح شهر تهران به نمایش گذاشته بود. مهدی زاده در این مجموعه عکس هایی را به نمایش گذاشته بود که هر صحنه قتل یکی از شهروندان تهرانی را نشان می داد که در زیر هر عکس سال و نام مقتول و آلت قتاله او ذکر شده بود. او نه ردپای از خون و نه آلت قتاله در این عکس ها بود.
نکته قابل تأمل در این آثار سادگی و بیپیرایگی آنهاست که نه ابعاد عجیب و غریبی دارند و نه تکنیکهای فاخر و گرانی که این روزها مد غالب عکاسان است که آثار خود را به زور بر دیوارها تحمیل کنند، و همه چیز را به خوشگلی و پول بفروشند.
انتهای پیام/