نمایشگاه نقاشی جوانان زیر 30 سال "ورسوس" را باید در ادامه بیشتر هدفمندشدن رویدادهای هنری کلان در عرصه هنرهای تجسمی به حساب آورد. اتفاقی که در نزدیک به یک دهه گذشته شدت بیشتری گرفته و به مرور سازوکارهای مطلوب اش را پیدا می کند. در این میان بخشی از رویکرد اصلی چنین رویدادهایی هم که عمدتا از سوی بخش خصوصی سامان می یابند، به هنر نسل های جوان تر اختصاص می یابد که طبعا بنا است در آینده سکان هنرهای تجسمی را در دست بگیرند. دوسالانه نقاشی دامون فر، نمایشگاه سالانه پرسبوک و تعدادی دیگر از اتفات هنری چند سال گذشته هم رویدادهایی از این دست هستند که البته هریک کارکردهای خاص و ویژه خود را هم دنبال می کنند. نمایشگاه سالانه "ورسوس" که هم اکنون اولین دوره اش را برگزار کرده آنچنان که از شکل و شمایل اش پیدا ست پای در چنین راهی گذاشته است.
"ورسوس" بعضی از ویژگی های رویدادهای مشابه اش را در خود دارد. گرایش هایی که در این مجموعه نقاشی ها کنار هم قرار گرفته اند، کمابیش از آن دسته آثاری تشکیل شده که عموما تلقی و نگرش نسل جوان به هنر نقاشی را در رویدادهای شبیه به این پیش رو می گذارند. در یک دسته بندی کلی، این آثار گرایش هایی اعم از اجتماعی، ذهن گرایانه، فانتزی، فراواقعی و یا ترکیبی از این ها را با خود دارند.
کارکردهای هویتی این مجموعه هم کم و بیش با رویدادهای مشابه پهلو می زند. برای مثال زنانگی در اغلب نقاشی هایی که خالقانشان دختران جوان هستند تقریبا به وضوح قابل شناسایی است و برای تشخیص آن ها نیازی به مراجعه به نام هنرمند نیست. همچنین نگاه کنجکاوانه و پرسش گرانه ای که معمولا هنرمندان جوان به فضا و پیرامونشان دارند در آثار این مجموعه هم تا حد زیادی به چشم می خورد. اما "ورسوس" در عین حال واجد ویژگی هایی هم هست که اگرچه نقطه آغاز تحولاتی در نقاشی نسل جوان باید در نظر اش گرفت، شاید مجال بروز و ظهورشان را باید به این نمایشگاه نسبت داد.
به همین دلیل است که مجموعه آثاری که در نمایشگاه "ورسوس" روی دیوار رفته را باید از ویژگی های ساختاری و اجرایی شان مورد توجه قرار داد و نه گرایش های ذهنی و نگرش های صاحبانشان به مضمون ها.
توجه به طراحی به عنوان عنصری مستقل در هنرهای تجسمی یکی از کارکردهایی است که در تعدادی از آثار این مجموعه قابل شناسایی است. ساخت و پرداخت های طراحانه که حتی در بعضی موارد با مدیوم سنتی طراحی یعنی مداد و گرافیت در آثار نمایان شده نشان از توجه این هنرمندان به کنکاش در ظرفیت های بیانی این کارکرد دارد.
تمایل به رفتن به سمت نوعی از پردازش های تصویری که جنبه روایتگرانه آشکاری دارند هم از دیگر خصوصیاتی است که در این نمایشگاه، پررنگ تر از گذشته شاهد اش هستیم. آثاری که ذهنیت و فضایی داستان گو را به تصویر می کشند و همین امر هم موجب شده تا از نظر تکنیکال و اجرا هم تا حدی به آثار تصویرسازی پهلو بزنند. بیننده در مواجهه با این آثار به وضوح به سوی متن و موقعیت روایتی آثار کشیده شده و در روایت نقاش از مضمون شریک خواهد شد.
طیفی از آثار این نمایشگاه هم که لااقل در مضامین شان رگه هایی از دغدغه های اجتماعی هویدا است در این نمایشگاه اندکی بیشتر به بلوغ اجرایی این شیوه نزدیک شده اند و راه های بیانی تازه تری را هم جستجو می کنند.
شی وارگی رویکردی دیگر است که در تعدادی از آثار این مجموعه دیده می شود. تغییر ماهیت بوم نقاشی از دوبعدی به سه بعدی، تلفیق و الحاق اشیاء واقعی مثل ابزار و یراق و اشیاء خانگی به بوم نقاشی اگرچه رویکرد استثنائی و بی سابقه ای نیست اما لااقل خالقان این دسته آثار تلاش در ارائه جدید از این ایده را به نمایش می گذارند.
پرتره ها هم چون دیگر نمایشگاه هایی از این دست جلوه ای ویژه در "ورسوس" پیدا کرده اند اما در خصوص این نمایشگاه باید گفت حقیقتا پرتره ها به سطحی بالاتر از آنچه عمدتا تا کنون دیده ایم دست پیدا کرده اند. این پرتره ها چه در ابعاد بزرگ یا کوچک از حیث اجرا به ظرافت های نقاشانه ای آمیخته شده اند که از منظر زیبایی شناسی بر جذابیت آن ها افزوده و علاوه بر این زوایایی تازه از کارکردهای پرتره سازی را به نمایش می گذارند.
بر این اساس "ورسوس" را می توان از جهاتی واجد ویژگی هایی در ارائه آثار نسلی از هنرمندان دانست که خواه به سبب سرعت تحولات در عصر حاضر و خواه به دلیل کنجکاوی های بیشتر و انگیزه هایی قوی تر در روزآمدی در عرصه هنر همواره ابداعات و تجربه هایی نو را پیش روی ما می گذارد. "ورسوس" لااقل از این حیث حرفی برای گفتن دارد.
انتهای پیام/
روزبه صدر