به گزارش خبرنگار هنرآنلاین ، در این نشست که با رویکرد بررسی ریشه‌های بروز، پیشرفت و شکوفایی هنر نقاشی پس از انقلاب اسلامی ایران برگزار شد حبیب اله صادقی از نقاشان مطرح حوزه انقلاب و دفاع مقدس، مرتضی حیدری مدرس دانشگاه و جمعی از علاقمندان به هنر‌های تجسمی حضور داشتند. همچنین رضا جلالی، روزنامه نگار و مجری برنامه‌های رادیویی اجرای این نشست تخصصی را بر عهده داشت.

جلالی در ابتدای این نشست گفت: قرار است هنر انقلاب را واکاوی کنیم. اینکه هنر انقلاب از کجا نشات می‌گیرد و بعد از انقلاب چه بر آن می‌گذرد. همچنین نقدهایی که به آن وارد است و نقاط قوت و ضعف و هنرمندان شاخص آن را معرفی خواهیم کرد. البته بررسی همه این موارد مسلما زمان زیادی نیاز دارد اما در حد بضاعت این برنامه سعی خواهیم کرد نقطه نظات کار‌شناسان این نشست را بشنویم.

حبیب اله صادقی در ابتدای سخنانش گفت: سپاسگذارم از اینکه‌ای فرصت برای من فراهم شد تا به عنوان نقاشی که باورهای انقلاب را تصویر کرده‌ام گزارشی از خدمات کمرنگ و کمسویی که داشته‌ام را ارائه کنم.

او افزود: در سه دهه گذشته شاهد اتفاقات بزرگی از پیروزی انقلاب اسلامی که واقعا معجزه بزرگ قرن است تا دفاع فداکارانه و دلیرانه‌ای که هم نسلان من در جنگ تحمیلی داشتند بوده‌ام و سعی داشته‌ام با دانش بصری‌ای که اگرچه نسبت به قدوقواره این اتفاقات بسیار ناچیز بوده آیینه‌ای بسازم و دیگران را نیز در این اتفاقات شریک کنم.

رضا جلالی در ادامه نشست با پرداختن به دو گرایش عمده در نقاشی انقلاب گفت: یکی از این گرایش‌ها شامل هنرمندانی می‌شود که شاگردان هانیبال الخاص بودند و گروه دیگری که گرایش‌های مذهبی داشتند. هرچند نتیجه یکی است و انقلاب رویدادی نبود که هنرمندان آن دوره بتوانند خود را از آن جدا کنند. بعد هم به فاصله کوتاهی آغاز جنگ را داریم که بازهم شاهد فعالیت نقاشان انقلاب در این عرصه هستیم.

او در بخش دیگر سخنانش از مرتضی حیدری دیگر نقاش عرصه انقلاب و دفاع مقدس درخواست کرد تا به این سوال پاسخ دهد که آیا باید بگوییم نقاشی انقلاب و دفاع مقدس در‌‌ همان دوره‌ها متوقف و تمام شده و یا یا هنوز چنین رویکردی را درمیان هنرمندان شاهد هستیم.

حیدری در پاسخ گفت: یک جریان هنری از دو بلوک شرق و غرب مدرن از طریق "آندره گودار" وارد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران شده بود که به نحوی غیررسمی و نامحسوس تلاش‌هایی می‌کرد و هنوز که هنوز است آثار رئالیسم سوسیالیستی و یا ناتورالیسم خاص شوروی سابق باقی است. در دانشگاه هم نماینده این شیوه همانطور که گفتید هانیبال الخاص آسوری بود که در عین حال ترکیب شگفت انگیزی از علایق به چهره‌های اسلامی چون آل احمد و علی شریعتی هم محسوب می‌شد. می‌خواهم بگویم این گونه تعامل‌ها بین دوگرایش وجود داشت و در جامعه بده بستان متعارف و زیبایی را می‌شد حس کرد. الخاص در حقیقت در مقابل هنر مدرنی که حقنه شده بود و از طریق چند هنرمند خاص جهت دهی می‌شد ایستاد و بچه‌های مسلمان هم به تبع لطف‌ها و صداقتی که او نشان می‌داد و اینکه در هنرش امکان افشاگری و اعتراض داشت سمت گیریشان به طرف او باشد.

او در بخش دیگر سخنانش اظهار کرد: در حقیقت هنر انقلاب با آموزه‌های دانشگاهی شروع شد. ما حتی سعی کردیم نقاشی مدرن را هم تمرین کنیم و یاد بگیریم. شما الان در شیوه امروز نقاشی حبیب اله صادقی مدرن‌ترین و انتزاعی‌ترین نگرش‌ها را می‌توانید ببینید که نشان دهنده توانایی‌های مدرن و به روز او است که قطعا سبقه هنر انتزاعی ایرانی یا نگارگری یعنی یک امر تلفیقی و همگن هم در آثارش قابل مشاهده است.

حیدری در همین زمینه افزود: اگر سیر نقاشی انقلاب را ورق بزنید چه کاظم چلیپا و چه حسین خسروجردی و بعد‌ها مصطفی گودرزی و ایرج اسکندری که بعد‌ها از دانشگاه هنر به این جمع پیوست، به یک هم افزایی طبیعی دست پیدا کردند و جالب است که هیچ نهاد دولتی به فکر سامان دادن و تجمیع این افراد نیفتاد. نکته جاب اینجا است که بدون اینکه تئوریسن‌ها و کسانی که صرفا کار نظری می‌کردند در این جمع حضور داشته باشند و بدون اینکه جلساتی برای پیداکردن مولفه‌های هنر انقلاب تشکیل شده باشد این هنرمندان در زمزمه‌های جاری در فعالیت جمعیشان راهی پیدا کردند که به یک سبک مستقل برسند.

جلالی در بخش بعدی این مراسم با تاکید بر اینکه هنر انقلاب به هیچ وجه از پشتوانه‌های دولتی برخوردار نبوده از حبیب اله صادقی سوال کرد که در ساحت یک نقاش طی این سال‌ها چه بر او گذشته است.

صادقی در پاسخ گفت: اگر به دلایل بروز و ظهور این معرفت خویشتن فرمایانه‌ای که همچنان مجدانه دنبال می‌شود و ادامه دارد توجه کنیم می‌بینیم که این نقاشان یک فراخوان دلی و فردی به خودشان داشته‌اند و فرمانی را از باور و آرمان‌هایشان وام گرفته‌اند. سال ۵۵ زمان ورود نسل من به دانشگاه بود و همین نسلی آمد که این عظمت و این کیفیت بزرگ یعنی حضور عظیم مردم را نقش ببندد، در هیچ مدرسه‌ای شیوه مواجهه با آن را نیاموخته بود. نه معلمین و نه شرایط دانشکده هنرهای زیبا آنطور نبود که ابهت و عظمت مردم را بتواند قدردانی کند بنابراین کاری که نسل سال‌های ۵۵ انجام داد و روزهای انقلاب را آیینه‌گی کرد واقعا یک کار مجدانه و فداکارانه بود و چند نفری که خویشتن فرمایانه به این سوآمدند، از ابتدای انقلاب تاکنون هیچ وقت شیپور هیچ سیستم و رژیم و جریان سیاسی نبودند و باورمندانه و عاشقانه ارجمندی ملت و آرمان‌های انقلاب و شهدا را رقم زدند و نقش کردند.

او ادامه داد: اولین اقدامی که این نسل انجام داد نوعی بازخوانی آموزشی برای خودش بود یعنی سال‌های ۵۵-۵۶ که ما فکر می‌کنیم سال نقش کردن حقیقی و واقعی آرمان‌های انقلاب است، سالی بود که بچه‌های انقلاب تازه داشتند نقش مکرر می‌کردند و با دقت مطالبات و بیداری مردم را نگاه می‌کردند و می‌خواستند این ابهت را نقاشی کنند.

مرتضی حیدری نیز در بخش پایانی این نشست با تاکید بر لزوم نقد صحیح و علمی همه گرایش‌های هنری در کشور بیان کرد: ماهم افزایی مطلوبی را در عرصه نقد و تحلیل و پژوهش‌های هنری نداریم. من این را نوید می‌دهم که اگر سازمان‌ها در جهت تحقق هم افزایی‌ها تلاش کنند و خلاء مبانی که مدت زمانش هم خیلی طولانی شده را پوشش دهند در تمامی عرصه‌ها و زوایای هنر‌ها شاهد روشنگری خواهیم بود و در غیر این صورت هیچ موضوع و محتوایی در جامعه هنری کشور به درستی تبیین نخواهد شد.

گفتنی است؛ نشست تخصصی هنر نقاشی ˝ریشه در عشق˝به همت سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران و مدیریت فرهنگی هنری منطقه ۲۱ و با مدیریت اجرایی محمدرضا اسماعیلی برگزار شد.

انتهای پیام/