سرویس تجسمی هنرآنلاین //

نمایشگاه "بیان و انتزاع" که منتخبی از آثار انتزاعی ۵ دهه اخیر ایران است، رویکردهای مختلف این هنرمندان به نقاشی انتزاعی را نشان می‌دهد.

در دهه ۱۳۲۰ که هجوم سبک‌ها و روش های هنری ۷۰ سال هنر مدرن غرب به ایران تازه آغاز شده بود، اجراهای هنری غیر متعهدانه به نظر می‌رسید. اما از آن پس و تا به امروز، هنرمندان که البته با تجرید و انتزاع نیز بیگانه نبودند، زبان و بیان خاص خود را در این روش یافته و به آن هویتی مکانی- زمانی بخشیدند.

"بیان و انتزاع" آنطور که از نامش پیداست شیوه های مختلف بیان انتزاعی هنرمندان (و یا آثار هنری) است. این بیان می‌تواند روند خلاقیت در اثر هنری باشد. می‌تواند همچون اثر شیرین اتحادیه ترکیب مرموزی از رنگ‌ها باشد و یا همچون اثر وحید حکیم به کاربردن رنگ های تیره بر روی بافت خشن بوم. این بیان می‌تواند در آثار محسن عزیزی، روشنا رستمی و مهدی حسینی به شکل محدود شود. جایی که شکل، موضوع می‌شود و خطوط، لبه‌ها، تیزی‌ها و منحنی‌ها اهمیت می‌یابند. می‌تواند بیانی نیمه انتزاعی و انداموار یابد همچون ساقه روینده حسین کاظمی. در برخی از آثار می‌توان تلفیق زمان و حرکت را که در فوتوریسم مشاهده می‌شد دریافت. در برخی به اکسپرسیونیسم نزدیک می‌شویم و یا حالاتی از انفجار رنگ‌ها که به طور خودساخته و یا توسط نقاش کشیده شده‌اند را مشاهده می‌کنیم. آثاری را می‌بینیم که درون گرا‌تر و به روح هنرمند نزدیک ترند و در برخی دیگر می‌توان اجرای شجاعانه و آزادانه اشکال هندسی را با رنگ های مختلف و ترتیبات مختلف مشاهده کرد.

این نقاشی های انتزاعی به جای آنکه عمدا چیزی را هدف قرار دهند به آن نزدیک می‌شوند، گاهی با ضربات و رنگ های تند و حرکت مشخص تاش‌ها و گاهی همچون اثر فریده لاشایی آرام و بدون اثری از قلم موی مهاجم. نگریستن به این آثار می‌تواند دید تجسمی مخاطب را برانگیزاند، گسترش دهد و یا حتی آشفته سازد و این تنها بخشی از بیان انتزاع این آثار است.

گفتنی است؛ این نمایشگاه که از 16 بهمن آغاز شده 16 اردیبهشت به کار خود پایان خواهد داد.

انتهای پیام/