سرویس تجسمی هنرآنلاین //

هفته گرافیک پیش از هرچیز بهانه‌ای برای گردهمایی اهالی گرافیک ایران است. آن‌ها در طول این یک هفته، جشن می‌گیرند و همین جشن محملی برای تبادل اطلاعات می‌شود که در نوع خود تاثیر گذار است و می‌تواند بر ارتقاء کیفیت آثار هنرمندان نقش به سزایی ایفا کند. از این‌ها گذشته، هفته گرافیک این فرصت را فراهم می‌کند تا هنرمندان گرافیست از اقصی نقاط جهان به ایران بیایند و با هنر و هنرمندان ما در این زمینه آشنا شوند. چنانچه امسال نیز یک طراح آلمانی مه‌مان هفته گرافیک است و سال گذشته نیز به تبع این رسم، یک هنرمند فرانسوی مه‌مان هفته گرافیک ایران بود.

طبعا وجود چنین هنرمندانی صرف نظر ازاینکه می‌تواند در تبادل افکار و آراء میان هنرمندان ما و آن‌ها نقش داشته باشد می‌تواند به مدد حضور آن‌ها ما را از آخرین رویدادهایی که در عرصه گرافیک جهان می‌افتد نیز مطلع سازد و این موضوع مهمی است. در هفته گرافیک امسال نمایشگاهی از آثار هنرمند آلمانی "فونس هیکمن" در گالری استاد ممیز برگزار شده علاوه بر این نمایشگاه مروری برآثار گرافیک پیشکسوت عباس سارنج نیز در این هفته برگزار شده که در نوع خود فرصتی مغتنم برای آشنایی با دوره‌های مختلف کاری این هنرمند را فراهم می‌آورد.

در این نمایشگاه آثار ۱۶۸ طراح در گالری‌های زمستان و پاییز خانه هنرمندان به نمایش درآمده که ۴۶ نفر از اعضای انجمن و ۴۰۸ دیگر غیر از اعضای انجمن هستند.

هفته گرافیک شامل بخش‌های مختلفی است که مهم‌ترین آن‌ها نمایشگاه پوستر منفی ۳۰ است که به نمایش پوسترهای نسل جوان گرافیک ایران با سن کمتر از ۳۰ سال اختصاص یافته است.

نگاهی به نمایشگاه منفی ۳۰ هفته گرافیک بار دیگر یادآوری می‌کند که نسل پنجم گرافیک ایران به لحاظ امکانات و ابزار فرصت بیشتری دارد و این نسل با بهترین فرآیندهای ارتباط جمعی جدید روبرو است و زمینه برای رشد در محیطی با فناوری‌ها و تکنولوژی‌ها به روز فوق العاده است. البته نباید فراموش کرد، زمانی‌که کامپیو‌تر وارد کشور شد، خیلی افراد مخالف آن بودند. در حالی‌که کامپیوترهمانند قلمو یک ابزار است و باید به طرز صحیح و درست از آن استفاده کرد. بعد‌ها که اینترنت وارد عرصه گرافیک شد به علت عدم آشنایی با زبان انگلیسی افراد به شکل بصری با این پدیده برخورد کردند و تنها به بررسی تصاویر پرداختند اما امروزه می‌بینیم که طراحان جدید با رویکردی منفی با اینترنت و قابلیت‌های آن برخورد می‌کنند. از سوی دیگر حتی نمی‌توان به فضای سایبر اطمینان داشت و یکی از امتیازات دفا‌تر گرافیک آن است که مشابه کار طراح در جای دیگری یافت نخواهد شد و متعلق به خود طراح باشد. البته مشابه این اتفاقات را بسیار در جامعه خود می‌بینیم به طور مداوم شاهد نسخه برداری غیر مجاز از طرح‌های مختلف تبلیغاتی هستیم.

اگر بخواهیم مقایسه نسبی در حوزه گرافیک داشته باشیم باید بگوییم که ما به نسبت بعضی از کشور‌ها مانند لهستان سابقه کمتری در این حوزه داریم، چرا که آن‌ها یک دوره طلایی داشتند و هنرمندان بزرگی در زمینه گرافیک و پوس‌تر به دنیا معرفی کردند. گرافیک نیز مانند سینما یک هنر غربی و وارداتی به کشور ما است، اما به نسبت سایر کشور‌ها در دنیا وضعیت خوبی داریم، طراحان خوبی دراین حوزه فعالیت می‌ کنند و به خوبی در دنیا می‌ درخشند. این درخشش اتفاقی نیست و محصول یک روند است که در آینده امیدواریم بهتر هم بشود.

با نگاهی به لیست دوسالانه‌ها می‌بینیم که ایران جزو کشورهای اول به لحاظ طراحان شرکت کننده است و این نشان می‌ دهد ما طراحان فعالی داریم که در بیشتر مواقع کیفیت هم به دلیل رقابتی که وجود دارد در آثار بالاست.

با وجود پتانسیل خوبی که استعدادهای جوان در این حوزه دارند اما متاسفانه فرصتی برای نمایش واقعی آثار دیده نمی‌شود. پوس‌تر به نسبت دو دهه قبل در دنیا کمتر دیده می‌شود و این ضعف درایران بیشتر است، با وجود طراحان خوب و توانایی که داریم اما فضایی برای نمایش آثار هنرمندان در شهر دیده پیش بینی نشده است.

برخی از پوستر‌ها جشنواره‌ای هستند و برخی دیگر سفارشی، باید دید آیا سفارش دهندگان به نسبت طراحان ما آن دانش و رشد بصری را پیدا کرده‌اند یا نه. طراحان نگاه‌شان با نگاه سفارش دهنده متفاوت است در نتیجه محصولات کیفیت مطلوبی نخواهند داشت و مخاطب هم دراین بین قرار دارد که اگر همگام با هم رشد کنند رشد بصری جامعه بالا می‌ رود و اگر یکی از این‌ها ضعف داشته باشد محصول نهایی کیفیت خوبی نخواهد داشت.

در بخش پوستر تا‌تر باید گفت به نسبت فضاهای دیگر این بخش یکی از بهترین‌هاست که طراحان می‌ توانند آزادانه کار کنند، خلاقیت خود را نشان دهند و با سبک‌های مختلف هنری درگیرباشند. اصولا کار در این فضا به توانایی طراح باز می‌ گردد و تعاملی که با سفارش دهنده انجام می‌ شود. پوس‌تر تا‌تر یک فضای مناسب برای تجربه و کار خوب کردن است چرا که سفارش دهنده حرفه‌ای است و مخاطب آن هم خاص است.

آنچه از برگزاری نمایشگاه‌های هفته گرافیک در بخش آثار ایرانی روشن می‌شود این است که با توجه به کارکرد اصلی پوستر‌ها که وجه اجتماعی و اطلاع رسانی عمومی آن‌ها است اختصاص تنها یک هفته در سال برای نمایش دستاوردهای هنر پوسترسازی به هیچ وجه کافی نیست و ضروری است پیش بینی‌هایی برای نمایش این آثار در عرصه عمومی و رودر رو با مخاطب انجام شود تا بتوان ارزیابی دقیق تری از میزان موفقیت و اثرگذاری طرح‌های گرافیکی طراحانمان به دست بیاوریم و بر اساس آن نقاط ضعف و قوت طرح‌ها را بهتر و بیشتر دریابیم.

انتهای پیام/

روزبه صدر