به گزارش خبرنگار هنرآنلاین ، در این نشست که با حضور جمع زیادی از هنرمندان عرصه‌های مختلف فرهنگ و هنر چون رضا کیانیان، حسام الدین سراج، پرویز کلانتری، قطب الدین صادقی، همایون سلیمی، محمد ابراهیم جعفری، اسماعیل خلج، علی اکبر صادقی و فخرالدین فخرالدینی حضور داشتند تعدادی از هنرمندان به نمایندگی از حوزه‌های تخصصی خود به بیان سخنانی در خصوص رویکرد‌ها و سیاست گذاری‌های فرهنگی پرداختند.

در این آیین که با اجرای سید جواد هاشمی همراه بود، ابتدا سیدعباس می‌رهاشمی رئیس انجمن عکاسان دفاع مقدس گفت: قطعا این نشست‌ها و هم اندیشی‌ها در ذات خود و فی نفسه برکت و خیری با خود به همراه دارد و آن دیدار اساتید و هنرمندان است. باید عنوان کنم که در حوزه هنر که می‌توانیم آن را در حوزه‌های پژوهشی هم قرار دهیم دچار نقص و کاستی هستیم. این را شاید بشود به عنوان مطالبه‌ای مطرح کرد که به همه مربوط می‌شود و به یک عزم ملی احتیاج دارد. مطالبه‌ای که از مسئولین داریم هموار کردن این مسیر است.

او افزود: ما اگر در حوزه پژوهش به چند چند دهه گذشته در حوزه انقلاب و دفاع مقدس اشاره داشته باشیم، می‌بینیم که هم دچار فراموشی شده‌ایم و هم دچار کم کاری. قطعا می‌دانیم که این دوره‌ها از مقاطع بسیار تاثیرگذار در تارخ جهان است در حالی که با کم کاری و کم توجهی این حوزه دچار فراموشی شده و نیاز هست که توجه جدی به این بحث شود. این دردی که هرروز بیشتر آزارمان می‌دهد. من فکر می‌کنم در کنار این باهم بودن‌ها توجه جدی به آثاری بشود که در دهه‌های گذشته تولید شده است. انشاالله مسئولین و پژوهشگران ما مسیری را طیکنند که منجر به ماندگاری این آثار شود.

ابراهیم حسن بیگی نویسنده، دیگر سخنران این مراسم بود. او در ابتدای سخنانش اظهار کرد: گاهی وقت‌ها واقعا از خودمان می‌پرسیم این فرهنگ که ما از آن حرف می‌زنیم چیست که ۳۵ سال از انقلاب گذشته و ما هنوز به آن نرسیده‌ایم. در چیستی فرهنگ من یاد داستان فیل در تاریکی مولوی می‌افتم که هر کس از نگاه و نقطه نظر خودش فرهنگ را تعریف می‌کند و ما به تعریف جامع و کاملی در این باره واقعا نرسیده‌ایم. آن قدر معیار‌ها در تعریف فرهنگ اسلامی متفاوت شده که معلوم نیست ما واقعا باید دنبال چه بگردیم. ازآن طرف تقریبا ۲۰ سالی هست که تمام مسئولین کشوری و حتی لشکری که دائما از وضعیت فرهنگی کشور گلایه من‌اند و علیرغم اینکه امکانات و نرم افزارهای فرهنگی در این سال‌ها گسترش پیدا کرده اما باید به این سوال جواب بدهیم که این فرهنگ چیست که به آن نمی‌رسیم و این همه هم شاکی دارد. هم مسئولین و مدیران نظام از فرهنگ جاری ناراضی هستند و هم توده‌های مردم. حالا ممکن است نوع شکایت‌های مردم با مسئولین متفاوت باشد.

حسن بیگی ادامه داد: امروز چه شده که ما نگران عرصه فرهنگ هستیم. من تنها یک جواب برای این پرسش پیدا کردم که ارگانیسم فرهنگ مثل ارگانیسم بدن انسان است که ویروس‌ها و تهاجمات بیرونی بدن ما را بیمار می‌کند. به عقیده من مشکل فرهنگ از اینجا آغاز می‌شود و مشکل درونی نیست چرا که نیرو‌ها و امکانات فرهنگی خوبی داریم.

در ادامه این نشست قطب الدین صادقی هنرمند و مدرس عرصه تئا‌تر اظهار کرد: من نمی‌خواهم دربراه کل مسائل فرهنگی کشور صحبت کنم و فقط می‌خواهم درباره شهرداری حرف بزنم. جامعه‌شناسان بزرگ معتقدند که جامعه همواره در حال تحول است و از سنت‌ها به عقلانیت گذار می‌کند. این بحث مفصلی است ولی جامعه در این دگرگونی‌هایی که بر آن واقع می‌شود چند ویژگی اساسی پیدا می‌کند که مهم ترینشان شهرنشینی و نهاد‌ها هستند که هیچ جامعه مدرنی بدون نهاد معنا ندارد. آنچه می‌خواهم درباره آن صحبت کنم چند آسیب و کاستی فرهنگی است که مربوط به حوزه شهرداری است.

صادقی افزود: اولین این‌ها هویت و دوم معنویت است. متاسفانه آنچه که در جامعه صنعتی می‌سازند اکثرش در خدمت رفاه تن است و معرفت، فرهنگ و روح جایی ندارد. اینجا است که نهاد‌های جدید می‌توانن این مهم را به جا بیاورند. در خیلی ازنقاط دنیا موسیقی و نمایش است که بخش معنوی جامعه را تامین می‌کنند. در اروپا شهرداری‌ها بزرگ‌ترین فعالیتی که برای خودشان تعریف کرده‌اند کمک به فرهنگ شهر است. شهر فقط جای گل و گیاه و چراغ راهنمایی و پلیس نیست. شهر جای فرهنگ و هنر است. جایی که فرهنگ و هنر داشته باشد هویت دارد.

صادقی در ادامه بیان کرد: متاسفانه کار شهرداری الان شده کاسبی کردن. در تماشاخانه ایرانشهر ۲۰ درصد از فروش را شهرداری در اختیار می‌گیرد. کار شهرداری کاسبی کردن نیست. شهرداری باید پول بدهد برای ترویج فرهنگ. تعریف ما از فرهنگ اشتباه است. سودجویی و درآمد لحظه‌ای و روی آوردن به مادیات دارد همه را بیچاره می‌کند. شهرداری باید جریان ساز باشدو به نظر من اکنون این طور نیست. بهرام کلهرنیا هنرمند گرافیست و تصویرگر در بخش ادامه این آیین گفت: هنرمندان مطالبات گوناگون دارند. فرهنگ روزگار را می‌سازد و هنر انسان را. ما دوباره نباید اثبات کنیم که هنر چیست و هنر ارزنده است. امروز می‌دانیم که هنر و پدیده فرهنگ مثل آینه‌ای است در برابر روزگار. این دو بر هم اثر می‌گذارند و همدیگر را تکمیل می‌کنند.

او در بخش دیگری از سخنانش اظهار کرد: امروز شهرداری‌ها سازمان‌های فرهنگی را اداره می‌کنند. موزه، گالری و کتابخانه و سالن تئا‌تر می‌سازند و گروه‌های فرهنگی و هنری را در پناه می‌گیرند. شهرداری تهران هم برای ما موزه و گالری ساخته و از این بابت قدردانی می‌کنیم ولی آیا این کافی است؟ توسعه یافتگی از سرانه دسترسی به هنر گفت‌و‌گو می‌کند. آیا تلویزیون ما دارد سند هنری تولید می‌کند؟ آیا دارد ارزش می‌سازد؟ فکر نمی‌کنم. با نگاهی بسیار ملایم به رسانه‌های به ظاهر فرهنگی می‌بینیم کاستی در آن‌ها بسیار زیاد است. ما بیماری پرورش داده‌ایم و داریم جامی مانیم از اتفاقاتی که در جهان رخ می‌دهد. به اراده درستکارانه و راستگویی نیاز داریم تا جایگاه خودمان را در جهان کنونی بازتعریف کنیم. آیا این کار را انجام داده‌ایم؟

مصطفی رحماندوست شاعر کودک نیز در ادامه این نشست بیان کرد: در سال‌های پیش به یکی از وزرای ارشاد که شمشیر را از رو بسته بود تا جماعت نویسنده وناشر را قلع و قمع کند گفتم دو سال دیگر تو می‌شوی وزیر سابق، یک سال بعد می‌شوی وزیر اسبق اما اهل فرهنگ حتی اگر ۱۰ سال هم تولید اثر نکند نمی‌گویند مثلا نویسنده یا هنرمند اسبق. به او گفتم بی‌خود عرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری. ما ادامه می‌دهیم و جریان اصیل فرهنگ فردوسی می‌سازد حتی اگر محمود غزنوی سهم قرارداد لازم فردوسی را پرداخت نکند.

او در بخش دیگر سخنانش بیان کرد: گمان من این است که شهرداری خیلی به دنبال آمار است. واقعیت این است ما هنوز به مرحله شهروندی نرسیده‌ایم و نیاز فرهنگی داریم. نیازمند این هستیم که جریان ماندگار و تاثیرگذار هم اتفاق بیفتد. اگر ۸ سال پیش چنین نشستی برگزار می‌شد به این اندازه مورد استقبال قرار نمی‌گرفت. در این سال‌ها در تنگنا و بستگی فرهنگ آدم نمی‌دانست با چه کسی باید حرف بزند. حرف ما این است که بالاخره فردوسی پیدایش می‌شود و ماندگار می‌شود چه زر بگیرد و چه نقره. ارزش خودمان را بدانیم.

حمید نوربخش رئیس خانه موسیقی نیز در این نشست سخنانی مطرح کرد. او در ابتدا گفت: نفس این جلسه که با حضور هنرمندان و استادان عزیز برگزار می‌شود مغتنم است چرا که در این سال‌ها نه از ما خواستند و نه اگر می‌خواستند می‌آمدیم.

او افزود: من شاید نتوانم مطالبات حداکثری را مطرح کنم چون موسیقی در تمام این سال‌ها در سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران ممنوع بوده است. فکر می‌کنم اهالی موسیقی با این سازمان هیچ گونه نسبتی نداشتند ولی واقعیت این است که روا نبوده که موسیقی‌ای که شناسنامه کشور ما است و بخش مهمی از هویت ما است نباید این گونه مهجور واقع شود. داریوش مودبیان بازیگر و کارگردان مطرح تئا‌تر آخرین سخنران این نشست از بین هنرمندان بود. مودبیان سخنانش را این گونه آغاز کرد: من به نمایندگی بخشی از آنان که هنرمند تئاترشان می‌نامند سخن می‌گویم. نخست روی سخنم با آن‌هایی است که من می‌توانم نماینده‌شان باشم.‌ای کاش اهمیت اجتماعی بودن تئا‌تر ذات خود را در می‌یافت و آینه داران جامعه خویش بود.

او در ادامه افزود: آیین شهروندی همراهی با حرکت شهرداری است و نه همیشه بر روال رای و اندیشه شهردار. و اما روبه سوی دیگر می‌گردانم و با شما مسئولان و دست اندرکاران فرهنگی شهرداری تهران سخن می‌گویم. امیدوارم‌‌ همان گونه که شما به ما چشم دارید و گاهی بیشتر از آن هم توقع دارید دل به ما نیز بسپارید که سخن ما برآمده از تجربه‌ها ی بسیار و از جان و دل است. کاش فراموش نکنیم که تئا‌تر ابزاری است در صف مقدم فرهنگ در جامعه.‌ای کاش تئا‌تر به صورت یک ضرورت فرهنگی در آید که باید هم چنین باشد.

بخش پایانی این آیین با سخنان شهاب مرادی رئیس سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران همراه بود. مرادی در ابتدا بیان کرد: به نظر من پیش از هر چیز این سوء تفاهم‌ها است که باید برطرف شود. وظیفه ما این است که به شما خدمت کنیم تا شما هم به مردم خدمت کنید. باید همه‌مان برای اینجامعه کار کنیم اما در حوزه فرهنگ با مسائلی جدی روبه رو هستیم. نامهربانی دارد افزایش پیدا می‌کند. آمار طلاق و اعتیاد‌ها را ببینید. شما هنرمندان باید حال مردم را خوب کنید. شما باید امید را در جامعه بدمید.

او در ادامه افزود: موازی کاری فرهنگی در شهرداری وجود دارد. من در مورد سازمانی که تحت مسئولیت‌ام است این قول را به شما می‌دهم که با تمام ظرفیت حتما کمک می‌کنیم و خیلی هم دوست نداریم حول و حوش کار‌ها هیاهو و جاروجنجال کنیم.

مرادی در پایان سخنانش گفت: حتما لازم است با هم گفت‌و‌گو کنیم و من مبنایم همین است. امیدوارم بتوانیم با این روش به کارمان ادامه دهیم که با همین مدل ملموس یک زبان و دو گوش بیشتر از آنچه می‌گوییم بشنویم. انشالله ما از شما بزرگتر‌ها یاد می‌گیریم و باید دست به دست هم بدهیم تا کاری کنیم تا حال مردم بهتر شود و مهربانی‌ها بیشتر شود. شعار ما در سازمان فرهنگی هنری این است "تهران شهر مهربانی". باید به این سمت برویم چرا که بیش از هر چیز به مهربانی نیاز داریم.

گزارش تصویری مرتبط

انتهای پیام/