به گزارش سرویس تجسمی هنرآنلاین/ یحیایى که دانش آموخته نقاشى و معمارى از آکادمى هنرهاى زیباى فلورانس، مجسمه سازى و سنگ تراشى از آکادمى کرارا ایتالیا و دوره دکتراى هنر دانشگاه سوربن پاریس است آثارش را در سراسر اروپا و آمریکا در قالب ٣٦ نمایش انفرادى به تماشا گذاشته است، این روزها با مجسمههایى بیانگراتر از همیشه در گالرى ماه مهر با مخاطبانش به گفتگو نشسته است؛ او که دو سال پیش مجسمه هاى " تا سر حد امکان " را با روایتى انتزاعى در ماه مهر به نمایش داشت این بار آدم واره هایى مسخ شده را همنشین سگ هایى اکتیو کرده است که در برابر زمینه آثار کمرنگ و گم اند؛ مجسمه هایى که خود کانسپت اند و مجموعه اى مفهومى را شکل داده اند که نسبت به روزگار معاصر حرفى براى گفتن دارند؛ حرفهایى درباره انسان هویت باخته و سرگشته که البته مولفه هاى معاصریت را رعایت نموده اند و فرمى زیبا و فریبنده دارند.این نمایشگاه به جهت همین خصوصیات با اقبالى بسیار از سوى مردم مواجه شد و قرار است بعد از تعطیلات نوروز تا ٢٥ فروردین ٩٣ ادامه یابد.
سالهاى سال گم گشتگى
آماندا ساداتی ، منتقد هنرى در یادداشتى در کاتالوگ نمایشگاه رضا یحیایى درباره آثار تازه و نیز جهان بینى خاص او نوشته است : " ما بین دغدغه های روزمره انسانی ، جایی که هر روز هنر در شکم واقعیت های گریز ناپذیر المان های شهری هضم می شود. نظاره ای از فرم ، معماری، انسان ، حیوان و نشانه ها همان طوری که ما را در گیر واقعیت های زندگی می کند. همزمان ما را هم به دنیای دیگر دعوت می کند تا شاهد بینشی دیگر و زاویه دیدی نو باشیم . انسانی هایى با فرم غیر واقعی که عروسک وار گویا خود را در زیر نقابی پلاستیکی پنهان کردند. محکم و پر از معنا گام هایشان را بر قطعاتی از اندام هایى که جزء جداناپذیر بینش رضا یحیایی است بر روی سازه هایی که ساخته دست بشر است می گذارند و آن قدر قدرتمند می ایستند که محیط و فرم معماری گونه زیر پایشان تحت تاثیر حضور قدم هایشان قرار می گیرد.گاه معماری موج می شود و در حرکتی سیال به اکران در می آید و گاه محکم و پابرجا در جای خود می ایستد.حضور نشانه هایى ظریف که همواره در پی سال های سال گم گشتگی با ارزش رضا یحیایی را تداعی می کنند در هر المانی باعث یک تلنگر می شوند. گاه به شکل نیزه هایى که در معماری فرورفته اند و تداوم و ایستایی کار را دو چندان کردند و گاه بر روی اثرى مثل موجودی مستقل و دور از حجم که انگار فضای دومی را نشانه گرفته است . گاه دنیای نشانه های رضا یحیایی سگی را پیدا می کند که در حال غرش و دفاع است ، گاه شکل خطوطی لای اندام های معماری اش که ما را سراغ دیدگاه های گذشته این هنرمند فیگوراتیو می برد.باید توجه داشت که این مجسمه ها تنها یک تصویر یا یک درنگ در راهروی عظیم هنر نیست بلکه هر اثر محکم و درست با دفاعیه ای مشخص از بیان ذهنی هنرمند در جای خودش ایستاده تا ما را وادار به پیدا کردن چراهایی ذهن درونی شده هر اثر می کند. تا در این عبور گریز ناپذیر از روزمره گی های کوچکمان طرحی نو در روایت ذهنی مان از دنیای موجود دراندازیم ."
١٥ روایت از انسان امروز
رضا یحیایى در ماه مهر ١٥ مجسمه به تماشا گذاشته است که تکه نوشته هایى پاى هر یک از آنها به همذات پندارى مخاطبان یارى مى رساند ؛ این آثار که همگى بدون عنوان هستند و با شماره از هم تفکیک مى شوند با جملاتى ادبى فلسفى گونه مزین شده اند؛ آثارى که همگى سال گذشته و با تکنیک آلومینیوم -کروم خلق شده اند ؛ اثر شماره یک : هجوم / تکه های ترسیده کودکی از هجوم ناشناخته ؛ اثر شماره دو : بودنمان رنج است / وقتی که بودنمان رنج است ، احساس ناتوانی به تساوی بین ماست ؛ اثر شماره سه : قدرت می گیرم از نگاهت / تکثیر می شوم در خودم وقتی که بازوانت را مثل عقاب گشوده ای در فضا ، قدرت از نگاه می گیرم ؛ اثر شماره ٤ : ما یک لشگریم ، اما تنها توقفی کافیست تا در جهانی فرو رویم که قطعه ای از توست ؛ اثر شماره پنج : هم اینجا / شاید تو در پشت سرمان ایستاده ای ، درست هم اینجا؛ اثر شماره شش : حجمی که از تو با من است گاهی ازمن دور می شود گاهی در من فرو می رود ؛ اثر شماره هفت : آغوش آسمان / قلبی زیر پا ، آغوشی اشتباه و گریزی رو به سمت آسمان ؛ اثر شماره هشت : لمس / رقصی از حجم قبل از دستانت ؛ اثر شماره نه : زنی به شکل تو / حرکت از ناشناخته های درونت ؛ اثر شماره ده : یک گام بعد از چهارچوب/ بعد از تمام باورها ، باورها.... پا روی ناباورى هایم می گذارم ؛ اثر شماره یازده : پا بر جا / محکم ایستاده ام سازه ای که غلطان است و سگی در انتظار فریاد...؛ اثر شماره دوازده : گرگی در ماه / وقتی که از من جزئی از توام آنجا جایست که منتظر مهتابیم ؛ اثر شماره سیزده : باورمن / تو محکم تر بایست ، زمین و من در حال افتادنیم ؛ اثر شماره چهارده : عبور از خود / آنجا که پای حادثه لنگ است کسی از خودش عبور می کند ؛ اثر شماره پانزده : عبور باید کرد / از ترس ، از کمی ، از خلاء عبور باید کرد. این ١٥ مجسمه ، تنهایى و التهاب هاى بشر امروز را با در هم تنیدگى هایى از عشق ، رفتن و نرسیدن و البته امید هایى در دور دست روایت مى کنند.
هدیه یحیایى به انتشارات فرهنگ معاصر
رضا یحیایى همزمان با نمایشگاهش در گالرى ماه مهر ، عصر چهارشنبه اى که گذشت با حضور در انتشارات فرهنگ معاصر ، نقاشى " داوود" را به داوود موسایى مدیر این مجموعه تقدیم کرد؛ این اثر داوود پیامبر را در کنشى تخیل برانگیز نشان مى دهد که بازتابى فیگوراتیو از لحظه اى تاریخى دارد ؛ یحیایى در توضیح چگونگى خلق این تابلوى نقاشى گفت : " در ایتالیا هر شهرى یک پیامبر دارد ، فلورانس را شهر یحیى مى خوانند؛ اما در فلورانس شخصیت بزرگترى وجود دارد که میکلانژ مجسمه آن را تراشیده است ؛ " داوود" ؛ من در سال ٢٠٠٠ نمایشگاه باران نور را در فلورانس داشتم که با این شخصیت اسطوره اى خو گرفتم ، چند شب پیش در ناخودآگاهى خودآگاه طرحى از "داوود " زدم که به این نقاشى ختم شد و دیدم باید آن را تقدیم انتشارات موفق فرهنگ معاصر نمایم.
انتهای پیام/