سرویس تجسمی هنرآنلاین //

نام گذاری آثار، آن گونه که، شیء در متن کاربردی روزمره‌اش با نامی خاص خوانده می‌شود می‌تواند با قرار دادن نامی جدید بر آن، تفسیر دیگری یابد و با کارکرد اولیه فاصله‌ای طولانی داشته باشد یا اساسا از وجه کاربردی عاری شود. هنرمند با همجوار کردن اثر هنری در کانتکسی دیگر همچون فضای گالری نیز فاصله‌ای دیگر در تبیین و ارائه اشیا می‌تواند ایجادکند تا حدی که به نظر برسد اثری پدید آمده که دیگر آن شی هر روزه نیست حال اینکه گزینش یک شیء تا چه اندازه قابلیت جابجایی از متنی به متن دیگر را داشته باشد به ابتکار و درایت به هنرمند باز می‌گردد.

ایده اصلی چیدمان آینه و شمعدان ابوالفضل شاهی حول اینکه چطور می‌شود آینه شمعدان‌های سنتی را در قالبی مدرن ارائه کرد می‌گردد. او در مسیر پرورش این ایده متن‌های مختلف از جمله شعرهایی را که درباره این عناصر شنیده وجود دارد را در قالب کالیگرافی روی آینه شمعدان‌ها پیاده می‌کند. ضمن اینکه به این ترتیب مفهوم و متن در چیدمان او با شی‌وارگی به تصویری واحد می‌انجامد و خوانایی متن‌ها هم اهمیت ویژه خود را حفظ می‌کند.

او قاب آینه‌های کهنه‌ای را که از خانه‌های قدیمی آمده بود با شمعدان‌های سرامیکی در قالب حجم‌های نسبتا بزرگ چیدمان کرده و آینه‌های پوشیده شده از خط نوشته‌ها رادرقاب آینه‌های کهنه و قدیمی قرار داده است. متن‌های نوشته شده بر روی آینه شمعدان‌ها وجوه مختلفی دارند. آینه در عرفان وجهی نمادین دارد و در متون مختلف به این وجه اشاره شده است.

نوشتار روی عناصر تا حدی خوشنویسی شده است تا وجوه زیبایی‌شناسانه آن‌ها هم در چیدمان لحاظ شود و در عین حال حروف و متن به سمت فانتزی هم رفته است. در حقیقت آینه شمعدان‌ها جای بوم نقاشی را گرفته و وجه کالیگرافیک با اشیاء ترکیب شده تا نتیجه‌ای متفاوت در بیان تصویری به دست آید.

او پیش از این نیز با تجربه‌ای در چیدمان قالی‌هایش ارجاعاتی مشخص به امر بافته شدن و آگاهی از ماهیت فرش- قالی‌ها دارد. انگار قالی‌های او راوی حضور غایبان قالی‌باف‌ها هستند. او تلاش کرده تا با متن‌های بافته شده این صداهای غایب را احضار کند و برای نخستین بار در توسعه‌ای هستی‌شناختی رد بافنده قالی و صدای تاریخی بافندگان از حاشیه به متن قالی کشیده می‌شود. در برخی آثار نمایشگاه ترانه‌های پشت دار قالی خواندنی است و در اثری هم خود قالی انگار به حرف می‌آید و مخاطب را از ارزش خود باخبر می‌کند. تمام این لایه‌ها تمهیدی است که هنرمند چیده تا جامه تازه‌ای تن قالی کند و در کنار حفظ هویت آن از کارکرد تزیینی صرف دورش کند.

در دوران فعالیت حرفه‌ای شاهی، بیشترین تمرکز به سمت احیای معرفت سنتی اما در ساز و کاری معاصر بوده است، فرایندی که به اعتقاد او طبیعی‌ترین روند تکوینی تجدد در فرهنگ ایرانی است.

شاهی این ایده مرکزی را در معماری و پروژه‌های ویژال متعدد در سال‌های اخیر به نمایش درآورده است؛ پس از چیدمان قالی‌های شاهی که با بازخوردهای متفاوتی مواجه شد این بار سری آینه شمعدان را در گالری هما عرضه کرده است، تمرکز این سری بر آینه‌های قدیمی ست، شاهی با زمینه قرار دادن آینه و نقاشی بر روی آن‌ها فضایی می‌سازد که در عین وفاداری به سنت نقاشی شیشه هیچ نسبت محتوایی با این شیوهٔ قدمایی ندارد، ستون‌های سرامیکی او نیز که با شوخ طبعی شمعدان می‌نامدشان بر همین روال شکل گرفته‌اند.

شاهی در مجموعه چیدمان‌هایش سعی دارد تا شیوهٔ رویارویی ما با اشیائی مخصوص را اصلاح کند و یا به عبارت دیگر بازآفرینی و مفهومی تازه را در فضای تا حدی رسمی و طبقه بندی شده گالری‌ها پیش رویمان بگذارد. اگرچه چیدمان‌های او لزوماً به فضای نمایشگاه محدود نیست و می‌تواند به هر مداخلهٔ مادی در فضاهای عمومی یا خصوصی روزمره دست یازد و فضا را در جهت بیان هنری‌اش به خدمت گیرد تا تجربه‌ای غریزی و یا مفهومی در محیطی مشخص خلق کند.

انتهای پیام/

بهروز فایقیان