به گزارش هنرآنلاین / راز آن را باید در سینه مردم جست. مردم هر هنرمندی که هنرش به دل بنشیند، او و هنرش را در دل حفظ کرده و آن را سینه به سینه به نسل های آینده منتقل می کنند. این است راز ماندگاری برخی از هنرمندان در جامعه. استاد محمود فرشچیان از هنرمندان نام آوری است که نه تنها ایران، بلکه دنیا از حضورش احساس غرور می کند. او در نگارگری، تابلوهایی آفریده که بی شک اکثر آنان از آثار ماندگار تاریخ هنر هستند. از این استاد گرانقدر پرسیدند به کدام یک از آثارتان علاقه بیشتری دارید؟ محمود فرشچیان گفت: به تمام آثارم علاقه مندم، اما تابلوی «عاشورا» را به خاطر استقبال مردم از آن، بیشتر دوست می دارم.

این گفته هنرمندی است که به استادی اش همه اذعان دارند. استاد فرشچیان و دیگر هنرمندانی که هنر و نام شان در سینه مردم جای گرفته، می دانند که هنر واقعی تنها در آینه مردم می تواند تجسم پیدا کند، نه بر تخته های سبز و سیاه، وایت بورد ها و کتاب های دانشگاهی. این درست است که مکتبخانه ها و دانشگاه ها، راه را به علاقه مندان نشان می دهند، اما هرگز نمی توانند هنرمند پرورش دهند، زیرا هنرمند شدن شرایطی دارد که شامل حال هرکسی نمی شود. یکی از مهم ترین شرایط عشق است و دیگری مردمی بودن. هرکسی با استعدادی که در رشته ای خاص دارد به راحتی می تواند اثری را بیافریند، اما اگر این اثر بویی از عشق نبرده باشد و مردم آن را تایید نکنند، هرگز صاحب اثر به مقام هنرمندی نرسیده و نامش در لوح سینه مردم ماندگار نمی ماند. هنر بی مخاطب را چه کسی می تواند هنر نام نهد؟ اشتباه برخی از اهالی هنر این است که مردم را نادیده گرفته و خود را تافته ای جدا بافته از آنان می دانند. این خطایی است که آنان را از راه اصلی منحرف کرده و به جاده فرعی می کشاند. هنرمند باید با عشق برای مردم هنرنمایی کرده و با آنان زندگی کند تا نامش جاودان بماند.