به گزارش سرویس تجسمی هنرآنلاین/ در سنت نقاشى اگر مى خواستید از چهره شما نقاشى کشیده شود یا باید آدم معروفى مى بودید یا اینکه دست در جیب مبارک مى کردید و اجرت استاد نقاش را نقدا پرداخت مى کردید ؛ اما با عوض شدن روزگار این سنت رنگ باخته و اتفاقا اکنون در سراسر دنیا مد است یک نقاش چهره یک شهروند معمولى مثل من و شما را روى بوم بیاورد و نیز یک عکاس ، یک فیلمساز از مردمانى بگوید که عادى اند اما به سهم خود مهم اند و رازى از از این جهان هستى را بازتاب مى دهند؛ عصر جمعه چنین نمایشگاهى در گالرى طراحان آزاد در میدان سلماس تهران برپا شده است ؛ نقاشى هاى " سلمان خوشرو " از صورت و چهره ١٠ همشهرى من و شما که شاید آنها را جایى در گوشه کنار همین شهر دیده ایم و بى تفاوت از کنار هم گذشته ایم.اگر به دیدار این نمایشگاه بروید با سیماى ١٠ انسان از یک نسل مواجه خواهید شد که شاید حرفهایى که در چشمانشان دارند ، حرف دل شما هم باشد ؛ ١٠ انسان معمولى که لابد با نقاش جوان این آثار آشنا هستند و شاید به آشناهاى من وشما هم بدل مى شوند.

سلمان ، تهران - نیویورک- کانبرا- تهران

سلمان خوشرو در سال ۱۳۶۲ در تهران متولد شد. او سالهای ابتدایی تحصیلات خود را در شهر نیویورک سپری کرد و در سال ۱۳۸۳لیسانس خود را در رشتهٔ هنر دیجیتال، از دانشگاه ملی‌ استرالیا در شهر کانبرا دریافت کرد؛ سلمان در سه دنیای متفاوت زندگی کرده است . ولی وقتى حس کرد ذوق هنری او از ایران نشأت می‌گیرد، ایران را برای برای سکونت دائمی انتخاب کرده است . او در ابتدا از لنز دوربین برای کشف سرزمین مادرى خود استفاده کرد ، از صحنه‌های آبستره و مینیمال در خیابانهای تهران تا خانه هاى متروکه ، اشیا دورریختنى و فضاهاى خالى ؛ ماحصل این دوره سه نمایشگاه عکاسی در همین گالرى طراحان آزاد بود آنها که آن تصاویر را دیده اند مى گویند او در همان عکاسى ها هم به دنبال بیانی نقاش گونه بود ، اشتیاقى که از کودکى و در مشق طراحى هاى او خود را بروز داد خودش مى گوید :" در کودکی ضعف بسیار در مکالمه و معاشرت اجتماعی داشتم و این شاید سبب شد تا بیشتر رو به بیان تصویری بیاورم. تا آنجایی که متوجه شدم ساختار ذهنی‌ بسیار تصویری دارم و بیشتر مواقع به جای اینکه با کلمه فکر کنم با اشکال، تصویر، تناسبات و چیزهایی‌ شبیه دیاگرام فکر می‌کنم ." او سپس این استعداد را با پرسه‌هایش در موزه‌های متروپلیتن و گالری ملی‌ استرالیا تقویت کرد تا سرانجام به ساحل نقاشى رسید ، " سلمان " فن نقاشی را بدون استاد فرا گرفته است، و چهار سال پیش برای اولین بار نقاشى را بر هنر دیجیتال ترجیح داد.

١٠ از ١٥٠

چهره‌ انسان آشناترین تصویری است که ما شبانه روزى ، مستمر و بى وقفه مى بینیم ، لابد از همین روست که این سوژه عمر به درازى عمر تاریخ نقاشى دارد و سلمان خوشرو همین ایده کهن را اما از زاویه نگاه و تکنیک نقاشانه خاص خودش برگزیده است ؛ او ١٥٠ پرتره از آدم هاى دور و برش را به سیاق خودش نقاشى کرده است و اکنون ١٠ تاى آن را پیش روى مردم نهاده است ؛ موضوع نقاشی ها ساده است : افرادی که نقاش آنها را می شناسد و در فرایند نقاشی کردن شاید شناخت عمیق تری از آن ها یافته که آنان را اینگونه به تصویر درآورده است ، این چهره نگارى در روزگارى شکل مى گیرد که به گواه شبکه هاى مجازى اجتماعى نگاه مردم به این مقوله تغییر یافته و فصل جدیدی در فرهنگ پرتره پدید آمده است ؛ از این روست که از همین آثار هم بحث های زیادی درباره هویت و حتى هویت باختگى و هویت هاى تازه شکل مى گیرد ؛ جالب اینجاست که در کاتالوگ نمایشگاه درباره این پرتره ها به نکات اجتماعى روزمره اى نظیر تیرگی زمانه و هوای آلوده و آثارشان بر صورتها اشاره شده است ؛

بازگشت از استرالیا

" من در دانشگاه ملی‌ استرالیا تحصیل کردم، در شهر کانبرا. کانبرا شهری بسیار خلوت است و بیشتر شبیه پارک بزرگى ست که در آن ساختمان هم وجود دارد. زندگی‌ در تهران، نیویورک و کانبرا تجربه‌ بسیار متفاوتى‌ست؛ "

سلمان خوشرو از بازگشت به وطن مى گوید و پیش از آن از انتخاب هنر و ریاضى: " در زمانی‌ که من تحصیل کردم، رشتهٔ دیجیتال آرت بسیار جدید بود، و هنوز نحو تدریس آن مشخص نبود. در موقع انتخاب رشته بین مهندسی‌ و هنر مردد بودم. در مدرسه ریاضی‌، هندسه و فیزیکم بسیار عالى بود، ولی‌ برای هنر جایگاه خاصی‌ قائل بودم. در نهایت هنر دیجیتال را انتخاب کردم چون به نظر متوسط خوبی‌ از این درس‌ها بود و آیندهٔ اقتصادی‌اش از هنر روشنتر بود. البته این زمانی‌ بود که فیلمهای انیمیشن 3D تازه ساخته شده بودند و رشتهٔ دیجیتال آرت را جذابیت بیشتری می‌‌داد. در مجموع با نمرات بالا بعد از سه سال، در ۲۰۰۴ لیسانس گرفتم و با دنیای تصویر کامپیوتری انس فراوانی‌ پیدا کردم. گالرى ملی‌ استرالیا هم یکی‌ از مکان‌های مورد علاقه‌ام بود. در آنجا با کارهای نقاشان بزرگ معاصر آشنا شدم و در فضای موزه مجذوب تابلوها شدم. دیدن کارهای هنرمندان بزرگ تاثیر بسیاری روی من گذشت. با اینکه با زبان هیچ مشکلی‌ نداشتم ولی‌ در استرالیا همیشه احساس بیگانگی می‌کردم، و اصلا میلی به ماندن نداشتم. با این حال استرالیا به نظر من یک عرفان خیلی‌ خاصی‌ دارد، در آرامش و سکوت آنجا من شاید مهلت پیدا کردم که به ‌درون خودم نگاه عمیقتری بیندازم اما براى کار هنرى هیچ جا برایم ایران نمى شد. بازیگران نقاشى ها

فرسام سنگینى ، تایماز عظیمى ، شکوفه رحمتى ، حسین جبارى ،نازلى اکبرى ، محمود فدوى ، سهند احمدیان ، آرش گروسى ، حامد کلاته و سلمان خوشرو فردا در گالرى طراحان آزاد سیماى تازه شان رونمایى مى شود ؛ نام هر شخص ، عنوان هر تابلو شده است ؛ همه این ١٠ نفر از یک نسل هستند که هم دوره خود سلمان به شمار مى روند، او دراین باره مى گوید : " من با این فکر و هدف که یک نسل را نقاشى کنم کارم را شروع نکردم ، در ابتدای کار به کشیدن آدم‌های نزدیک به خودم تمرکز کردم ، ولی‌ وقتی این مجموعه رشد پیدا کرد، ناخودآگاه خوانش‌های نسلی هم از آن شکل گرفت ، آدم‌هایی‌ که می‌کشم را می‌شناسم، بعضی‌‌ها را عمیقتر بعضی‌‌ها را کمتر. ولی‌ این شناخت برای من خیلی‌ مهم است، چون انرژی زیادی به کار میدهد. وقتی ساعت‌ها جلوی بوم می‌‌ایستم یک فضای عمیقی فراهم میشود برای کنکاش در باره آن چهره. این آدم‌ها محدودهٔ سنی‌شان زیاد با من فرقی ندارد، و اکثرا رفیق‌هایی‌ هستند که علایق و درد‌های مشترکی داریم. حتى خیلی‌ وقتها شاید درد‌های مشترک و شخصی‌ خودم را در چهرهٔ این آدم‌ها جای میدهم ، البته این نسل هم شرایط خاصی‌ داشته و جاى دارد از مدیوم هاى هنرى مختلف به خصوصیات و تفکراتش دقت شود."

خوشرو مى افزاید : " البته شناختن سوژهٔ پرتره خیلی‌ در برداشت آن تاثیر می‌گذرد، ولی‌ حتى اگر آن فرد را نشناسیم هنوز جذابیت زیادی میتواند داشته باشد. من دوست دارم این طور فکر کنم که در درجهٔ اول یک انسان می‌کشم، و در درجهٔ بعد او اسم و شکل و شخصیت دارد. البته من دقّت زیادی به شکل و شخصیت افراد می‌کنم، چون مفهوم انسان را همین آدم‌ها شکل میدهند. موارد زیادی باعث میشود تا فردی را انتخاب کنم برای کار. مهمتر از همه شناخت است، به نظرم دوستانی که با آنها صمیمی‌ هستم را بهتر می‌کشم، البته این باز برمیگردد به شناختی‌ که از ویژگیها، ایراد‌ها و دغدغه‌های به خصوص آن فرد دارم. فرم صورت افراد هم خیلی‌ اهمیت دارد، مخصوصاً در این تکنیک کاردک و در این ابعاد. هر چهره‌ای را نمی‌شود اینطور به نمایش در آورد. خیلی‌ وقت‌ها پیش مى آید که چهرهٔ فردی موجب شوق برای نقاشی شود و حتى قبل از شروع به کار جای تاش‌های قلم را پیش بینی‌ می‌کنم. سوژه‌ها خیلی‌ به کار من انرژی میدهند و زیاد پیش مى آید که فردی موجب شده است که بخاطر کشیدنش وارد سبک جدیدی بشوم. کنکاش در روان آدم‌ها را دوست دارم، و تحلیل طرز فکر و گیر‌های شخصیتی شان برایم جذاب است."

چرا صورت آدم ها ؟

خوشرو یک راست به صورت سوژه هایش خیره شده است و احتمالا شما هم این انتخاب او را براى شناسایى درون آدم ها تایید مى کنید ، صورت ، پنجره ورود به درون آدم هاست اما در این میان چشم کارکردى جدى دارد هنرمند خود در این باره مى گوید: " وقتی یک چهره میبینیم، اطلاعات خیلی‌ زیادی از آن میگیریم. اکثر اوقات هم متوجه آن نیستیم، خیلی‌ از این عکس‌العمل‌ها هم ناخواسته هستند. مثلا اگر چهرهٔ ناراحتی‌ ببینیم ناراحت می‌شویم، یعنی در شیمی بدن ما هم تاثیر مى گذارد ، ما در چهره ریز‌ترین جزئیات را میبینیم، و اهمیت دارند. مثلا فاصلهٔ بین امید و ناامیدی شاید نیم میلیمتر باشد. به همین دلیل کشیدن پرتره خیلی‌ کار سختی است، و مخصوصاً زنده کردن چشم‌ها فوق العاده ظریف است. ولی‌ وقتی این کار با موفقیت انجام شود میتواند قدرت زیادی داشته باشد." به هر روى نخستین نمایشگاه نقاشى هاى سلمان خوشرو در گالرى طراحان آزاد در میدان فاطمى ، میدان گلها ، میدان سلماس پلاک پنج در حالى افتتاح شده است که هیچ بعید نیست سوژه نقاشى ها را دقیقا کنار تابلوها ببینید.

لازم به یادآورى ست این مطلب پنجشنبه در روزنامه همشهرى به چاپ رسیده است.

آزاده جعفریان