سرویس تجسمی هنرآنلاین //

اگر هر روز هم به یاد قدیم‌ها نباشیم، هر از چند گاهی به عکس‌های قدیمی سری می‌زنیم. عکس‌های قدیمی جمع‌های خانوادگی را مثل یک سند ارزشمند در جعبه یا کمد‌هایی که مخصوص آنهاست نگهداری می‌کنیم، این آلبوم‌های قدیمی خانوادگی گزارشی از زمان سپری شده و لحظه‌ای خاص را در خود ثبت کرده است، آن‌ها به نوعی شجره نامه ما محسوب می‌شوند و در برگیرنده عکس‌هایی از اقوام دور تا نزدیک‌ترین و عزیز‌ترین افراد زندگیمان هستند.

فرم لباس‌ها، کلاه، نحوه پیرایش، مکان‌هایی که حالا وجود ندارند، تعامل میان ما وعکس ایجاد می‌کند و ما را از فضای کنونی بیرون می‌برد. نگاه به عکسی قدیمی یک حس نوستالژیک به بیننده می‌دهد و او را به کنکاش وا می‌دارد، برای کسی که عکس یادآور جوانیش است انگار چیزی را از دست داده به آن خیره و در ذهنیاتش غوطه ور می‌شود، این بار عکس‌ها به هم می‌چسبند و مانند فیلمی با کیفیت بالا از دیدگانش عبور می‌کنند و بدون هیچ کم و کاستی یاد دوران قدیم در چند ثانیه از ذهن و روحش می‌گذرند.

این روز‌ها عکس‌های قدیمی رنگ باخته‌اند، زرد و قهوه‌ای شده‌اند اما گذر زمان چیزی ازارزش آن‌ها کم نکرده، همه ما گاهی در خلوت و تنهاییمان سری به آلبوم خانوادگی می‌زنیم و یادی از قدیم‌ها می‌کنیم، گاهی هم در مهمانی‌ها و دور همی‌ها به پیشنهاد یکی از افراد خانواده خاطرات را ورق می‌زنیم و در این حین بزرگ‌تر‌ها شروع به بازگو کردن داستان‌های قدیم می‌کنند و از تفریحات و غذا‌ها تا خلقیات و روابط آدم‌های قدیمی می‌گویند. شاید برای کوچک‌تر‌ها عکس قدیمی سیاه و سفید پرسنلی مادر بزرگ تنها یک عکس باشد اما برای بزرگ‌تر‌ها یک دنیا خاطره و احساس همراه دارد، به همین خاطر دیدار از نمایشگاه نقاشی‌های سمیرا علیخان‌زاده در گالری اثر را به دوستداران خاطرات قدیمی، به آنهایی که عکس‌های قدیمیشان را لای کتاب‌های با ارزش قایم می‌کنند و هر از چند گاهی به آن‌ها سر می‌زنند و یادی از آن می‌کنند پیشنهاد می‌کنیم.

سمیرا علیخان‌زاده در "رفتن اما بازماندن" هفت اثر ارائه داده است، او در نهمین نمایشگاه انفرادیش به روال آثار گذشته‌اش با دست مایه قرار دادن عکس و پرتره‌هایى که از آلبوم هاى خانوادگى آشنا و غریبه برمى گزیند، نوستالژى هاى ایران یکصد سال پیش را یادآورى کرده است. او در این مجموعه، محور تمامى آثارش را تصویر زنى هجده ساله به نام ایراندخت که متولد ۱۲۹۶ می‌باشد و در سال ۹۰ فوت شده قرار داده است، علیخان‌زاده که همیشه به عکس‌های قدیمی که بیشتر متعلق به دهه ۲۰ تا ۳۰ شمسی است علاقه زیادی داشته در این نمایشگاه با تاکید بر عنصر زیبایى شناسى "تکرار و تاکید" و نیز بهرگیرى از متریال هاى تازه، گفتمانى نو از روایت منحصر به فردش را به نمایش گذاشته است. تکرار تصویر این زن در نمایشگاه از نکات حائز اهمیت است اما او این تکرار را به گونه‌های مختلف به نمایش گذاشته است، علیخانزاده در این نمایشگاه آثار متنوعی به لحاظ فرم و تکنیک ارائه داده است. بوم‌های سیاه و سفیدی که آینه‌های گرد و مربع با رنگ‌های زرد، بنفش، آبی و... بر روی آن نصب شده و پرتره آن زن را از زوایای گوناگون نشان داده و‌گاه از این پرتره فقط سایه‌ای به جا مانده، چیدمان صندوقچه که ترکیبی از تورهای فلزی و آیینه‌های دایره‌ای شکل است، تورهاى فلزى استوانه‌اى معلق در فضا، یک آینه بیضى بزرگ که با بهرمندى از تکنولوژى تصویر پرتره و مخاطبى که روبرویش ایستاده است را پیاپى نشان می‌دهد آثار این نمایشگاه را تشکیل می‌دهند.

علیخان‌زاده در نمایشگاه نقاشی قبلی‌اش با عنوان "روبه رو" در گالری اثر نیز از عکس‌های قدیمی بهره گرفته وآن‌ها را با آینه‌ها ترکیب کرده بود، قسمت اعظم آثارش در آن نمایشگاه را زنان تشکیل می‌دادند، زنان در آثار او همیشه جایگاه ویژه‌ای داشتند، در واقع علیخانزاده معتقد است وقتی با عکس‌های قدیمی روبرو می‌شود زنان برایش جذابیت بیشتری دارند و سهم زیادی از زیبایی این عکس‌ها بخاطر زیبایی زن‌ها با لباس‌ها و آرایش مو‌های خاص آن دوران است. او این بار نیز در این نمایشگاه در تمامی آثار فقط از عکس قدیمی یک زن استفاده کرده اما همچنان آثارش هم به لحاظ مفهوم و هم به جهت بصری زیبایی خاصی را همراه دارند.

آینه‌ها در آثار علیخانزاده یادآور خاطرات است خاطراتی که‌گاه واضح و‌گاه رنگ باخته‌اند، آن‌ها خاطرات زیادی از چهرهٔ آدم‌ها را در خود دارند، می‌توان مرور زمان را در آینه دید، هنگامی که جلوی آثار او قرار می‌گیریم ناخود آگاه دربین آینه‌های آثارش بدنبال خودمان می‌گردیم و اغلب در این آینه‌های برجسته دیده نمی‌شویم، حس عجیبی در ما بوجود می‌آید، خیره به پرتره زنی که در آینه می‌بینیم می‌شویم، شاید ایراندخت همه ما باشیم.

شایان ذکر است آثار "سمیرا علیخانزاده" در گنجینه موزه‌ها و مجموعه‌هاى عمومی نظیر موزه هنرهای معاصر تهران، موزه لس آنجلس (لاکما)، موزه فرجام در دوبی و بنیاد هنری دِوی در هند نگهداری می‌شود. آثار او همچنین در شش سال اخیر در نمایشگاه‌های بین‌المللی (آرت‌فیر‌ها) ابوظبی آرت، کانتِمپورِری استانبول، آرت مسکو، آرت دوبی، کانتِمپورِری مونیخ، آرت اِسکوپ بازل سوییس، پاریس فوتو و... بسیار مورد توجه قرار گرفته است.

"سمیرا علیخانزاده" در سال ١٣٧٧ کار‌شناسی ارشد نقاشى را اخذ و از سال ١٣٧٨ نیز نمایشگاه‌هاى انفرادى خود را برپا کرده است.

گفتنى‌ست "رفتن اما بازماندن" تا ٢٣ بهمن ماه در گالرى اثر واقع درخیابان ایرانشهر، رو به روی خانه هنرمندان، شماره ١۶به روى دیوار است و علاقه مندان مى توانند یکشنبه تا پنجشنبه از ساعت ١١ تا ٢٠ و جمعه‌ها از ساعت ١۶ تا ٢٠ از این آثار دیدن کنند.

گزارش تصویری مرتبط

انتهای پیام/

آرزو جعفریان