به گزارش هنرآنلاین به نقل از روابط عمومی انجمن طراحان گرافیک؛ انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران در ادامه فعالیت های خود، چهارمین نمایشگاه موزه گرافیک را با عنوان " بازدید " در روز چهارم بهمن ماه سال جاری در موزه ی هنرهای دینی امام علی برگزار میکند.
در این نمایشگاه ۹۸ پوستر نمایشگاههای هنرهای تجسمی از اساتید پیشگامی چون محمد احصایی، آرمان استپانیان، مصطفی اسدالهی، کارل اشلامینگر، فرهاد باتمانقلیچ، آراپیک باغداساریان، صادق بریرانی، محمدعلی بنیاسدی، رویین پاکباز، کامران حسینی، ابراهیم حقیقی، محمدرضا دادگر، عباس سارنج، جلال شباهنگی، عباس شیشه گران، طلوعی، ابوالفضل عالی، قباد شیوا، حسن فوزی تهرانی، بهروز متین صفت، فرشید مثقالی، پرویز محلاتی، مرتضی ممیز، مسعود مهرابی، موحد، نیکزاد نجومی و علی وزیریان که در سه دههی ۱۳۴۰، ۱۳۵۰ و۱۳۶۰ خورشیدی تولید شدهاند به نمایش در خواهد آمد. گشایش این نمایشگاه همراه خواهد بود با رونمایی کتابی از پوسترهای یادشده که با همکاری انتشارات آبان به چاپ رسیده است.
به همین مناسبت با مجید بلوچ از طراحان پیشکسوت به گفت وگو نشستیم. صحبتهای او از سال های دور شنیدنیست.
کمی از خودتان برای ما بگوئید، چه سالی و در کجا به دنیا آمدید و چطور وارد فضای هنر شدید؟
من سال ۱۳۱۶در جنوب تهران، خیابان مولوی بازارچه سعادت به دنیا آمدم، بعد به خیابان خراسان رفتیم و دوران مدرسه را آنجا آغاز کردم. در بندار رازی، بعد به دبیرستان پهلوی در خیابان ری رفتم و تا قبل از دیپلم آنجا بودم و چون به ادبیات علاقه داشتم دیپلم ادبی را در علمیه گرفتم. بچه های آن دوره ما همه کتاب خوان بودند و به همین دلیل من هم علاقه مند بودم به ادبیات و هم به نقاشی. همه بچه ها نیز این علاقه من را به نقاشی می دانستند تا حدی که هم مدرسه ای هایی که زودتر از من دیپلم گرفته بودند و در اداره هنرهای زیبای آن زمان استخدام شده بودند اصرار کردند که من هم بعد از گرفتن دیپلم به آنجا بروم که همینطور هم شد.
آن سال ها، تازه اداره ی هنرهای دراماتیک تاسیس شده بود. من به اداره بین الملل و بخش بینال ها رفتم و به همراه دوستان دیگر مسئول بینال ونیز شدم و تازه آن زمان بود که هم دوره ای های نقاش آن دوره مثل سیراک ملکونیان، ژآزه طباطبائی، اویسی و خیلی های دیگر را شناختم و با چنگیز شهوق همکار شدم و این فضا گرایش هایی را در من به وجود آورد. یک روز پشت میزم در اداره برای رسیتال پیانو که بچه ها داشتند می رفقتند اطریش یک پوستر طراحی کردم، همکاری داشتیم که این کار من را دید و گفت تو باید بیائی در موسسه با ما همکاری کنی برای مجله ای که آنجا داریم و آگهی های آن را طراحی کنی .
دقیقا چه سالی بود ؟
۱۳۳۹بود. من به آنجا رفتم و عصر تا شب با آن موسسه (یونیورسال) همکاری می کردم. شش هفت ماهی شد تا یک روز آقای نعمتی مدیر کانون آگهی زیبا که کانون تبلیغاتی بزرگی هم بود مرا خواست و طی نشستی با هم صحبت کردیم و قرار شد هم زمان هم به دانشکده و هم به آنجا بروم. صبح ها اداره هنرهای زیبا می رفتم و هم زمان درس می خواندم و عصر ها هم در کانون آگهی زیبا کار می کردم. در آنجا من به آتلیه ایرانی ها رفتم چون کانون با موسسه انگلیسی ای شریک بود و دو آتلیه مختلف داشتند و آن زمان مرحوم ممیز در آتلیه انگلیسی ها کار می کرد. در آتلیه ایرانی ها من همکار ژرژ سیمونیان و آلکس گورگیز و سیروس محمد زاده و کاظم زربخش شدم، مدیر آتلیه ناصر صادقی بود. شش هفت ماهی آنجا بودم که به مرور بخش طراحی و اجرا در آتلیه از هم جدا شد، مثلا طراحی های من را کاظم زربخش اجرا می کرد و بعد من به بخش دیگری رفتم که در آنجا با یک نویسنده ای یا به اصطلاح امروز کپی رایتر یک جور هم فکری می کردیم. بعدتر ممیز به کتاب هفته رفت و کارش را با شاملو شروع کرد و من جای او به آتلیه انگلیسی ها رفتم . عکاسی به نام سیف الملوکی هم در آن جا با ما کار می کرد که اولین چاه نفت ایران را عکاسی کرده بود. بعدتر تعدادی از همکارانی که از کانون آگهی زیبا جدا شده بودند با من صحبت کردند و من به موسسه آنها به اسم آوازه رفتم که موسسه ای نوگراتر بود و من نیز در آن جا می توانستم آزادانه تر کارکنم. در همان جا بود که در سال ۱۹۶۴ یکی از پوستر هایم در سازمان ملل جایزه برد. نمایشگاهی بود از پوسترهای تبلیغاتی در جهان که موسسه نیز کار من را فرستاد و در آن مسابقه یک کار از آمریکا اول شد و کار من هم دوم شد. بعد ها احمد میرزا و مرتضی کاتوزیان هم در آوازه به ما پیوستند و آنجا بزرگتر شد.
و اما بعد شرکت کاسپین به چند نفر از ما پیشنهاد شراکت در آتلیه را داد و چند سالی هم با آن ها همکاری داشتم. سپس با زربخش و ساسانیان که هر سه گرافیست بودیم و خانم دیگری که در کاسپین بازار یاب بود در سال 1347 موسسه آمیکو را راه انداختیم که تا سال ۱۳۵۷ دوام پیدا کرد و کارهای بزرگی گردیم. من آنجا تجربه های غیر طراحی خودم از جمله معماری داخلی و ساخت غرفه های نمایشگاهی و فیلم سازی را شروع کردم.
استوری بورد را با دکوپاژ تنظیم می کردیم و چیزی حدود 50 فیلم تبلیغاتی با فرمت 16 میلیمتری در آن سال ها ساختم. سال 57 همه چیز تغییر کرد، خیلی ها رفتند و حتی شغلشان را عوض کردند و ما ماندیم با بدهکاری هایی که به مطبوعات و کارخانجات داشتیم. اما من به جز گرافیک کار دیگری بلد نبودم. ما 3نفر که ماندیم فکر کردیم که حالا چه کنیم ؟ و دیدیم هیچ کاری بهتر از کتاب سازی نیست و ما این کار را بلدیم. پس وارد کار طراحی و ساخت کتاب و در حقیقت انتشارات شدیم تا بتوانیم سر پا بمانیم و کسانی که قبلا با آنها کار کرده بودیم کم کم به سراغ مان می آمدند و سفارش می دادند و به هر حال کار جلو می رفت.
من بعد از انقلاب عضو شورای کتاب کودک شدم و با آنها در تولید کتاب و فرهنگنامه کودکان و نوجوانان همکاری کردم. بنیان گذار این کتاب خانم توران میرهادی و جمعی از بزرگان این رشته هستند. 10سال طول کشید تا اولین جلد آن منتشر شد. این کتاب مرجعی است که فقط معدودی کشورها در دنیا چنین چیزی دارند و تا امروز 14جلد آن منتشر شده و من نیز تمام این 30سال بعد از انقلاب را به اتفاق پسرم نوید روی آن کار کردم و هنوز هم کار این فعالیت ادامه دارد.
فعالیت تان با انجمن صنفی طراحان گرافیک از چه زمانی آغاز شد ؟
از همان اول. سال 79 ممیز زنگ زد و گفت که انجمن دارد راه می افتد و تو باید بیایی. یادم می آید در گالری لاله نخستین جلسه انجمن برگزار شد. از همان اول من با کمیته موزه همکاری کردم. اولین مسئول کمیته موزه هم به مدت یک سال خانم آصفه صراف بود که بعد من آن را قبول کردم و شروع به کار کردیم. آن زمان ما کمیته دانشجویی هم داشتیم که اعضایش خیلی پر کار بودند و اصلا آنجا مانند دانشکده شده بود و تا امروز چیزی حدود 60 نفر از آن ها با کمیته موزه همکاری کرده اند. به مروز بعضی از آنهایا از ایران رفته اند و یا فعال نیستند. اما حدود ده دوازده نفر هستند که هنوز به ما کمک می کنند و با ما در ارتباط هستند.
اولین کاری که در کمیته موزه کردید چه بود ؟
اولین کاری که کردیم این بود که آئین نامه کمیته موزه را بنویسیم.که اصلا با کجاها و چه موسساتی در تماس باشیم و از آن ها بخواهیم آرشیوشان را در اختیار ما قرار دهند یا سراغ چه موسساتی برویم که بیش از 50 سال عمر دارند و کارها و سوابق شان را بگیریم.
مصاحبه هایی برنامه ریزی کردیم با بزرگانی که در دسترس هستند. با بهرامی، جوادی پور، مثقالی، زرین کلک، انواری، احصائی، شیوا، حقیقی گفتگو کردیم و این اولین حرکت ما بود که فیلم و عکس و مصاحبه از این بزرگان تهیه کردیم که اکنون آن مجموعه گنجینه ایست. بعدها کارهایشان را خواستیم و آن ها هم به جر معدوی که گفتند بعد از تاسیس موزه در اختیارمان قرار می دهند همکاری کردند. سرپرستی و مسئولیت مرمت و نگهداری این آثار با مریم رونقی و با همکاری جمعی از بچه های کمیته موزه بود.
الان چیزی در حدود 8 هزار کار داریم که انواع تولیدات گرافیکی را شامل می شود. آرم و لوگو ، کاتالوگ، آگهی و خلاصه همه چیز داریم. ما مانند بعضی از موزه های جهان فقط به جمع آوری پوستر اکتفا نکردیم. چون اعتقاد داشتیم کار گرافیک فقط پوستر نیست و به همه بخش های گرافیک نگاه کردیم. از بیشتر آثار اصل آن ها را داریم و در بعضی موارد فایل و اسکنهایشان را هم داریم.
برای مثال با یک تلفن به زرین کلک یک هفته بعد حدود 100کار اوریجینال برایمان فرستاد به همراه فایل آثارش و همه این کارها واقعا تبدیل به یک گنجینه پنهان شده است. دیگر مطمئن بودیم که باید به فکر یک جا برای موزه گرافیک باشیم، که از همان زمان با آقای ممیز پیش بزرگان و هر کسی که فکر می کردیم می تواند به این موضوع ربطی داشته باشد رفتیم برای گرفتن جا . پیش خیلی ها رفتیم. میراث فرهنگی، بخش فرهنگی مجلس و شهرداری و همه استقبال می کردند و آن را لازم می دیدند اما بی نتیجه ماند. تا زمانی که شهرداری منطقه 10 در طول جشنواره شمسه توسط آقای کلهرنیا و با پیشنهاد او به دلیل این که شهردار منطقه 10فرد فرهنگی ای بود گفتند بیائید تا در محوطه هفت چنار سالنی را در اختیار شما قرار بدهیم و دادند . وسعتش زیاد نیست و به هر حال موزه نیست. اما قرار شد آن را بگیریم و به عنوان یک گالری استفاده کنیم تا بعدا به فضای موزه برسیم. فضایی که چند طبقه باشد و بچه ها و دانشجویان رفت و آمد کنند.
گرافیک ما فقط محدود به زمان و بخش بعد از ورود چاپ نیست. ما خیلی قبل تر از آن گنجینه داریم که می تواند در صورت جمع آوری و قرار گرفتن در یک موزه، هم فضای مناسبی برای دانشجوبان ما باشد و هم افتخاری برای مملکت. الان آن گالری حاضر شده و امیدواریم در آینده ساختمان موزه را هم بگیریم. اصلا یکی از دلائل اینکه ما نمایشگاه های ادواری کمیته موزه را برگزار کردیم همین بود که لااقل بخشی از این گنجینه در معرض دید دولت مردان ما قرار گیرد تا همه به اهمیت این بخش بیشتر پی ببرند و موضوع ملموس شود. تا امروز 3 نمایشگاه برگزار شده و چهارمین آن جمعه آینده ۴ بهمن ماه در موزه امام علی برگزار خواهد شد.
ممکن است در مورد نمایشگاه پیش رو کمی توضیح بدهید ؟
این نمایشگاه که چهارمین نمایشگاه موزه گرافیک ایران است توسط انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران برگزار می شود به دبیری مریم رونقی و با همکاری جمعی از اعضای کمیته موزه و با کمک پریسا تشکری مسئول نمایشگاه های انجمن. موضوع این نمایشگاه پوستر های هنرهای تجسمی بین سال های ۱۳۴۰ تا ۱۳۷۰ است. چه گرافیک، چه نقاشی، چه مجسمه سازی و چه عکاسی، به طور کلی پوستر هایی که مربوط می شود به هنرهای تجسمی، اصل شان در این نمایشگاه خواهد بود. کتاب آن هم رونمایی خواهد شد. به نظرم این مجموعه بسیار ارزشمند برای همه ی دانشجویان و مراکز فرهنگی دیدنی و مفید خواهد بود. این نمایشگاه شامل ۹۸ پوستر است و از اساتیدی چون ممیز ، مثقالی، شیوا، احصایی، ابراهیم حقیقی، سارنج، اسدالهی و خیلی های دیگر در آن کار می بینید. من مطمئنم اتفاق های بسیار خوبی خواهد افتاد و ما برنامه ریزی های آینده و این مسیر را ادامه خواهیم داد تا نتایج مورد نظر حاصل شود. این روند از سال 79 شروع شده و تا امروز به صورت اصولی ادامه پیدا کرده. امیدوارم این صحبت ها منتقل و شنیده شوند و کسانی که مخاطب این نمایشگاه هستند در جریان قرار بگیرند و همینطور امیدوارم دانشجویان و نسل جدید نیز از این نمایشگاه دیدن کنند و بهره ببرند.
انتهای پیام/
320