قباد شیوا در گفت وگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین به مناسبت چهارمین سالگرد رفتن بهمن جلالی گفت: سابقه آشنایی من با بهمن جلالی به زمانی بازمی گردد که من در مجله تماشا مشغول به کار بودم، فکر می کنم سال 1347 بود که مشغول آماده سازی مجله تماشا بودم که دبیر موقت مجله ژیلا سازگار چند قطعه عکس به همراه چند شعر آورد و گفت این ها را در این شماره مجله صفحه بندی کن و شعرها را بالا بگذار و عکس ها را در زیرش قرار بده من وقتی عکس ها را دیدم از آن بسیار خوشم آمد و پیشنهاد دادم که عکس و شعر در کنار هم منتشر شوند.

او افزود: عکس ها متعلق به بهمن جلالی بود و او در آن زمان جوانی بود که هنوز آثارش به نشریات راه پیدا نکرده بود؛ از دبیر تماشا خواستم که هر وقت که او به دفتر مجله آمد او را به اتاق من معرفی کنند و این روز بالاخره بهمن جلالی آمد و کمی با هم حرف زدیم و از او دعوت کردم که اگر تمایل دارد با ما همکاری کند و این گونه شد که همکاری او با مجله تماشا آغاز شد و تا زمانی که من از صدا و سیما بازنشسته نشده بودم با هم همکار بودیم و او چند سالی پس از من بازنشسته شد و در طول مدتی که او زنده بود رفاقت خوبی میان ما برقرار بود و در نشریات دیگری بازهم با همکار بودیم.

به گفته قباد شیوا، بهمن جلالی یکی از عکاسان به نام ایرانی بود که اتفاقا در رشته عکاسی نیز تحصیل نکرده بود و میراث تصویری ماندگاری نیز برای جامعه عکاسی ایران از خود به جا گذاشته است. عکس هایی که او از زندگی مردم ایران به جا گذاشت از شاهکارهای او به شمار می رود.

او ادامه داد: تاثیر بهمن جلالی در جامعه عکاسان ایران و تربیت نسل های پس از خودش غیر قابل انکار است.

بهمن جلالی متولد سال 1323 در تهران است او کارشناس اقتصاد از دانشگاه ملی است.

برخی از آثار او که به صورت کتاب منتشر شده اند؛ عبارت است از: روزهای خون، روزهای آتش (با همکاری کریم امامی)، خرمشهر، کتاب عکاسی سیاه و سفید (با همکاری کریم و گلی امامی)، گنج پیدا( عکس‌هایی از دوران قاجار) و ... او پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکده اقتصاد دانشگاه ملی (دانشگاه شهید بهشتی) همکاری خود را با "قباد شیوا" در نشریه‌ای به نام "تماشا" متعلق به صدا و سیما شروع کرد.

بهمن جلالی پس از پایان دوران خدمتش عازم انگلستان شده و در استودیوی "جان ویکرز" عکاس سرشناس آن دوران شروع به کار می‌کند. همکاری او با استودیوی جان ویکرز منجر به عضویت او در انجمن سلطنتی عکاسان انگلستان شد.

در سال ۱۳۵۵ و با ورود مرحوم "اسد بهروزان" ایرانشناس سرشناس و در برابر اصرار او برای بازگشت جلالی به ایران بالاخره جلالی به ایران باز می‌گردد و در پروژه‌ای با او همکار می‌شود.

در همین سال او در مسابقه‌ای تحت عنوان "نمایشگاه هنر آفریقای سیاه در ایران" شرکت کرده و پس از آن که به عنوان عکاس برتر ایران انتخاب می‌شود از 7کشور مهم این قاره شامل کشورهایی چون نیجریه ، غنا ، سنگال ، ساحل عاج ، سیرالئون و ... عکاسی می‌کند. این عکس‌ها در مجموعه‌ای تحت عنوان "کتاب هنر آفریقای سیاه" به چاپ می‌رسد.

جلالی اولین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۳۵۰ برپا کرده است. اما برپایی نمایشگاهی در سال ۱۳۵۶ در نگارخانه شهر به عنوان نقطه عطفی در زندگی هنری جلالی قلمداد می‌شود.سال ۱۳۵۷ سال بهمن جلالی و عکاسان مشهوری چون مرحوم گلستان بود . آنها با به تصویر کشیدن روزهای انقلاب نایاب‌ترین لحظات تاریخ معاصر ایران را به ثبت رسانده بودند.

جلالی بعدها درباره آن روزها می گوید: "اتفاقی جلوی چشمان می افتاد که فقط در کتاب‌ها در مورد آن خوانده بودیم؛ چیزهایی مثل انقلاب اکتبر (انقلاب روسیه) یا انقلاب کوبا. انقلاب به قدری عجیب و جذاب بود که می‌خواستیم هر تکه آن را بخوریم. برای ما که در دوره خود هیچ اتفاقی را ندیده بودیم خیلی تازه بود. عکاسی از این اتفاقات هم لذت داشت.

حتی از خطری هم که وجود داشت لذت می‌بردیم. دوست داشتیم جلوتر از همه باشیم و همیشه فکر می‌کردیم که ممکن است همه افراد تیر بخورند ولی چون ما عکاسی می‌کردیم تیر نمی‌خوریم. همه عکاس‌ها این جوری فکر می‌کردند.سال ۵۸ دولت ایران او را به نیکاراگوئه فرستاد تا از انقلاب تازه به پیروزی رسیده این کشور عکاسی کند ولی کمتر کسی عکس‌های جلالی و روایتش را از اوضاع و احوال این کشور و انقلاب آن دیده است.

با آغاز جنگ تحمیلی جلالی راهی خرمشهر می‌شود ما حصل این عکس‌ها کتاب "خرمشهر" بود که فقط دو بار تجدید چاپ شد. بعدها بهمن جلالی توانست ۱۲۵ اسلاید و عکس هایی از اشغال خرمشهر و 8سال دفاع مقدس را در برلین به نمایش بگذارد و فیلمی ۱۲ دقیقه‌ای را نیز در فستیوال فیلم و عکس مستند برلین عرضه کند. او در این "اسلایدشو" که نام "روایت شهری که بود"را انتخاب کرده است چگونگی اشغال این شهر را نشان داد.

بهمن جلالی طی این سال‌ها گردآوری و اصلاح نگاتیوهای شیشه‌ای گنجینه کاخ گلستان را برعهده گرفت. جلالی با نگاهی متفاوت این عکس‌های قاجاری را تغییر داده و در نمایشگاه‌هایی در خارج و داخل کشور به نمایش درآورده است.بهمن جلالی در پیشگفتار کتاب "گنج پیدا" (که در واقع کتاب چاپ شده از همان نگاتیوهای مکشوفه و نگاتیوهای آلبوم خانه است) دوره عکاسی که از حدود سال های ۱۲۶۰ هجری قمری در ایام سلطنت ناصرالدین شاه شروع و تا دوران کوتاه سلطنت احمدشاه ادامه داشت را «دوران طلایی» عکاسی ایران می‌نامد.

برگزاری بیش از ۵۰ نمایشگاه عکس در ایران، فرانسه، آلمان، مجارستان، چکسلواکی سابق، فنلاند، اسپانیا، نمایشگاه عکس‌های بهمن جلالی در اسپانیا، و سایر کشورها، تدریس و تحقیق در دانشگاه‌های تهران ، هنر و دانشگاه آزاد و مرکز تحقیقات و مطالعات ارشاد از سال ۱۳۵۹ ، همکاری با پروژه چاپ کتاب عکسی درباره ایران که در آلمان به چاپ رسیده ، تحت عنوان "ایران"، تأسیس عکسخانه ایران، سردبیر فصلنامه "عکسنامه" از دیگر فعالیت‌های این استاد عکاسی به شمار می رود.

بهمن جلالی جمعه ‌25 دی 1388درگذشت. قرار است بزودی خانه او تبدیل به موزه شود.

انتهای پیام/

320