سرویس تجسمی هنرآنلاین //

اصغرزاده در مجموعه "تنهایی جهان" محدوده کوچکی را برای تصویر کردن آنچه در ذهن دارد برمی‌گزیند و با کنکاش در گوشه گوشه این محدوده زوایای پنهان آن را جستجو می‌کند. جهان انسانی، انسان را ترک می‌گوید و انسان خویشتن و جهانش را. چنین است که تنهایی رخ می‌دهد و طبیعت به رغم اندوه و شادی ما زندگی را پی می‌گیرد.زمکان نمونه‌ای تمثیلی و البته تاحدی فانتزیک از محوطه بیرونی خانه‌ای است که روزگاری نه چندان دور حیطه زیست آدم‌هایی بوده است. اکنون‌‌ رها شده و تهی از حضور انسان در رخوت و سکوتی رنگین درکار گذران حیات است.

گسترش جهان متافیزیک در این مجموعه اگرچه حاضر ولی غیر قابل رویت است. در برخورد جهان متافیزیک با جهان ماده این ماده است که راهی جز تخریب نخواهد داشت.

مصنوعات و دست ساخته‌های بشری در ترکیب‌بندی‌های فراخ و دل باز تابلوهای او حضوری مسلط پیدا کرده‌اند ولی از خود انسان لااقل به شکلی فعال و تاثیرگذار خبری نیست. آنچه از انسان در این چشم‌انداز‌ها باقی مانه تنها یادواره‌هایی از فعالیت‌های روزمره و یادبودهایی از اجتماع‌ها است که اکنون بی‌اثر و غیرقابل بازیابی‌‌ رها شده‌اند.

در چنین شرایطی اشیا و مصنوعات فارغ از حضور انسان جان می‌گیرند و به حرکت در می‌آیند. خود را در چیدمان‌هایی دلخواه قرار می‌دهند و تجربه‌هایی را از سر می‌گذرانند. در مجموع رفتاری شبیه به روزمرگی‌های انسان را این بار بدون مزاحمت او و به صورت خودخواسته و نه تحمیلی و از سر اجبار تجربه می‌کنند. اشیا در این مجموعه به شخصیت و حضوری مستقل دست پیدا می‌کنند که در مجالی که معلوم نیست چقدر طول خواهد کشید دسته به کشف و آفرینش لحظه‌هایی شوند که پیش از این برایشان مقدر نبوده است.

شخصیت بخشیدن و حیات و جنبش دادن به اشیا و عناصر به در نبود تاثیرات و قوانین ساخته بشر فضایی تازه و تصویری بدیع از جهان را پیش چشم می‌گذارد که لزوما بی‌حاصل و بی‌سرانجام نیست. انسانی که اکنون در جایگاه مخاطب این آثار قرار می‌گیرد اشیا و پدیده‌های برازنده ٬ مهیب و در ‌‌نهایت مؤثر در حیاتش را به مثابه نیروی ارزنده حیات فعال و زنده به حساب آورده است و درفرجام آن را همچون ناظمِ امور زندگی و پدیدآورنده خیر و شر پنداشته و به تحسین آن پرداخته است. به آفتاب ٬ آتش٬ رعد و برق ٬ حیوانات و پرندگان سر خم کرده و ٬ به تاسی از آن ٬ مصنوعات خودساخته‌اش را در زندگی‌اش جای داده است.

در این رویکرد و در چنین فضایی است که هنرمند با اشیا و عناصر مورد تحسین خود به گفتگو پرداخته است. به آن‌ها فرصت چیدمان فضایی را داده آن طور که آن‌ها می‌بینند و می‌خواهند.

انتهای پیام/

روزبه صدر