اسفندیار پور مقدم در گفت وگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت:اتاق تک نفره چهارمین نمایشگاه عکس انفرادی من است که این نمایشگاه به نوعی در ادامه نمایشگاه پیشینم با عنوان انسان آن چیزی که پنهان می کند شکل گرفته است.
او افزود: مهم ترین نکته ای که در عکاسی پرتره برای من مهم است جنبه های روانشناختی آدم ها است و در اتاق تک نفره به نوعی به ذهن آدم ها پرداخته ام و به گونه ای سعی کرده ام که بخشی از وجودشان را که برای خودشان نگه می دارند را عکاسی کنم. عکس های این مجموعه همه 2 لتی هستند و دریک بخش آن ها پرتره و در سوی دیگر فضایی که انسان در آن معنا می شود را به نمایش گذاشته ام.
پورمقدم با بیان این مطلب که برای عکاسی این مجموعه صحنه آرایی نکرده ام، گفت: تمام عکس های این مجموعه را از 12 سال پیش تاکنون عکاسی کرده ام و دغدغه ام در پرتره ثبت لحظاتی بود که آدم ها در خودشان فرو می رفتند و این عکس ها را ممکن است در خیابان خانه و یا کافه شکار کرده باشم و پس از آن بعدها دوباره فضایی که آن آدم در آن معنا می شده را عکاسی کردم و این دو عکس را در کنار هم گذاشته ام. در این مجموعه حتی پرتره ای از تنهایی یک کودک یک سال و نیمه هم هست.
این عکاس جوان با بیان این مطلب که در عکاسی گرایشش به عکاسی مفهومی است گفت: در واقع برای من در عکاسی بیش از هر چیزی مفهوم مهم است و پس از آن سعی می کنم به فرم توجه کنم.پورمقدم درباره تکنیک چاپ عکس ها گفت: عکس های این مجموعه همه با تکنیک سیلک بر روی کاغذ عکاسی چاپ شده اند و هر عکس 5 نسخه دارد و عکس ها در 2 سایز چاپ شده اند و از 400 تا 600 هزار تومان قیمت گذاری شده اند و تاکنون 2 عکس این مجموعه به فروش رفته است.
او درباره ورودش به دنیای عکاسی گفت: 12 سال پیش با یک دوربینA5 عکاسی می کردم و یک بار اتفاقی بهمن جلالی متوجه علاقه من به عکاسی شد و از میان عکس هایی که از ماسوله عکاسی کرده بودم، چند عکس را انتخاب کرد و در نمایشگاه گروهی عکاسی که خودش نیز حضور داشت این عکس ها را به نمایش گذاشت و ازآن پس من با جدیت بیشتری عکاسی را پیش گرفتم.با توجه به شانسی که در کافه شوکا داشتم که عکاس های مختلفی به این کافه می آیند، عکس هایم را همواره به پیمان هوشمند زاده، شادی قدیریان و رضا جلالی نشان می دادم و از نظراتشان استفاده کردم و همین موضوع در عکاسی به من بسیار کمک کرد.
کیکاووس یاکیده در یادداشتی برای این نمایشگاه مینویسد: "ترسیده ایم، در ارض عریض این ترس، گاه اندیشیده ایم، هراس نوزاد از چه چیز تنهاییست؟ در ذهن او چه میگذرد؟ با درکی تاریخی خود را مرور می کند یا تجریدی، در چنگال زمانی مکان زده؟ نوزاد در مرور زیسته خود، چه زود به طپش دل انگیز دل برخاسته می رسد، در همهمه ای گنگ که تنها یکی از میان آن همه آشنای پر رنگ است، چه زود مرغ خیالش درعرش آشیانش، در آن جا، زهدان، آرام می گیرد.
به دانه گندم می اندیشیم، بی هراس. آن هم زهدان را شکافته، اما تن نازی خورشید هم دلیلی کافی نیست تا اتاق مطلوب را رها کند. گرچه رفته رفته در تکرار دلایل ناکافی، تن به رنگ خورشید می دهد و باد آوازهای دروگران را از جای جای جهان به گوش او می رساند، تیزی داس را با آذرخشی در آسمان باز می گوید و می گوید: گندم های طعم داس چشیده دیگر از خاک بیرون نمی آیند، تنها بی تجربهها - قهقهه ی دروگران- گرفتار اتاق یک نفره می شوند.
باد خنده زنان به اتاق نوزاد می رسد، از جای جای جهان ناله های تاریخ اتاق های یک نفره یک باره به جان نوزاد می ریزد. او هراسیده با دستانی کوچک که به جایی نمی رسد، پای کوبان در باد با باد به فریاد می آید. مادر سراسیمه خود را به گریه نوزاد می رساند، او را تنگ به آغوش می کشد، تا سینه اش در گوش نوزاد بنوازد.فریب می خورد، می پندارد به اتاق دلخواه، عرش آشیان بازگشته است. و در تکراراین فریب، سرگرم خورشید، بزرگ و بزرگتر، آوای دلنشین دور ودورتر می شود.در این دوری هاست که آموخته زبان ما، زبان باد را از یاد می برد. و ما ناگزیر اخباری را که باد با او می گفت، با زبانی نفرین شده، نا فرمان، آمده از دانسته های همواره در تنگنای قید، برایش باز می گوییم.افسانه آغاز شدهاست. تیر او دیگر به خدایان نمی رسد، برجی ساخته نخواهد شد، گرفتار دیگری خود، شبیه ما سازنده گان اتاق های یک نفره شده است. تنها کافیست حقوق اشیا را بخواند و تکلیف خود را اگرچه با نام عام، انسان، بداند. به اتاق یک نفره خوش آمدید."
اسفندیارپورمقدم متولد 1362 او کارشناس ارشد مدیریت فرهنگی از دانشگاه آزاد است و تاکنون عکس هایش در نمایشگاه های گروهی متعددی به نماش درآمده است.نمایشگاه اتاق تک نفره تا یکم بهمنماه هر روز از ساعت ۱۶ تا ۲۰ دایر است. گالری روزهای جمعه غیرافتتاحیه تعطیل است.
گالری والی در میدان ونک، خیابان ونک، خیابان تک جنوبی، خیابان شهید خدامی (بیژن)، پلاک ۷۲ واقع شده است.
انتهای پیام/
320