به گزارش خبرنگارتجسمی هنرآنلاین؛ عصر روز یکشنبه 15 دی ماه نمایشگاه حجمهای فرح ابوالقاسم با عنوان "سه موومان برای 19 کشو" در گالری آریا افتتاح شد.
فرح ابوالقاسم در این نمایشگاه با استفاده از مجموعهای ازوسائل دورریختنی که زمانی برای خودشان ابهت و شکوه داشتند و پس از پایان عمر مصرفیشان دورریخته شدهاند؛ مجموعه 19 حجم خلق کرده است که شاید در نگاه نخست برخی از این آثار بسیار ساده به نظر برسند، اما درنهایت پیامی را به مخاطب منتقل میکند. با نگاهی کوتاه و اجمالی به تاریخ هنر، بارها با آثار هنرمندانی روبرو میشویم که با استفاده از مواد دوریختنی و حاضر آماده مجموعهای از ایدههای خود را به نمایش گذاشتهاند؛ اما این بار فرح ابوالقاسم به جای این که ایدههایش را در فضای جعبههایی که متناسب با اثر ساخته میشوند به نمایش بگذارد، از کشوهای کهنه استفاده کرده است.
او در ابتدا در میان گشت و گذارهایش در سطح شهر 19 کشو و یک بوفه قدیمی را پیدا کرده و سپس با مجموعهای از وسائل خردهریز دور ریخته شده که از کنار ساحل یا خیابانهای تهران پیدا کرده است، مجموعه 19 حجم را خلق کرده است. ابوالقاسم برای ساختن مجموعه 19 کشو از دور ریختنی که چون بطریها و قوطیهای خزه بستهای که از کنار دریا پیدا کرده تا قوطی له شده کنسرو و یا ماهی مرده خشک شده تا استخوان جمجمه گاو استفاده کرده است. چیزهایی که در نگاه عام شاید جذابیت این را نداشته باشند که درگوشه انباری خاک بخورند. اما ابوالقاسم با استفاده از این خردهریزهای فراموش شده دوباره به آنها جان بخشیده است.
در این مجموعه ابوالقاسم نگاه ویژهای نیز به مینیاتور کرده و در پس زمینه برخی از کشوهای او صحنههای از مینیاتورهای قدیمی به چشم میخورد. در برخی موارد نیز همچون بعضی از نقاشیهای ابوالقاسم که حالت لایه به لایه به خود میگیرند او این مینیاتورها را به گونهای بر روی هم قرار داده است. ابوالقاسم با خلق این حجمها در واقع خواسته صدای فراموش شده این اشیاء را دوباره به گوش مخاطبان برساند که همچنان میتوان از عناصر فراموش شده استفاده دوباره کرد.
این نقاش برای کنار هم قرار دادن این اشیاء از چسب و میخ استفاده کرده و خودش نیز اصرار دارد بگوید که هیچ تعمدی برای سفت کردن این اشیاء در کنار هم نداشته، شاید او با این کار خواسته فرصت دیگری برای افزودن و یا کاستن عناصری جدید به این حجمها بدهد. فرح ابوالقاسم برای پایان دادن به سکوت اشیاء فراموش شده، زمینهای را برای خلق موسیقی برای این آثار به وجود آورد. موسیقی که بتواند صدای این اشیاء را به گوش مخاطب برساند.
بیشک در حافظه تاریخی هنرهای تجسمی ایران همراهی موسیقی و هنرهای تجسمی به گونهای که بخواهند همدیگر را کامل کنند و با هم یک کلیت را بسازند اتفاق نادری نیست. رضا درخشانی از جمله هنرمندانی است که در هر نمایشگاه خودش سازش را در دست میگیرد و به گونهای گفتوگوی میان نقاشیها و تارهای سازش به وجود میآورد و یا رامیار بهزادی که برای نمایشگاه نهدارانها موسیقی ساخت و یا احمد آریامنش که با همراهی موسیقی چند نقاشی خط خلق کرد. اما در خارج از مرزهای ایران چنین رویدادی سابقه قریب به 150 سال دارد و امیرحسین ایزدی که در رشته دکترای آهنگسازی در دانشگاه ucl مشغول به تحصیل است به پیشنهاد خودش تصمیم میگیرد که برای حجمهای فرح ابوالقاسم موسیقی بسازد.
او از نخستین روزهای که فرح ابوالقاسم ساخت این مجموعه را آغاز کرده شروع به ساخت سه موومان برای این کشوها کرده است. مدیوم کار این آهنگساز برای ساختن سه موومان ارکسترسمفونی بوده است و او از امتزاج موسیقی الکترونیک و آکوستیک برای ساخت این سه موومان بهره برده است. طول زمان پخش این سه قطعه به گونهای است که مخاطب با توجه به فضای گالری و مکثی که در مقابل هر اثر میکند، کل سه موومان را بشنوند.
برپایی نمایشگاه حجم سه موومان برای 19 کشو فرصتی شد تا با فرح ابوالقاسم درباره این نمایشگاه گفت وگو کنیم:
ایده شکلگیری این نمایشگاه از کجا به ذهن شما خطور کرد؟
من از زمان کودکی اشیاء غیرعادی را در اتاقم گردآوری میکردم و این میل از همان دوران با من است. مثلا آن سالهای مجموعهای از صدف و گوش ماهی و سنگهای مختلف داشتم که با چسب آنها را کنارهم میچیدم و از آنها یک اثر خلق میکردم. سالها بعد هم که نقاش شدم همواره از این خردهریزها در آثارم استفاده میکردم، گاه ممکن بود که تکهای از یک ظرف شکسته را در یک اثر بچسبانم و یا در مجسمههایی که با خمیر کاغذ میساختم از این خردهریزها استفاده کنم. به همین دلیل سال هاست که من در آثارم به نوعی از وسائل مختلف دور ریختنی استفاده میکنم. اما از 3 سال پیش تصمیم گرفتم که در گشت و گذارهایم در سطح شهر تهران، کشوهای مختلفی را جمعآوری کنم و بعد با استفاده از دورریختنیهای که گردآوری کرده بودم مجموعهای حجم بسازم و پس از گردآوری 19 کشو شروع به ساخت آثار این مجموعه کردم.
چرا با ساخت این حجمها تصمیم نگرفتید که جعبه بسازید و یا کشوهای نو خریداری کنید؟
من میخواستم همه چیز شکل طبیعی خودش را حفظ کند و در این نمایشگاه تنها از وسائل دور ریختنی که زمان مصرفشان به اتمام رسیده استفاده کنم و تنها برای این مجموعه دو پرنده و دو عدد مانکن خریداری کردم و باقی اشیاء که در حجمها استفاده کردم از مجموعهای است که طول سالها گردآوری کردهام. شاید باورتان نشود که هنوز 10 صندوق وسیله دارم که قابلیت این را دارند که 10 نمایشگاه دیگر با استفاده از دور ریختنیها برپا کنم. مثلا 10 سال پیش ماهیام مرد، آن را درآفتاب گذاشتم و خشک شد و پس ازآن رفت درکنار سایر خردهریزهایی که جمع کرده بودم جای گرفت، زمانی که مشغول ساخت این مجموعه بودم ناگهان تصمیم گرفتم که از این ماهی استفاده کنم و آن را داخل یک لامپ که قسمت تحتانی آن جدا شده بود استفاده کنم و گویی دوباره این ماهی جان گرفت. البته همان طور که گفتم قبلا ازهمین خردهریزها مجسمه و یا حتی زیورالات میساختم اما دراین نمایشگاه کارهایم بزرگتر شده اند.
چه تعمدی برای استفاده از مینیاتور دراین حجم ها داشتید؟
من از سال 1377 از مینیاتور درکارهایم استفاده میکنم. اما دلیل استفاده من از مینیاتور این است که من علاقه خاصی به مینیاتور دارم و برای من به شدت مسحور کننده است. به نظرم فضایی آرمانی و فارغ از آشوب را نشان میدهد. حتی در صحنههای جنگ نیز سایه روشن نمی بینیم و همه چیزدراین مینیاتورها تخت و بی صداست .
دربرخی از آثارشما به نوعی شاهد نگاهی اسطورهی هستیم مثلا یکی از آثار یادآور رویای پرواز ایکاروس است، بدنی که سرش سنگ شده و تنها تعدادی از پرهایش به جا مانده ،این اتفاق تعمدی است؟
من دراین مجموعه تلاش نکردم که به مخاطب ایده ای را القاء کنم اما اگر شما چنین برداشتی می کنید من به آن احترام می گذارم هر چند که این پرها به نوعی رویای پروازی که ناکام مانده را به ذهن مخاطب القاء می کند.
با توجه به این بطری های یک بار مصرف درسال های اخیر در سطح شهرهای ایران به گونه ای سرگردان شده اند و هر کدام داستانی دارند،چه شد تصمیم گرفتید که از آن ها در آثارتان استفاده کنید؟
همه چیز دراین نمایشگاه اتفاقی بود اگردریا این بطری های خزه بسته را به من هدیه نداده بود من جای آن ها ازچیزهای دیگری استفاده می کردم.
با توجه به این که شما این وسائل را از گوشه و کنار شهرجمع آوری کردید، نوع برخورد مردم با این رفتار شما چگونه بود؟ نوع برخورد مردم برای من مهم نبود من هروقت که درخیابان قدم می زدم و یا در کوچه پس کوچه ها مشغول رانندگی بودم یک شی را می دیدم پیاده می شدم و آن را برمی داشتم و در صندوق عقب ماشین می گذاشتم.
کارهای این مجموعه چند قیمت گذاری شده اند؟ کارهای این مجموعه از یک میلیون و 500 تا 3 میلیون تومان قیمت گذاری شده اند.
همکاری شما با امیرحسین ایزدی آهنگساز این نمایشگاه به چه شکل بود؟ ما سال هاست که یک دیگر را می شناسیم و خودش یک روز که آمده بود آتلیه و من تازه ساخت این مجموعه را آغاز کرده بودم پیشنهاد داد که برای این نمایشگاه سه موومان بسازد من هم قبول کردم و او در کمال آرامش و بنا به سلیقه خود شروع به ساختن این 3 موومان کرد.
نمایشگاه فرح ابوالقاسم تا 24 دی ماه در گالری آریا برپا است.
انتهای پیام/ب
مریم آموسا