به گزارش هنرآنلاین//
مقابل حرم، زائران چون رودی خروشان به سمت ضریح حرکت می کردند. فکر و ذکر همه رسیدن به ضریح آقا و عرض سلام و گرفتن حاجات بود. کمی دورتر از آنان، نقاشی سپید موی، روی ایوان قدیمی خانه اش، مقابل بوم نقاشی ایستاده و با طمأنینه خاصی با قلم روی بوم عشقبازی می کرد. سالیان متمادی بود که روی این ایوان، شکوه حرم و حضور زائران را به تصویر می کشید.
در طول این سالیان، حتی یک لحظه نیز دست از کار نکشید. هر چه بر سفیدی مویاش افزوده می شد، عشق و علاقه اش به کشیدن این گونه از تابلوها نیز بیشتر میشد. هر صبح وقتی روی ایوان می آمد، اول به آقا سلام میداد، بسم الله را بر لب جاری می کرد و قلم را در دست می گرفت. بوم و قلم چون موم بودند در دستان هنرمند و عاشقش.
دیوار خانههای مردم شهر، با تابلوهای او تزیین شده است، کمتر خانهای بود که نشانی از نقاشی های او نداشته باشد. تابلوهای او در هیچ بینال، اکسپو و حتی نمایشگاهی به نمایش در نیامده و نخواهد آمد. نقاشی های او در خانه های مردم و قلب آنان است که به نمایش درمی آید.
نقاشی بود مردمی که تنها برای مردم هنرنمایی می کرد. دوست نداشت او را استاد صدا بزنند، همواره می گفت "من خادم این آقا و زائران حرم او هستم". مردم کوچه و خیابان او را می شناختند، اما آنانی که تابلوهایشان در نمایشگاه های مختلف به نمایش در می آمد و استادانی که در دانشگاه ها نقاشی درس می دادند، حتی نامش را نیز نشنیده بودند!
بار آخری که به ایوان آمد و قلم در دست گرفت، سالروز شهادت صاحب گنبد طلایی بود. مردم سیاهپوش، حرم را چون نگینی در بر گرفته بودند، نقاش مثل همیشه داشت این عظمت را به تصویر می کشید، اما قلم از دستش روی زمین افتاد و نقاشی نیمه کاره ماند.
در تشییع جنازه اش، تقریبا همه مردم شهر آمده بودند. در میان آثار باقیمانده از او، تابلویی را یافتند که تشییع جنازه اش در صحن حرم را به تصویر کشیده بود! تابلویی که خودش در ایام جوانی آن را بر بوم نشانده بود.
با مرگ او، نقاشی مردمی نیز مرد. اکنون سال ها گذشته، اما هنوز نقاشی مردمی که تنها برای مردم هنرنمایی کند قد علم نکرده است.
انتهای پیام/
سیدرضا اورنگ