نمایشگاه گروهی نقاشی و مجسمه 30 هنرمند جوان در 6 دی ماه آغاز فعالیت گالری "پنجره" را رقم زده است. این گالری پنجره چندی پیش با انتشار فراخوانی در رسانههای جمعی از نقاشان و مجسمهسازان برای شرکت در این نمایشگاه گروهی دعوت کرد. حاصل کار مجموعه متنوعی از شیوههای تکنیکی و زیباییشناسی است که دیوارهای این گالری را پوشانده. با این حال مجموعه آثار را میشود در گروههایی کلی شناسایی و دستهبندی کرد.
تعدادی از نقاشیها در حال و هوای فضاهای شهری ساخته شدهاند و برشهایی از زندگی روزمرهمان را یادآوری میکنند. ایستگاههای اتوبوس و مترو، راهبندان و ترافیک ماشینها در یک میدان، نمایی از فضای داخلی یک کافیشاپ و از این قبیل موضوع این دسته از نقاشیها را تشکیل میدهد که بیشتر با شیوهای واقعگرایانه و در بعضی از آثار با گرایشهایی از هنر پاپ به تصویر درآمدهاند. به نظر میرسد تمرکز عمده در این نقاشیها بر ساختن فضاهایی حسی و آشنا از چشماندازهایی است که هر روز با آنها روبرو میشویم. این نقاشیها به نوعی بیانگر و بازگوکننده عواطف و حس و حالی ذهنی است که بر درونیات هنرمندان در مواجهه با المانهای عمومی شهرنشینی تاکید دارد. به این ترتیب این نقاشیها وجهی اجتماعی را بازتاب میدهد. افزوده شدن امکانات فضایی در محدوده شهرها و چنین مواردی این هنرمندان را در مقابل مواد خام اولیهای قرار داده که به مدد ثبت همین رویدادها و مناظر شهری با امکاناتی از جنس عکس است که منظرهایی با یک کنش انسانی یا بدون حضور انسان تصویر شده است.
پرترهها هم تعداد زیادی از مجموعه آثار به نمایش درآمده در این نمایشگاه را به خود اختصاص داده است. بیشترین پرترههای را هم در این میان خودنگارههایی هستند که به بیان بیواسطهی خود یا وسوسهی کنکاش هنرمند در وجود خود میپردازند و معرفی خود به آن شکل و صورتی که بتواند تا دستمایهی یکی از دستهبندیها و زیر مجموعههای پرترهنگاری قرار گیرد. خودنگارهها هر چهره را با دو وجود مجزا اما همزمان آشکار میکنند، خود بیرونی موجود و دمدست که به وسیله چهره و خصوصیات متمایزکننده آن شکل میگیرد و خود درونی پنهان که توسط چهره مرئی فقط به آن اشاره میشود و به واسطه این ویژگیها و رفتار بیرونی، تمامی چهرهها و پرترهها به منزله اشارههای شخصیت و خلق بیرونیاش میشوند.
فانتزیها هم در میان این مجموعه نمودی چشمگیر دارد. نقاشیها و مجسمههایی که با این رویکرد در نمایشگاه حضور دارند اشکال متنوعی از نگاه و ذهیت فانتزیک هستند. این نگاه تلاش میکند تخیل و قواعد شکننده آن را وارد روایتهای آثار کند و بر این اساس رنگ و روی واقعیتگریزی به پدیدهها بدهد. این آثار با غلبه دادن روح تخیل یا شکستن قواعد واقعیت و ملزومات منطقی جهان واقعی، تبدیل به فانتزی شدهاند. این آثار که از کارکرد واقعی و ضروریاتش فاصله میگیرند، با عنصر خیال هنرمند سر و شکلی متفاوت پیدا میکنند و بر مبنای اوهام و تفنن او ظهور مییابند.
علاوه بر اینها، تعدادی از آثار این مجموعه با پرداختن به تجربیاتی دست به خلق موجودیتی شخصیتر زدهاند و در جستجوی بیانی منحصر به خود جدا و فارغ از شکلهای تثبیت شده نقاشی و مجسمه چه در محتوا و در تکنیک کوشش جستجوگرانهای را رقم زدهاند. نقاشی آریا ساعتچی که بازخوانی یکی از نقاشیهای ساختارگرایانه "ویکتور وازارلی" از هنرمندان به نام مکتب باهاوس را دستمایه قرار داده یکی از این آثار است. او استخوانبندی اصلی اثر وازارلی را حقظ میکند ولی آن را از پرسپکتیو رنگی بسیار دقیق و سنجیده اصل اثر تهی میکند. در عوض باریکههایی از سطوح رنگی را در پهنای تابلو کنارهم قرار میدهد. ساعتچی تاکید واضح و برجسته وازارلی بر عمقنمایی و القای سهبعدی بودن را که یکی از مشخصههای اصلی اثر است نادیده گرفته و تاثیر بصری تابلو را به دوبعدی بودن می رساند.
لیلا نورایی هم در کلاژ مینیمالیستیاش نگاه شخصی خود را دنبال میکند. علاوه بر وجه فانتزی این کولاژ که از چند عنصر و پرسوناژ محدود تشکیل میشود ، او در نگاه خود به همنشین کردن متریالهای مختلف توانسته امتداد اشکال و فرمها را در کلیت اثرش حفظ کند و از فضای منفی به نفع ترکیب بندی نتیجه بگیرد. نورایی در تکنیک اجرایی هم تکنیکهای مختلف را باهم کلاژ کرده. طراحی ساقههای مدادی او که بر ارزشهای خطی طراحی اشاره دارد در کنار آنالیز سیاه و سفید تنها فیگور موجود در اثر هم به نوعی کلاژ شیوههای مختلف اجرایی محسوب میشود.
محمد طزری هم در نقاشی دو تکه خود ابداعی جالب توجه به کار برده. او با به تصویرکشیدن دو عنصر یکی با ارجاع به زمینه تاریخی (جمجمه یک حیوان ماقبل تاریخ) و دیگری مصنوع پیشرفته علمی (کلاه فضانوردی) پارادوکس تصویری اش را به طرزی ساده و گویا شکل می دهد، در حالی که پس زمینه هر دو تکه اثر را یکسان سازی کرده و بر آن تاکید می کند.
*اما در کنار تنوع و تکثری که در این نمایشگاه دیده می شود، پرتعدادی آثار در این مجموعه تا حدی به دیده شدن مطلوب نقاشی ها و مجسمه ها لطمه می زند. فشردگی چیدمان نمایشگاه مشاهده مستقل آثار را با اشکال مواجه می کند. نکته دیگر این که پراکندگی گونه های مختلف آثار فضا را دچار تشتت و رفت وبرگشت های ذهنی مزاحم کرده. شاید بهتر بود آثار همسنخ در دسته بندی های حساب شده تری به نمایش در می آمدند. به خصوص جاگیری مجسمه ها به درستی انجام نشده و گاهی نقاشی ها در پس زمینه مجسمه ها قرار می گیرند که در مشاهده آن خلل ایجاد می کند.
انتهای پیام/
روزبه صدر