به گزارش سرویس تجسمی هنرآنلاین/

مجموعه "راز فرنگیس در تهران" با درون مایه‌ای حماسی، اما در نگرشی رمانتیک به زنانی که اعتبارشان را از روایت‌هایی اساطیری وام می‌گیرند اختصاص پیدا کرده است. با این حال این مجموعه به کلی از وجه روایت‌گری برکنار است و اساسا قیدی به بستر تاریخی روایت‌ها ندارد. مقدرات تاریخی و فراز و فرودهای دراماتیک، آن چنان که شالوده اصلی آثار حماسی است در این مجموعه جایی ندارد و نقاشی‌هایی که صدری پدید آورده صرفا بیان‌گر تفسیر شخصی او از این شخصیت‌ها است.

با این وصف، نقاش با خوانشی رمانتیک و دربستری از شیفتگی به سیندخت، تهمینه، فرنگیس، رودابه، منیژه و... پرداخته است. در حقیقت نقاشی‌های صدری صرفا توصیف هنری نقش حماسی این زنان در بطن تاریخی‌شان نیست بلکه تا حدودی وصف نقاش یا بهتر بگوییم جهان برساخته او نیز هست. واضح‌تر این که ما در این مجموعه فقط با شخصیت‌ها و موضوعاتی حماسی روبرو نیستیم بلکه تلاش برای بازنمایی هویتی مستقل و بیان گفتمانی در شمایل امروزی شخصیت‌ها در لابه لای این نقاشی‌ها است که بیش از هرچیز به چشم می‌آید.

صدری در این مجموعه، آگاهانه یا ناآگاهانه درگیر نوعی اقتباس و از آن خود کردن است که ناگزیر از گفتمان غالب امروز شکل می‌گیرد و به سرانجام می‌رسد.

روشنایی یکسره بر فضای نقاش‌های او احاطه دارد و رنگ‌ها ماهیتی خنثی و تا حدی محافظه‌کارانه دارند. این ویژگی آثار صدری را تا حد زیادی از وجه عاطفی خالی می‌کند و بر خویشتن‌داری او از بیان درونیات شخصیت‌ها تاکید دارد. صدری ظاهرا از نظم و قاعده‌ای خاص در کنترل فضای آثارش پیروی می‌کند. نگاه گزینشی او به بستر تاریخی نقاشی‌ها هم نشان از همین قاعده‌ها دارد. ظاهرا به زعم او نمایش یک کمان یا زوبین برای اشاره به مناسبت تاریخی آثار کافی و دربرگیرنده است.

اما شخصیت‌های او لااقل در عنوان نمایشگاه قرار است نمایندگانی از زنان پایتخت امروز به نظر بیایند. از این حیث او بدون نشانه‌گذاری‌های مشخصی در فضای اکنون آثارش را به سرانجام می‌رساند. ظاهرا در این‌باره هم تنها زیبایی شخصیت‌ها با معیارهای امروز بسنده بوده است. فرنگیس، سیندخت، تهمینه، رودابه، منیژه و... او تنها نشانی که از امروز و اینجا دارند همین چهره‌های آشنای زیبای‌شان است. زنان او در هیئت خوش سیمایانی با معیارهای زیبایی‌شناسی این روزها و با شخصیتی خاکستری رخ می‌نمایند که با اندکی رنجوری دعوت به سکوت و انفعال می‌کنند و با وجه قهرمان‌مآبانه و تحسین‌برانگیز اسطوره‌ها اندک اندک فاصله می‌گیرند، قدرت و استیلای‌شان آرام آرام رنگ می‌بازد و محو می‌شود.

شاید از نگاه صدری این وجه تازه‌ای از حیات اسطوره‌ها است. اسطوره‌هایی با ابروهای درهم کشیده و جذبه‌ای به سیاق امروز که سرنیزه‌ها و تیر کمانشان به سوی جهانی نشانه می‌رود که دیگر در آن جایگاهی ندارند یا حداقل بیرون از دایره‌اش قرار گرفته‌اند.

روایت خود انگیخته صدری از زنان شاهنامه شاید بیان بیم‌ها و امیدها هم هست، وجهی نمادین از دغدغه‌ها دارد و مثل قصه‌های تمثیلی، رمزآمیز است که برای خود قواعد خاصی دارد. اسطوره‌های او در دنیای عینی و ذهنی‌اش در هم می‌آمیزند، زمان واقع عینیت خود را از دست می‌دهد و به زمان ذهنی تبدیل می‌شود و زن-الهه‌های او در کالبدی تازه جان می‌گیرند.