بهروز فائقیان: به نظر می‌رسد گوی‌های گرجی ارجاعی است به لحظه‌های سرنوشت‌ساز حیات در گستره کائنات. مبدا آفرینش، انفجار بزرگ یا هرچه که باشد؛ مجموعه‌ای از عناصر را در کائنات پراکنده که فارغ از شکل و رنگ و اندازه‌شان، همه در یک نقطه اشتراک دارند و آن همزمانی در لحظه اتفاق بزرگ است. اتفاقی که بر تمامیت کروی حجم‌های او تاثیر گذاشته و دستخوش تحول‌شان کرده است.

این اتفاق راهی به درون هسته پرالتهاب و لایه‌های بنیادی گوی‌ها می‌گشاید و نادیدنی‌های پیش از این را آشکار می‌کند. گوی‌ها هم انگار در این لحظه مجالی پیدا کرده‌اند تا مخاطب را به کشف راز خود دعوت کنند تا شاید در آیینه سطوح جلادارشان تصویری از خود را نیز بازیابند و بی‌تردید همین دعوت علت اصلی خلق گوی‌ها است.

گرجی مخاطب را با درون حجم‌های کروی‌اش مواجه می‌کند. درونی که هرچه بیشتر به سوی عریانی می‌رود و در عین حال درگیر تغییر و تحولاتی پی در پی و بدون توقف است. گردش سطح‌ها و فرم‌ها حول یکدیگر و در محوری دایره‌وار به شکل واضحی به تداوم این تغییرات اشاره دارند.

فضای نمایشگاه اکنون به استعاره‌ای از کائنات تبدیل شده و هرکجا را که نگاه می‌کنی گوی‌هایی در گردش و دگرگونی می‌بینی. از این منظر بیننده در فضای چیدمانی قرار می‌گیرد که به القای تاثیر بصری مجموعه می‌افزاید و شاید هنرمند با تامل بیشتر در ترکیب این چیدمان و استفاده مناسب‌تر از فضا می‌توانست به نتایج موفق‌تری در ارتباط با مخاطب دست پیداکند.

گرجی موفق شده تصویری انتزاعی از هستی را ارائه کند و گوناگونی و تکثر عناصر را در عین وحدت‌شان به تصویر درآورد. یکدستی حجم‌های او موجب شده تا با مجموعه‌ای هماهنگ و چشم‌نواز روبرو باشیم که از طرفی نقش تکمیل کننده یکدیگر را دنبال می‌کنند و در عین حال تلاش او در ساختن و پرداختن نسخه‌های کمابیش مستقل و متکی به خود را نشان می‌دهد. تلاشی که به دغدغه او برای یافتن راه حل‌های بصری برای به سرانجام رساندن ایده‌هایش باز می‌گردد.