بهروز فائقیان: خسروی در مجموعه"پرده گل دار" با پس زمینه هایی خنثی و خاموش سعی در تاکید و جلب تمرکز مخاطب بر تک عنصرهای اصلی نقاشی‌هایش دارد اما نقش و کارکرد پس زمینه در این مجموعه به قدری نادیده گرفته شده که تا حد "فون"‌های آتلیه‌های عکاسی تنزل پیدا کند و به کلی بی‌اثر و خالی از کارکرد نقاشانه به نظر آید.

حضور و ماهیت زنان "پرده گل دار" به عنوان عنصر اصلی مجموعه در چارچوب پوشش نقش داری تعریف می شوند که در پوزیشن‌های مختلف سعی در نمایش موقعیت‌هایی از حیات پرسوناژهایش دارند. این پرده‌ها در حقیقت پیکره یا بخش‌هایی از پیکره‌هایی را نماینگی می‌کنند که فاقد هویت فردی و شخصی است و می‌تواند به گستره‌ای از طیف‌های انسانی تعمیم پیدا کند.

رنگ‌گذاری‌های صرفه‌جویانه و غالبا "مونوتون " از پس زمینه گرفته تا پرده‌ها و حتی اندام های انسانی اغلب خاکستری های خنثی و بی رنگی هستند که قرار است بر یکدستی و شاید القای حس نوستالژی نقاشی‌ها بینجامد؛ بی آن که تاکیدی صریح و گزینشی بر عناصر تابلو داشته باشد.

پارادوکس و چندگانگی صریحی در مجموعه "پرده گل دار" قابل پی گیری است که از همان ابتدا بیننده را درگیر می کند. حضور عناصر در نقاشی‌ها حضوری نیمه تمام یا میان بودن و نبودن است. راوی ماجرا یعنی نقاش هم دچار دوگانگی است و گاه در جایگاه دانای کل و گاه همچون بیننده ای در این سوی تصویر از زاویه نگاه مخاطب به اثر می نگرد.

عوامل ناپیدای دیگری هم بر آثار سیطره انداخته اند و ابهام را در بخش هایی از آثار می گسترانند. تیرگی هایی که از کارکرد بازنمایانه نور و سایه ها فراتر می روند و هنرمند را در ارائه تصویری کنترل شده و همسو با گزینش های نقاش در تفکیک عناصر به دیدنی ها و نادیدنی ها حرکت می کنند از این جمله است.