ابراهیم حقیقی یکی از به نامترین گرافیستهای ایران به شمار میروند و نیازی به توصیف ندارند. او سالهاست که میان نقاشی، گرافیک و عکاسی، فضای جدیدی را کشف کرده است و در هر نمایشگاه به گونهای بخشی از این دغدغههای بصریاش را به نمایش میگذارد.
نمایشگاه "من، ماتیس و خیام" نیز در ادامه دو نمایشگاه پیشن خط نگارههای او جای میگیرد. در آثاری که در این نمایشگاه بر روی دیوار رفتند، شاهد تلفیق نقاشی، خط و شعر خیام هستیم.
نکته قابل تاملی که درباره این خط نگارهها می توان گفت این است که در این خط نگارهها فضای خالی میان نقاشی و خط وجود دارد و این آثار تفاوت فاحشی با نقاشی خط های مرسوم دارند. همچنین حقیقی در این نمایشگاه روی مساله خوانایی شعر نیز توجه و تاکید داشته و آثارش در نهایت فضای شادابی را به مخاطب هدیه می دهد.
به نظر من فضای مشترکی که در میان نقاشی ماتیس و شعر خیام وجود دارد، دم غنیمت دانستن است و هر دو این هنرمند به نوعی زیبایی زندگی را ستایش میکنند و ابراهیم حقیقی با تلفیق خود، فضای جذاب و ستودنی را بوجود آورده است.
ماتیس سالها تلاش کرد که در آثارش به روانی دست پیدا کند او می گوید: من دلم می خواهد که نقاشی ام مثل یک مبل راحت باشد و بیننده خودش را روی آن راحت احساس کند. خیام هم در آثارش مدام به مخاطب نهیب می زند دم را غنیمت بدان و از گذشته و آینده برحذر باش و در واقع این ستایش زندگی میان خیام و ماتیس مشترک است و حقیقی نیز از این اشتراکات بهترین استفاده را کرده است.
در این نمایشگاه 17 اثر از ابراهیم حقیقی که با عنوان "خط نگارهها" معروف است در معرض دید علاقمندان قرار گرفت. تابلوهایی که در آنها نگاه نوعی روح شادی و زندگی موج میزد و با فضای مجموعه عکسهای ابراهیم حقیقی که پیشتر در معرض دید قرار گرفته بود، تفاوت فاحشی دارند.
حقیقی در پس زمینه این خط نگارهها؛ موتیفهایی از نقاشیهای "هانری ماتیس" نقاش فرانسوی که بر نقاشی معاصر دنیا تاثیر گذاشته است را با تکنیک اکرولیک نقاشی کرده و پس از آن بر روی آن تک مصراعیهای از شعر خیام را به انتخاب خود بر روی این آثار چاپ کرده بود.
حقیقی برای نوشتن این خط نوشتهها از خط ابداعی خود بهره گرفته است و دوایر متعدد و روانی این خط به گونهای به قابلیتهای بصری این آثار افزوده است و به گونهای بیتکلف این خطوط زمینهای را برای چفت و بست شدن اندیشه این سه هنرمند را فراهم کرد.
انتهای پیام/
320