سرویس تجسمی هنرآنلاین / سعید فلاح فر

آشنایی نوجوان داشتم که آموزش نوازندگی سنتور می دید با کمک تصنیف های معروف. اوایل با اجرای هر نت، نزدیک به نصف یک مصرع را با آن می خواند. برایم، عجیب موسیقی کمتر از کلام می نمود. فلسفه گویی هایی بعضی، از آثارشان، مرا به یاد این بی تناسبی می اندازد.

خبر خوش تر این بود که؛ محمد حسین عماد در کنار مجسمه هایش نبود. پس می شد بی ترس از شرح و وصله های هنرمند، به اثرش نگاه کرد. وقتی هم که آمد، ساکت بود و بی اینکه کوله اش را از سنگینی تجارب و آثار گذشته اش سنگین کند، به تیز چشمی نگاه می کرد.

مجسمه چیست؟ چگونه اتفاق می افتد؟ در کجاست؟ برای چه کسی است؟ برای چه زمانی است؟ و...؟ در اولین برخورد با آثار می توان فهمید که عماد به خوبی پاسخ چی، کی، کجا و... را؟ به خوبی دریافته است.

هیچ کدام از پنج اثر به نمایش درآمده، زیاده گو نیست. عماد، بی تکرار تعاریف کسالت بار، مصالحش را از نزدیکترین داشته هایش انتخاب کرده که البته شاید، به نوعی، به دغدغه روزگاری خاص اشاره می کند و به عصر رواج نوعی خاص از جهان بینی، که به هجمه های همزمان بی خیالی و دل‌نگرانی، تعلق دارد.

این برش های مشبک از ورق کارتن های پلاستیکی، پارادوکسی سخت نزدیک و دور است. مجسمه هایش روبرویت ایستاده. متین و دوستانه. نه به تحقیر دیده می شود و نه محقرانه نگاهت می کند. سبک، روی خیال تاب می خورد. (غیر از آن مجسمه اندک مخوف و سه پایه ای که با سایه ی جدا افتاده اش، مرا به یاد داستانی از ژان کریستوفر می انداخت). اما با وجود بی رنگی (غیر از آن سبز کوچک و تنها)، سادگی و نرمی در فرم ظاهری اشیاء؛ حجم معمول سه بعدی، برای مجسمه ساز کفایت نکرده است. در نتیجه با هوشیاری، دیواره ها را دعوت به همراهی و همکاری کرده و به خصوص نور و سایه را هم به عنوان بردارهای حجمی سوم و چهارم به نمایش گذاشته است. عبور نور از حفره های سراسری باعث افزایش شفافیت شده و بر این موضوع بیشتر تاکید کرده اند. مجموعه ای که احجام را در خلاء جسمی پیرامونش نفوذ و گسترش می دهد.

پس بی تردید هنرمند می داند برای کجا مجسمه می سازد. این مجسمه ها رومیزی نیستند. میدانی هم نیستند. مجسمه های همین جا هستند. همین جا که اکنون باید باشند. نه آن سوتر، نه زودتر و نه دیرتر. آن که به دیدن این آثار می آید، از دشواری های اجرا و ریزه کاری های محیرالعقول و تکنیک های غیرقابل کشف، لذت نمی برد. کسی که از اهالی همین نزدیک است. همین اهالی ساده ی؛ ایکاش. که از همه فلسفه چینی های نچسب خسته می شود.پس عماد می داند برای چه روزگاری مجسمه می سازد. روزگاری که دیروز نیست و البته فردا هم شاید دیگر نباشد.

لازم به یادآوری است؛ نمایشگاه مجسمه‌های محمد حسین عماد تا دوازدهم آبان ماه در گالری اثر واقع در خیابان ایرانشهر، خیابان برفروشان، روبروی خانه هنرمندان، شماره ۱۶ دایر است و علاقمندان می‌توانند از آن دیدن کنند؛ زمان بازدید در روزهای یکشنبه تا پنجشنبه ۱۱ صبح تا ۸ شب و جمعه‌ها ۴ بعد از ظهر تا ۸ شب است.