علی باباچاهی؛ شاعر معاصر در گفتوگو با خبرنگار تجسمی خبرگزاری هنر ایران ، درباره نمایشگاه تصویرگری شعر معاصر با نام "مضارع تصویری1؛ صدوچهارپنجره" که تا 2 مهر در خانه هنرمندان برپاست و همچنین درباره تصویرسازی برای شعر مدرن گفت: من هیچ هم در مورد کار خودم و هم در مورد کار دیگران انتظاری ندارم که نقاش یا تصویرگر در مواجه با یک اثر هنری مانند شعر، خود را موظف به رعایت معانی بکند که در آن شعر وجود دارد. که در این صورت یک رونویسی از شعر خواهد بود. این کار دست مثل این است که نقاش به من بگوید که تو شعری را در فلان فضا بگو تا من تصویر یا نقاشی برای آن بسازم. بنابراین فکر میکنم حداقل کاری که یک نقاش یا طراح در مواجه با شعر انجام میدهد رهاشدن از هر نوع معناگرایی موجود در شعر است.
وی با تاکید بر این نکته که خود معناها در شعر مدرن و به ویژه شعر پستمدرن سیال، متکثر و محتمل هستند افرود: این مسئله به این معناست که معانی در شعر مدرن و پست مدرن قطعی نیستند، وقتی معانی قطعی نباشد ما نباید از نقاش یا طراح انتظار داشته باشیم که طرح قطعی بزند. پس چه باید بکند؟ به نظر من طراح باید نه موظف بلکه به مختار به این باشد که هر نوع القایی که اثر بر او دارد را ارئه کند. حتی گاه میتواند یک واکنش زیبایی شناسانه به آن شعر داشته باشد. در اینجا میخواهم کمی به وجه چالشی این واکنش اشاره کنم؛ واکنشی که طراح به شعر نشان میدهد ممکن است چالشی در خود نداشته باشد بلکه بازتاب آن و فرایند این کار خود به صورت یک اثر منحصر به فرد بیرون آید.
این شاعر کشورمان درباره اینکه تا چه اندازه با انتشار کتاب شعری همراه با تصویر سای موافق است نیز اظهار کرد: طبعا اگر چنین امکانی برای من فراهم شود و ناشری قبول کند که چنین سرمایه زیادی را برای این کار اختصاص دهد خوشحال میشوم اما همانطور که گفتم به این فکر نمیکنم که این تصاویر ترجمهای خوب از شعر من خواهد بود. در اینجا نباید دچار جزمیت شویم؛ یعنی اگر طراحی بن بینش مرا خوب درک کرد و آن را آزادنه منعکس کرد کار بدی انجام نداده است. ذهن و دست نقاش در نهایت باید آزاد باشد.
باباچاهی ادامه داد: این کار یک کار تعلیمی نیست یعنی این شعر و تصویر در کنار هم تعلیم دهنده نیستند که اگر اینگونه باشد شخصا حس خوشی ندارم بلکه در کنار هم رفاقتی را عرضه میکنند. مکمل هم نیز نیستند که اگر چنین باشد گویی یکی از آنها چیزی کم دارد اینها باید نیازی به مکمل نداشته باشند. شعر و تصویر در مشارکتی دوستانه در دنیای هم شریک میشوند. این دو در این روند با یکدیگر آشنا میشوند اما در این آشنایی باید فردیت و استقلال خود و موضع گیری خود در قبال مسائل مختلف را حفظ کنند.
وی با بیان اینکه نمیشود گفت هنرمند نقاش یا طراح باید در قبال یک شعر به شکلی خاص رفتار کنند گفت: من اهل باید نیستم اهل شاید هستم با لااقل باید شاید و باید در کنار هم قرار گیرد. نباید آن اثر هنری خودش را تقلیل دهد تا در کنار آن شعر قرار گیرد باید با هم حالتی دوستانه داشته باشند تا هم سطح و هم شان باشند.
شاعر معاصر کشورمان درباره تاثیر وجود تصویرسازی در یک کتاب شعر بر مخاطب نیز توضیح داد: حداقل چیزی که به مخاطب منتقل میشود حس کنجکاوی و پرسش است حتی این سوال که اینها چه ربطی به هم دارند. مخاطب را به یک واکنش پرسشگرانه وا میدارد و درنگی میکند که چه رفاقت خوبی است و چرا تا گنون نبوده است.
باباچاهی تاکید کرد: از سوی دیگر فضای آن کتاب متکثر میشود و از تکبعدی بودن نجات پیدا میکند. در عیت حال تنوعی در اینجا اتفاق می افتد که مطبوع و جدی است و البته به تفنن پهلو نمیند.
انتهای پیام/65