به گزارش هنرآنلاین ، صادق تبریزی در انتقاد به مقاله مرتضی کاظمی درباره وضیعت گالری ها که در شماره نه مجله هنر فردا منتشر شده مطلبی نوشته که در اختیار خبرگزاری هنر گذاشته است.

متن این یادداشت به صورت کامل منتشر می شود.

ابتدا باید تاسف عمیق خود را از مطالعه این مطلب بیان دارم ، چراکه این مقاله با نگارشی ضعیف و بی محتوی و بدون راهکاری رهایی بخش از قلم شخصی تراویده است که هفت سال سکان هنر این مملکت در دست او بوده است.

نویسنده مقاله توجهی به علل وجود گالری ها ننموده و غافل از واقعیت امرهمه را با یک چوب رانده است. در این نوشته مشخص است که آقای کاظمی کلامی درباره گالری و گالری داری و وظیفه اش با هنرمند و مجموعه دار را نمی داند. هم چنین از کم و کیف گالری های موجود در تهران بی خبر است.

سال 1383 که به لطف آقای دکتر سمیع آذر مسئولیت اولین اکسپوی تهران به نگارنده این سطور سپرده شد، ابتدا سعی کردیم گالری های تهران و شهرستان ها را شناسایی کرده و آنها را برای شرکت در اکسپو دعوت کنیم . در نتیجه مشاهده شد که اغلب قریب به اتفاق گالری ها وجود ندارند و تنها نام شان در دفتر مرکز هنرهای تجسمی ثبت شده است.

لذا سعی کردیم بخود بقبولانیم که این گالریها دایرند و احتمالا آدرس آنها تغییر کرده است . با کنجکاوی بیشتر معلوم شد آنها در همان مرحله ثبت نام باقیمانده و بقیه از بد حادثه یا از سر تفنن یا خود نمایی محلی را در منزل یا پارکینگ یا زیرزمین خانه بعنوان گالری دایر کرده اند . ضمن بازدید از نمایشگاه ها ، بخصوص در شب های افتتاح با مراسمی روبرو شدیم که به یک میهمانی یا جشن تولد بیشتر شبیه بود.

لذا با بررسی نهایی آشکار شد که از جمع 120گالری موجود ، آنهایی که به طور جدی به این حرفه نگاه کرده اند تعدادشان به عدد انگشتان دو دست هم نمی رسد. ضمن آنکه همین تعداد اندک هم رفتارشان فرسنگ ها با مانیفست گالری داری چون بستن قرارداد با هنرمند ، تأمین زندگی آنها، چاپ و نشر کتاب - تبلیغات و بازاریابی فاصله دارند. هنرمندان نیز بدون هیچ ضابطه ای آثار خود را بصورت دوره ای در این گالری ها به نمایش می گذارند.

آقای کاظمی در پاراگراف سوم این مقاله چنین اظهار می دارد : "وضعیت گالری ها نسبت به گذشته بسیاربهتر شده و این را افزایش تعداد آنها بما می گوید. اما با آنچه باید باشند فاصله دارند." ایشان نمی گوید که چگونه باید باشند. فقط می گوید با آنچه باید باشند فاصله دارند. ایشان اطلاع ندارند که رونق حراجی ها و ایجاد بازارهای جهانی و حضور مجموعه داران نوپا و سرمایه داران بی شمار باعث شده که عده ای فرصت طلب به جمع گالری داران پیوسته و با ایجاد یک گالری برای خود شغل نان و آبداری دست و پا کرده و هیچ دلیل دیگری در پس زمینه ذهن آنها وجود ندارد. مقررات و وظایف گالری داری نیز درهیچ یک از آنها اجرا نمی شود.

نویسنده معلوم نیست چرا به نگارش این مقاله دست زده و در پی چه نتیجه ای بوده، در پاراگراف چهارم می گوید: "برخی از شاخه های هنرهای تجسمی مثل نقاشی ، نمایانگر نوری در انتهای تونل اقتصاد است و بیانگر افقی روشن و دست یافتنی. " براستی اگر هنرهای تجسمی امروزآنقدر ناچیز و بی مقدار است که به نوری ضعیف درانتهای تونل شبیه است ، چگونه بیانگر افقی روشن است؟

فی الواقع اگر وضعیت هنرهای تجسمی تا این حد حقیر و مفلوک است که به نور ضعیفی در انتهای تونل شباهت دارد چگونه افق روشنی را بشارت می دهد؟ معلوم نیست منظور نویسنده از این تناقض گویی چیست؟ در ادامه می گوید:" البته با همت هنرمندان- گالری داران و مجموعه داران و با همراهی نهادهای دولتی."

آقای کاظمی متوجه نیست که این حرفها عین باد هواست و اما اگرهای بی حاصل است . آنگاه عواملی که باعث رونق اقتصاد هنر می شود را یک به یک بیان می کند و دولت را درعدم تحقق به این امرمقصر می شمارد.

براستی شما که هفت سال مسئول هنرهای تجسمی کشور بوده اید چرا این تحقق را محقق نکردی؟ منظور شما از این ذکر مصیبت معلوم نیست؟

در بند دوم نویسنده اقتصاد هنرایران را فاقد زیرساخت های لازم برای ادامه حیات و رونق هنر می داند. به نظرمی رسد نویسنده مقاله درعالم بی خبری سیر می کند و از وقایعی که در کشور حادث شده خبر ندارد. چرا که حضورثروتمندان بی شمار که آماده اند به جمع خریداران آثار هنری در آینده و حال که تعداد اندکی ازآنان جذب هنر نقاشی شده چنین بازارهنر را دگرگون کرده اند، اگرازاین گرداب نهراسند واطمینان آنها به جماعت اهل هنر جلب شود، سیل ثروت است که بسوی هنرو هنرمند سرازیر خواهد شد.

تنها آفتی که این امید را به یاس تبدیل می کند تقلب در هنر و تبلیغات ناروا درباره نقاشان بی مایه است که به عنوان هنرمند به سرمایه داران تازه وارد معرفی شده و بخشی از ثروت آنان با خرید این آثار مبتذل به تاراج می رود.

در بند سوم آقای کاظمی از سیاست تشویقی برای جذب سرمایه می گوید اما از فروش آثار جعلی و مبتذل که سبب دفع سرمایه می شود سخنی بمیان نمی آورد. نویسنده در بند چهارم این مقاله از برخی قوانین زاید سخن می گوید که عامل فرار سرمایه است. در حالی که تنها عامل فرار سرمایه سلب اطمینان سرمایه داران از دلالان و دست اندرکاران فروش آثار هنری است که برخی از آنان به جعل و نیرنگ و تزویر مبادرت می کنند. در بند پنجم و ششم نویسنده مقاله از خط خارج شده و به موعظه پرداخته است.

صادق تبریزی

انتهای پیام/

320