روزبه نمازی هنرمند عرصه سفال در گفتوگو با خبرنگاری خبرگزاری هنر ایران درباره این موضوع که چرا هنرمندان سفالگر کمتر اقدام به برگزاری نمایشگاه میکنند گفت: سفالگران بیش از هرچیز دیگر درگیر تولید سفال هستند و چندان اهل برگزاری نمایشگاه نیستند. شاید یکی از دلایل اصلی این مسئله هم این باشد که هزینه تولید ساختههای سفال و سرامیک گران است و و دیگر اینکه پروسه تولید طولانی است و جمعآوری یک مجموعه برای نمایشگاه بسیار طول میکشد.
وی ادامه داد: از طرفی یک کار سفال 5 میلیون هزینه تولید دارد و در نمایشگاه باید مثلا 15 میلیون فروخته شود و خوب کمتر پیش میاید که چنین نمایشگاهی آثار خود را بفروشد. از ططرف دیگر برگزار کردن نمایشگاه به زمان زیادی نیز نیاز دارد و در مورد خود من دلیل اصلی برگزار نکردن نمایشگاه کم کاری است.
این سفالگر با بیان اینکه هنرمندان حوزه سفال و سرامیک چندان با گالری داران در ارتباط نیستند افزود: از سوی دیگر نداشتن نمایشگاه و شرکت نکردن در نمایشگاه سایر هنرمندان باعث میشود که ما هم با فضاهای هنری مثل گالریها در ارتباط نباشیم و هم آثار همدیگر را کمتر ببینیم و تجربه آثار دیگر هنرمندان حوزه سفال را نیز نداشته باشیم. همه این موارد نوعی نقص در روند هنر سفال ما به وجود میآورد که باید اصلاح شود.
نمازی همچنین گفت: در 20 سالی که مشغول کار سفال هستم فهمیدهام که یا باید کار کنم و بیاموزم یا به دنبال نمایشگاه و چنین کارهایی باشم چون سفال در ایران پیشینهای طولانی دارد و تکنیکهای پیچیده و متعددی در زمینه سفال ایرانی داریم که برای آموختن آنها باید زمان بسیار صرف کرد. اگر هنرمندی تن به این آموختن ندهد از گذشتگان خود عقب خواهد افتاد به همین دلیل ما مدام باید تلاش کنیم تا خود را قوی تر کنیم.
وی همچنین درباره رویکرد کاربردی تازه به سفال مدرن ایران و تولید انبوه این آثار به مثابه صنایع دستی نیز توضیح داد: من در کارگاه خودم نیز به همین نتیجه رسیدهام و امروز هنرمندان سفالگر بسیاری هستند تولید آثار پر مخاطب را محلی برای کسب درآمد خود قرار دادهاند. البته به نظر من این آثار تنها صنایع دستی نیستند، نوع به روز شدهای از این محصولات هستند و بیشتر به اثر هنری پهلو میزنند.
این هنرمند درباره دلیل این نوع رویکرد در میان هنرمندان حوزه سفال نیز گفت: سفالگران چون کمتر امکان نمایش یا فروش آثار دارند به این کار روی آوردهاند. البته به این نکته نیز باید توجه داشته باشیم که سفال در ایران همچون فرش است و رابطه نوستالژیک با مردم دارد به همین دلیل تولید این آثار باید با توجه به طراحی درست و داشت عنصر جذابیت باشد تا هم مردم اثر خوبی را در خانه خود داشته باشند و هم هنرمند بتواند کسب درآمد کند.پ
نمازی با بیان اینکه در آینده کارگاههای سفال بیشتری به این سمت خواهند رفت: من شخصا دوست دارم که کارهایم در خانه مردم باشد هرچند در آن اثر نامی از من نباشد. چون سفال کهن ما و حتی زرینفامها نیز همینطور هستند و باستان شناسان با آنکه مجموعههای بزرگی از آثار زرینفام فاخر در محلهای مختلف پیداکردهاند اما این آثار نامی با خود ندارند و خلق کننده آنها مشخص نیست زیرا در ایران قدیم اساسا مهم این بود که اثر هنری در زندگی روزمره مردم جریان داشته باشد.
وی افزود: تنها تلاش من این است که آثار مردمی خوب، با طراحی خاص و بر اساس سلیقه خودم بسازم تا به خانههای مردم راه پیدا کند. البته باید توجه داشت که کار مردمی و کارهنری دو بال یک پرنده هستند که باید همزما وجود داشته باشند و ما باید تلاش کنیم غلبه آثار مردمی برای کسب درآمد موجب کم رنگ شدن آثار هنری فاخر نشود.
انتهای پیام/ 65/32