به گزارش خبرنگار هنرآنلاین؛ سومین عصر از مجموعه ی اجراهای "هزار و یک عصر، در کافه مارکوف به کیوریتوری علی اتحاد و با اجرای پرفورمنسی از نیما دهقانی برگزار شد.
در این اجرا که "همه جای ِ..." نام داشت، هنرمند با ارائه مجموعه ای از چیدمان، چیدمانِ صوتی و اجرای مشارکتی با مخاطبان، می کوشید به وضعیتِ حافظه تاریخی و ویژگی های تعاملی درروابط انسانی بپردازد تا مگرازاین منظرخوانشی دیگرگونه ازشرایط روابط انسانی بر بسترهای متفاوت تاریخی طرح نماید.
یک سطح بزرگ شیشه ای که به دیواری حائل اما شفاف می مانست، توسطِ اجراگران روی پایه ای چرخداردرفضای کافه میان تماشاگران می گشت و اجراگران بی آنکه سخنی برزبان آورند با ایما واشاره ازمخاطبان دعوت می کردند که دردوسوی شیشه قرار گرفته و با گوشی هایی که روی سطح آن قرارداشت با یکدیگر گفتگو کنند.
اغلبِ مشارکت کنندگان بدون آشناییِ قبلی از پشت شیشه با یکدیگر حرف می زدند و تجربه ای توامان دشوار و هیجان انگیز را تجربه می کردند؛ گفتگوهایی بین کسانی شکل می گرفت که بی شک در وضعیت روزمره بی شک بدون هیچ کلامی از کنار هم عبورمی کنند و نه مجالی برای گفتگو با یکدیگر دارند و نه تمایلی.
درانتهای کافه، دهقانی پشت کامپیوتری نشسته بود و مخاطبان پس ازاتمام گفتگوشان می توانستند نزد او بروند و تجربه شان را به صورت صوتی در حافظه کامپوتر وی ثبت کنند.
چنین ثبتی شاید این ویژگی را داشت که این تماس اتفاقی را در حافظه ای مصنوعی حفظ نماید تا اگر روزی از خاطر آدم های آن تماس نیز رفت، در تاریخ ( دستِ کم تاریخچه کوچکِ این اجرا) باقی بماند.
جلوی میزهنرمند، روی کفِ چوبی کافه، هدفون هایی قرارداشت که به صورت تصادفی بخش هایی ازاستیتمنت و نیزموسیقی پخش می کردند.
دهقانی در استیتمنت کار خود، که در طول اجرا به وسیله یک پروژکتور روی بدن اش بازتابانده می شد، می نویسد : حافظه چیست؟ خاطره کجا ذخیره می شود؟ تاریخ چه نقشی درثبات حافظه دارد؟ تجربه ثابت کرده دیدن برخی تصاویر، صداها و بوها حافظه انسان را فعال می کند.
اما حافظه ی تاریخی فرار است؛ تا مستقیم پی اش را نگیرید بر نمی آید.به هر حال عبارتی است که زیاد شنیده می شود. برای عبرت گرفتن از تاریخ و تصمیم های درست ، یا باید حافظه تاریخی را قوی کرد یا به دنبال کاتالیزوری گشت که هرچند مصنوعی، این انگیزش درسلول های مغز و دراعماق خاطره ایجاد شود تا تاریخ به یک خاطره فراموش شده بدل نشود. انتهای پیام/
32/32